Uitgehakt

Hakken mogen sommige vrouwen troost en liefde bieden, het zijn ook stille slopers van de voet.

Nieuws waar je even stil van wordt: Sarah Jessica Parker draagt geen hakken meer. Na ruim een decennium hooggehakt door Manhattan te hebben gehuppeld, geven haar 47-jarige voeten het op. Een dokter vertelde haar dat haar voeten 'dingen kunnen die ze niet horen te kunnen'. En, nog griezeliger: 'Dat bot zou hier niet moeten zitten.'


Platte schoenen voortaan voor de Sex and the City-ster; het boegbeeld van de televisieserie dat meisjes uit alle uithoeken van de wereld leerde dat Louboutins een rode zool hebben en een paar blauwe Manolo Blahniks meer kunnen betekenen dan een ring. Hakken, zo bezwoer de show, bieden troost, liefde en geven kracht.


Geen enkele televisieserie prentte het vrouwen zo in dat het doodnormaal is om op dagelijkse basis op hakken van een centimeter of acht door het leven te dansen, maar de show staat en stond daarin niet alleen. De meeste vrouwelijke personages lopen op hakken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Als er iets misgaat - een hak blijft vastzitten, een enkel zwikt - wordt de dame in kwestie bijna altijd beloond met een Matthew McConaughey die haar net op tijd weet op te vangen. Uitschoppen? Nou ja, als een personage een 'vrije geest' is misschien, of als ze bij een man is bij wie ze ein-de-lijk helemaal zichzelf durft te zijn. Zelfs in Dolfje Weerwolfje - toch gemaakt in ons praktische land van kortgeknipt haar en windjacks - kust een moeder haar kind welterusten op duizelingwekkend hoge hakken. Niemand heeft er last van bloedende hielen of likdoorns.


Misschien is het een kwestie van 'leren lopen', dacht ook feministisch columniste Caitlin Moran. In haar boek How to be a woman komt ze tot een opmerkelijk inzicht: slechts weinigen lopen echt lang op die torenhoge hakken. Behalve dus die arme, langzaam verminkt rakende actrices, waarvan de meesten overigens voor de shots waar de voeten buiten beeld zijn, een paar gympjes dragen.


Het is ook zo makkelijk te vergeten dat televisieseries en films zich afspelen in een parallel universum waar vrouwen nooit achter peuters aan hoeven te rennen, eindeloos moeten wachten voor ze koffie kunnen bestellen of weleens een stuk moeten lopen tussen vervoer en eindbestemming.


Pas als bewegen voor de plot wel noodzakelijk is, wordt duidelijk hoe misplaatst hooggehakt schoeisel kan zijn. In Adjustment Bureau en in In Time bijvoorbeeld, waar hoofdrolspeelsters Emily Blunt en Amanda Seyfried in een race tegen de klok en/of op de vlucht sprintjes moeten trekken op absurd hoge hakken. Tijdens al dat onhandige gehobbel vraag je je toch af: waarom schopt die vrouw ze niet gewoon uit?


In In Time is er simpelweg geen tijd voor, verklaarde Seyfried in interviews. Maar de twee minuten die ze daarmee verliest, zou ze toch winnen als ze normaal had kunnen rennen? Nee, in plaats daarvan laat ze zich als slimme, mooie vrouw liever half meesleuren, compleet afhankelijk van iemand op platte schoenen. Het zou voor hakkendraagsters minstens zo'n afschrikwekkend beeld moeten zijn als Sarah Jessica Parkers vergroeide voeten.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden