Uit haar nest

2013 zou zomaar het jaar van Anouk kunnen worden. Het songfestival, een nieuw album en als klap op de vuurpijl Symphonica in Rosso. En ze heeft er nog lol in ook.

'Nee joh, gek!'Anouk Teeuwe (38) schatert even, giechelt dan wat na. Het leek geen rare vraag: of ze al aan het repeteren is geslagen voor de eerste halve finale van het Eurovisiesongfestival in Malmö. Ze gaat namens Nederland Birds zingen en 14 mei komt snel dichterbij. Niet dus.


'Repeteren doe ik wel als ik daar ben', zegt ze. 'Het liedje ken ik al. Vooraf kan ik gewoon niet zo veel doen: ik mag me nergens mee bemoeien qua decor en belichting, ik moet gewoon inpluggen en mijn liedje zingen. Dat is wel eens goed voor deze controlfreak. Lekker rustig.'


Mei wordt een Anouk-maand: vlak na de halve finale van het Songfestival, op 17 mei, verschijnt Sad Singalong Songs, haar achtste studioalbum in zestien jaar. Een mooie reden om een paar middagen audiëntie te houden in het Amsterdamse College Hotel: met de pers praten voordat de storm begint.


Ze zit er ontspannen bij, mooi en praatgraag, haar benen opgetrokken. Ze draagt een strakke, donkerblauwe spijkerbroek, haar vingernagels lakte ze in dezelfde jeanskleur.


'Ik heb Songfestivalbeelden van de laatste jaren gezien', vertelt ze, 'vooral van edities in Oost-Europese landen. Daar was het wel erg zeg, qua podium en licht. Het leek wel de etalage van een banketbakker. Zweden hebben meer smaak, hoop ik althans.'


De reacties op Birds, het Songfestivallied dat ze op 11 maart presenteerde, waren ongeveer zoals ze verwacht had: 'Mensen vinden het óf geweldig óf helemaal kut. Daar zit niets tussenin. Ik zal er wel weer fans door kwijtraken. Dat is dan jammer. Ik hoop dat er mensen zijn die het liedje beter gaan begrijpen bij beluistering van het hele album. De plaat heeft een consistent geluid: Birds valt dan echt op zijn plaats.'


Je kunt veel van Anouk beweren, maar niet dat ze een enkel kunstje blijft herhalen: ze heeft opnieuw een verrassende afslag genomen. Op voorganger To Get Her Together (2011) maakte haar rockgeluid al plaats voor werk dat naar soul en funk neigde (Adele was soms niet ver weg). Op Sad Singalong Songs laat ze het rockbiotoop dat zo lang haar natuurlijke habitat leek nóg verder achter zich.


De orkestrale arrangementen van haar Zweedse producers Tore Johansson en Martin Gjerstad hadden van Burt Bacharach kunnen zijn, gitaren en drums zijn in veel songs nergens te bekennen, geen van de 'singalong songs' is een meezinger. In plaats daarvan: stemmigheid over de hele linie. Ze zingt mooier dan ooit: kalmer vooral, met een timbre dat af toe naar iemand als Rumer neigt.


Ze heeft voor het eerst 'klein gezongen', zoals ze het zelf omschrijft. 'In de studio zette ik vroeger een koptelefoon op en trok ik gewoon mijn scheur open: hard zingen, dat kan ik goed, dan rockt het wel. Nu gebruikte ik geen koptelefoon, maar plaatste ik boxjes die ik heel zacht zette, waardoor ik rustig moest zingen, vaak in lagere registers. Dan klinkt je stem ineens heel anders.'


Acht songs op het album schreef ze, met haar producers en in een aantal gevallen ook haar oude maatje Bart van Veen, meteen na de verschijning van het album For Bitter Or Worse (2009), al zo'n drieënhalf jaar geleden. Terwijl in 2011 eerst nog To Get Her Together verscheen, lagen de composities rustig te rijpen bij Anouk thuis.


Nooit eerder liet ze een worp liedjes zo geduldig evolueren: 'Kinderen naar school, de kleinste naar de peuterspeelzaal en dan maar weer aan die nummers werken, tot ze helemaal goed waren.'


Het Songfestival, het geluid van Sad Singalong Songs en de succesformule van Symphonica In Rosso (popartiest met groot orkest): het lijkt allemaal een groots, zorgvuldig uitgestippeld plan, maar nee, zo bezweert ze, het is allemaal stom toeval. Toen ze eind 2009 de eerste acht liedjes schreef en de muzikale richting bepaalde, was sprake van Songfestival noch 'Symphonica'.


Sterker: voor laatstgenoemd evenement werd ze pas begin april benaderd, toen Sad Singalong Songs al lang en breed was opgenomen. Ze had er nog eens niet aan gedacht, terwijl het toch de ideale liveomgeving is voor het nieuwe materiaal.


'Je verzint het niet hè', zegt ze, 'maar alles viel zo op zijn plekkie. Ik wil ook oude nummers spelen, met mijn band, dus ik heb mijn producers gevraagd om daar nieuwe arrangementen bij te maken.'


Ze vertelt het allemaal met geestdrift en lijkt (meer dan in het verleden soms het geval was) schik in haar werk te hebben. Dat bevestigt ze, maar de gelukkige indruk die ze maakt, contrasteert toch met de sombere toonzetting van het album, dat twee schrijnende songs over liefdesverdriet bevat en enkele opvallende verwijzingen naar leugens en bedrog.


Het roept herinneringen op aan haar publieke zeperds in de liefde. Vooral de laatste keer, eind 2010, maakte ze er tegen wil en dank een publiek drama van in een radio-interview.


Het heeft sporen nagelaten, al gaan de meeste liedjes op Sad Singalong Songs niet over één specifieke liefde: 'Every word is just another lie', zingt ze in het nummer The Good Life. En elders, in Pretending As Always: 'I only have dark days.'


'Mijn stemming is wisselend. Ik voel me meestal best goed, maar ik kan niet zeggen dat ik al helemaal hersteld ben. Ik ben geen negatief mens, maar nog steeds wantrouwig. Ik ben nu tweeënhalf jaar single, er speelt niks, ik zou nu met niemand een serieuze relatie kunnen hebben. Voor het zover komt, ben ik allang weggerend.


'Toen ik jong was, wilde ik een leuke vent en een groot gezin. Dát was mijn droom, niet een zangcarrière. Wat dat betreft, heb ik gefaald. Als ik geen kinderen had gehad, was ik misschien hele dagen in mijn nest blijven liggen. Dat kan nu domweg niet. Ik doe erg mijn best om het leuk voor ze te maken, zonder hulp. Maar mijn taak als moeder houdt me soms echt op de been. Ik sport veel. Als ik dat niet doe, heb ik meteen een korter lontje.'


En toch, aan muziek maken beleeft ze meer plezier dan vroeger. 'Ik heb nu het gevoel dat ik het ergens voor doe. Ik wil heel graag dat mijn kinderen later trots zijn op wat ik gemaakt heb. Dat ze mijn platen beluisteren en horen welke ontwikkeling ik heb doorgemaakt. Ik neem mijn vak serieuzer: ik wil goede platen maken en goed zingen.'


Het is duidelijk: wie de hoop koestert dat Anouk volgende week in Malmö een lekkere rel trapt, kan zich voorbereiden op een teleurstelling. Ze is niet meer die dwarse meid van 22, de militante powerbabe die in 1997 doorbrak met Nobody's Wife.


'Waarom zou ik daar in godsnaam de boel op stelten zetten of tegen iedereen een grote bek hebben? Qua beeld dat ze van me hebben, zijn veel mensen ergens rond 1998 blijven hangen. Ik geloof niet dat ik mezelf de laatste tien jaar iets aanstootgevends heb horen roepen. Ik wil in Malmö gewoon mijn liedje goed zingen, meer niet.'En de finale halen, wellicht, als eerste Nederlandse inzending sinds 2004?


'Ja, dat ook', zegt ze. 'Dat zal toch zeker wel? Ik zou het erg vinden als het niet lukt. Ik wil goed zijn. Er kijken 125 miljoen mensen naar die uitzendingen. Stel dat 1 procent daarvan denkt: goh, van haar ga ik toch eens wat meer beluisteren. Die internationale droom heb ik nog steeds wel, al gaat het me dan alleen nog om plaatverkoop. Ik heb niet meer de ambitie om me scheel te toeren of op een podium in Moskou te klimmen. Dat hoeft niet meer.'


Songfestivalrock


Anouk is niet de beroemdste rockster die een bijdrage levert aan het Eurovisie Songfestival. De op voorhand opvallendste rockbijdrage aan de editie van 2013 is Lonely Planet, een rockballad geschreven door Black Sabbath-gitarist Tony Iommi (65). Hij schonk het lied aan de groep Dorians, die Armenië vertegenwoordigt. Iommi: 'Ik dacht altijd: bah, het Eurovisie Songfestival. Maar nu draag ik er dus zelf aan bij.'


ALBUM


Anouk: Sad Singalong Songs. Goldilox/Universal. (verschijnt 17 mei).


EUROVISIE SONGFESTIVAL


Malmö Arena, Malmö. Eerste halve finale: 14 mei. Anouk zingt als achtste. De finale is op 18 mei.


SYMPHONICA IN ROSSO


Gelredome, Arnhem, 16 (uitverkocht) en 18 oktober.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden