Ugly Delicious is een verademing, vergeleken met al die andere kook- en eetseries

De nieuwe serie 'Ugly Delicious' op Netflix gaat niet zozeer over eten, alswel over cultuur. En daar krijg je trek van.

Net als je dacht dat het gewoon niet kan; dat er niet nóg een televisieprogramma over eten of koken of culinaire cultuur gemaakt kon worden, dat je elke vuurrode sappige tomaat, elke perfect stuk gegrild stuk vlees of iedere gepassioneerd pratende chef-kok in slowmotion voorbij hebt zien komen, komt Netflix met wéér een nieuwe serie over eten. Deze heet Ugly Delicious en gaat over de Koreaans-Amerikaanse chef David Chang, in Amerika bekend van restaurants in onder andere Los Angeles, Sydney, Toronto en New York - en zijn goede vriend Peter Meehan, culinair auteur. Meehan en Chang begonnen het onvolprezen - en vorig jaar ter ziele gegane - culinaire tijdschrift Lucky Peach en brachten meerdere kookboeken uit, waaronder Momofuku (door Chang omschreven als 'bad pseudo-fusion cuisine').

De eerste aflevering van Ugly Delicious staat volledig in het teken van pizza. Wat is pizza, waar komt het vandaan, hoe wordt het gemaakt? Vragen die in andere foodprogramma's al honderdduizend keer zijn gesteld en beantwoord. Net als de pizza's die smakelijk worden geproefd en de close-ups van handen die door deeg gaan, of de vraag welke tomaten er nou precies gebruikt worden.

Allemaal niets nieuws. En toch is Ugly Delicious, in vergelijking met andere kook- en eetseries, een verademing. Een vraag die bijvoorbeeld centraal staat in de eerste aflevering: is de echte Napolitaanse pizza werkelijk beter dan een pizza die je in New York eet? Chang en Meehan bezoeken onder andere Napels, Tokio en Kopenhagen, praten met echte Italianen, Italiaanse migranten en Japanse chefs over wat een authentieke pizza is en of je dat eigenlijk wel moet willen. Chang trekt op een gegeven moment zelfs een pak van Domino's Pizza aan en gaat een dagje pizza's bezorgen. De Totale Pizza blijkt meer dan alleen een ronde schijf met kaas en veel tomaten (sorry).

Want eigenlijk is Ugly Delicious niet zozeer een programma over eten, maar over cultuur. En dat maakt het - in combinatie met het aangename gebrek aan pretenties, het obsessieve enthousiasme van Chang en de droge humor van Meehan - onderscheidend van al die andere mooie programma's over eten. Het wekt zowel de eet- als de reislust op.

Tekst gaat verder onder de video.

In de tweede aflevering eet Chang Arabische taco's in Mexico-Stad en in Los Angeles bezoekt hij een Mexicaanse restaurateur die illegaal in de VS verblijft. En wat betekent het dat de restaurantketen Taco Bell zo populair is in de Verenigde Staten, dat salsa de bekendste saus is en dat er net zoveel tortilla's worden verkocht als brood? 'Daar gaat het immigratie-verhaal over: assimileren', zegt een Mexicaans-Amerikaanse restauranthouder. 'Maar niet alleen over aanpassen aan de dominante cultuur; ook dat de dominante cultuur wat van jouw waarden en dingen die je goed doet, overneemt.'

Ons dagelijks voedsel als symbool van de cultuur waarin we leven. Of, zoals de Mexicaans-Amerikaanse auteur Gustavo Arellano het verwoordt: 'Een taco is meer dan een taco. Een taco is cultuur, migratie, geschiedenis. Een taco is verzet, politiek.' En lekker dus.

V's televisierecensententeam bestaat uit Hanna Bervoets, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Julien Althuisius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.