Uitgekiend contrast in modellenparadijs

Choreograaf Piet Rogie zal zijn achtergrond als beeldend kunstenaar niet gauw verbloemen. Alhoewel hij de pogingen om beide disciplines te integreren lang achter zich liet....

Toch blijft dat beeldende altijd aanwezig in zijn choreografieën. Dat is ook zo in dit jubileumstuk. Voor Model pakte hij zelfs flink uit als ontwerper van het toneelbeeld. Dat bestaat uit een verzameling objecten: oude decorresten, nieuw gemaakte houten modelletjes en een koperen frame van een denkbeeldig huis dat brutaal de zaal in steekt.

Tussen die wat prozaïsche 'modellen' plaatste hij in een royale driehoeksformatie schildersmodellen: De vrouw ligt aanvankelijk in een sensuele pose, een man staat als een Grieks atleet, de tweede man zit stil te mijmeren. Ze brengen letterlijk leven in die 'nature morte', en toch ook rust, in dat chaotische toneelbeeld. Al veranderen ze wel van houding en wisselen de drie met elkaar van plek.

Het trage tempo waarmee ze dat doen, contrasteert ook mooi met de hectiek van de dans. Daarin soleert Janine Dijkmeijer, met impulsieve en losse bewegingen die ze voortdurend afwisselt met uiterst beheerste academische posities. Wild en cool, is deze moderne danseres, gevoelig en trots. En zo ervaren, dat ze dat in haar dans kan tonen. Ze opereert grotendeels autonoom, al voert ze het corps van vijf jonge danseressen soms nadrukkelijk aan en danst ze tegen het einde met hen samen, als gelijke.

Vergeleken bij haar zijn die vijf vrouwelijke studenten van de Rotterdamse Dansacademie onbeschreven bladen. Hun dans bestaat nog zuiver uit beweging. Due is nog niet persoonlijk ingekleurd, maar bij Yanaika Holle en Swantje Schauble begint dat al een beetje te dagen.

Dit contrast van jong tegenover rijp werkt sterk in Model. Even krachtig werkt de diversiteit in de muziek, waarbij Bach op Beck volgt en geluiden van Lilith Stone afgewisseld worden met delen uit Stravinsky's Duo Concertant. De dans reageert vooral qua tempo op die muziek, met vitale groepsdelen in driehoekige patronen op Stravinsky's driftige strijkers en met hele verstilde gespiegelde duetten op Becks Mutations.

Aan het slot verflauwt de dans helaas. De delen op Bach voegen amper iets toe. Maar dan hebben al een uur lang een uitgekiend werk kunnen aanschouwen, met daarin nog het verrassende optreden van de maker zelf: die danst afwisselend met de drift van een flamenco-danser, met de meditatieve rust van een tai-chi-beoefenaar en met de zuiverheid van een balletdanser. Waarbij Rogie niet verbergt oprecht plezier te hebben in zijn paradijselijke modellen-tuin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden