Uit wanhoop kocht ik een doos witte wijn met een stomakraantje

Ik ben altijd weer blij als de zomer voorbij is. De opgeklopte strandvreugde ontaardt bij mij aanstonds in gruwelijke bacchanalen en de stoet menselijk tekort die tot en met augustus de kust van de Algarve vertrappelt, doet me op voorhand verlangen naar de genadige dood.

Ik waan me soms net in de cultfilm Freaks uit 1932, over een rondreizend circus met misvormde artiesten. In Engeland was de film decennialang verboden omdat de troupe bestond uit levensechte andersvaliden. Een verregaande vorm van betutteling want de blijdschap der freaks spat van het celluloid.

Als ik een handicap zou hebben, ging ik meteen in een kooi op de kermis poseren. Helaas kom ik aardig in de buurt van wat de Hemelse Pottenbakker voor ogen had toen hij ging kleien.

Vanwege de Pinksterinvasie van geestelijk en lichamelijk uitgedaagde Neckermänner moest en zou ik aan de drank. Ik was zo levensmoe dat ik uit wanhoop een doos witte wijn van 10 liter scoorde in een smerig buurtcafé want de Aldi was al dicht. In de doos zat een stoma met een kraantje. Het klotsende monster paste amper in de ijskast dus legde ik het op mijn bureau, naast de laptop.

Daar zat ik dan naar het schijnsel van de vuurtoren van het eiland Farol te staren, met drie pakjes Chesterfield en die sulfietbom.

Ik ben niet zo'n tiep dat Netflix kijkt als-ie dronken is dus ging ik manisch plaatjes draaien op YouTube. Voor mijzelf uiteraard al ben ik tijdens het comazuipen wel zo altruïstisch om die muziekjes te delen op Twitter en Facebook.

Uiteindelijk heb ik 24 uur doorgedraaid. Mijn arme hondjes met hun gevoelige oortjes waren spoorloos.

De volgende dag ontving ik tientallen klachten in de trant van: je hebt mijn hele tijdlijn vervuild, asociale klootzak.

Er zit een knop op, denk ik dan. Als die gratis muziekjes je niet bevallen, ondankbare hufter, moet je me maar ontvrienden, ontvolgen en ontbladeren met Agent Orange.

Het doet mij denken aan die cartoon uit de jaren zeventig. Een norse man zit voor de televisie en roept: kom snel kijken, vrouw, die vuile viezeriken van de VPRO zijn weer op de buis. Want die klagers luisteren dus wel naar mijn muziekjes.

Overigens schreef een juffrouw uit Castricum dat ze mijn eclectische playlist erg troostrijk vond al moest ik wat minder vieze liedjes van Manke Nelis draaien.

Bij dezen, Ans. Volgende keer meer Blaudzun en Spinvis want dankzij jou, moeder alcohol en YouTube overleef ik deze zomer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden