Uitgebuite arbeiders zijn nooit zo goed in hulp vragen - en neem het ze eens kwalijk

null Beeld
Beeld

Boskalis wist het niet. Damen Shipyards ook niet. Geen idee. Nooit gehad ook. Dat er Noord-Koreaanse slavenarbeid is ingezet op de Poolse scheepswerven waar onder meer Boskalis en Damen scheepsonderdelen laten bouwen, zoals onderzoekers van de Universiteit Leiden schrijven in een gisteren verschenen rapport over Noord-Koreaanse dwangarbeid in de Europese Unie, daar hebben ze bij Boskalis en Damen 'nooit signalen' over gehad.

Het is een mooi rapport dat onder leiding van Remco Breuker, hoogleraar Koreastudies in Leiden en de leukste Kim Jong-un-expert van Nederland, is gemaakt. In North Korean Forced Labour in the EU: the Polish case wordt onderzocht hoe een stroom van Noord-Koreaanse dwangarbeiders als lijfeigenen van het regime van de dictator met de atoomknop voorziet in de honger naar goedkope arbeid in de EU. 'In elk geval' tot eind 2017 werkten er naar schatting tachtig Noord-Koreanen op een Poolse werf bij Szczecin waar ook Nederlandse bedrijven bestellingen deden, schrijven de onderzoekers, mede op gezag van de makers van de documentaire Dollar Heroes - valuta voor de dictator. Ze maken lange dagen, onder gevaarlijke omstandigheden, en de Noord-Koreaanse overheid houdt een groot deel van hun verdiensten in.

Westerse bedrijven die de oorlogsfantasieën van een dolle dictator financieren - het is eerder vertoond.

Het rapport bevestigt berichten die al jaren circuleren - van The New York Times, van CNN, van diverse Europese media - dat de Poolse autoriteiten gul werkvisa verstrekken aan Noord-Koreanen en vervolgens de andere kant opkijken wanneer deze 16-urige werkdagen moeten maken onder leiding van een Noord-Koreaanse 'opzichter' en hun verdiensten moeten afdragen. In 2007 al vroeg een mensenrechtenorganisatie aandacht in het Europees Parlement voor Noord-Koreaanse dwangarbeiders in Tsjechië en Polen.

Dat Nederlandse opdrachtgevers evenwel 'nooit signalen' hebben opgevangen in hun veilige boardrooms is verklaarbaar. Uitgebuite arbeiders zijn nooit zo goed in het zenden van signalen, er is geen slavenhulplijn die ze tijdens de schaft even kunnen bellen met de telefoon van de chef, en de koppelbazen die het geld van internationale opdrachtgevers graag in ontvangst hebben genomen voelen evenmin de noodzaak zich signalerend op te stellen.

Bedrijven die hun spullen ver weg laten maken, voor prijzen waarvan je 'dat kan eigenlijk niet' zegt, vangen zelden signalen op dat er dingen niet in de haak zijn.

Textielboeren die hun kleding in wrakke fabrieken in Bangladesh laten maken: nooit signalen opgevangen dat het dak scheef hing, de nooduitgangen versperd werden door balen stof, en er zesjarige kindjes tot diep in de nacht met prikoogjes achter de naaimachine zaten.

Voetbalbonzen die in ijltempo stadions uit de grond laten stampen in Qatar, want het spelletje moet doorgaan: nooit signalen opgevangen dat honderdduizenden Nepalezen zonder veel eten of drinken bij 50 graden Celsius 12-urige werkdagen maken; de werkgever heeft hun paspoort afgepakt en betaalt soms maandenlang niet.

Koffiebranders die aanstellerige koffie voor hipsterprijzen verkopen: nooit signalen gehad dat er in de keten van toeleveranciers mensen worden gedwongen om bonen te plukken zonder noemenswaardige beloning.

Makers van mobiele telefoontjes die van coltan aan elkaar hangen: nooit signalen gehad dat gewapende rebellen mogelijk kinderen de mijnen in jagen om onbezoldigd grondstoffen te delven.

En de moderne slaven maar rooksignalen sturen. En maar wapperen boven het vuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden