Column

'U mag het aanstelleritis noemen, voor mijn adhd helpen die pillen'

Miljoenen amauteurpsychiaters hebben een mening over de behandeling van adhd. 'Mijn mening wordt ondersteund door een medische diagnose en een dagelijkse dosis methylfenidaat, schrijft Joyce Brekelmans. 'Twee zaken die mijn leven ingrijpend hebben veranderd in positieve zin.'

Apotheek. Beeld anp

Zou 'gezond verstand' ooit nog worden opgenomen in het DSM-handboek voor psychiatrische stoornissen? Mensen die geen arts zijn maar wel geestesziekten diagnosticeren als 'aanstelleritis', 'hypes' of 'watjescultuur' zeggen er namelijk massaal last van te hebben.

Nu heeft de psychiatrie ook nogal wat pijnlijke missers gemaakt in haar relatief korte bestaansgeschiedenis. Zo werd homoseksualiteit tot 1973 als een mentale aandoening geclassificeerd en werden opstandige vrouwen die een mening of seksuele begeerte tentoon spreidden bestempeld als 'hysterisch'. Er zijn overigens hele volksstammen die dat soort onzin nog steeds geloven, maar daar hoeft de wetenschap zich gelukkig niks van aan te trekken. Zonder voortschrijdend inzicht legde de huisarts nog steeds bloedzuigers op uw tennisarm.

Toch blijft de GGZ kampen met een imagoprobleem wat vele malen groter en hardnekkiger is dan voor de reguliere geneeskunde. Zo zouden psychiaters zich vooral laten leiden door de belangen van de farmaceutische industrie, aandoeningen verzinnen en stoornissen overdrijven. Nu kan ik persoonlijk niet bewijzen dat dit zelden het geval is, maar de politiek speelt momenteel in elk geval handig op die sentimenten in, door eens flink te bezuinigen op zorg voor mensen waar je niks aan ziet.

Beeld anp
 
De GGZ kampt met een imagoprobleem wat vele malen groter en hardnekkiger is dan de reguliere geneeskunde. Zo zouden psychiaters zich vooral laten leiden door de belangen van de farmaceutische industrie

Amateurpsychiaters
'30.000 gebruikers tussen de 11 tot 17 jaar van #adhd medicijn methylfenidaat in 2006. 80.000 in 2012. Dat kan niet goed zijn.', twitterde Hans Spekman zaterdag. Zich aansluitend bij de miljoenen amateurpsychiaters met een mening over de behandeling van adhd. Niet toevallig een geestelijke aandoening waarvan velen het bestaan of de ernst in twijfel trekken. Zo zouden ouders en leerkrachten gewoon te lui zijn om drukke kinderen fatsoenlijk op te voeden, en de problemen een heel eind opgelost met betere voeding en vaker buiten spelen.

Nu is goede voeding en vaker buiten spelen natuurlijk altijd een goed idee, maar ongeschoold op de stoel van artsen gaan zitten lijkt me minder logisch. Het geval wil dat ik zelf ook een mening over adhd heb, maar die wordt ondersteund door een medische diagnose en een dagelijkse dosis methylfenidaat. Twee zaken die mijn leven ingrijpend hebben veranderd in positieve zin.

Niet dat ik me nou zo vreselijk ziek voelde, maar ik was wel vaak ongelukkig. Als je weet dat je slim bent en dat anderen moeiteloos doen wat jou maar niet lukt, dan trek je de conclusie dat je dus gewoon lui moet zijn. Want als je wel goed bent in dingen die je leuk vindt, dan ligt het niet aan je capaciteiten maar aan je kutkarakter: gezond verstand in optima forma. En als je dan keer op keer faalt, op school en op je werk, dan krijg je best een enorme hekel aan jezelf. Een ongezonde hekel, die alles nog ingewikkelder maakt.

Kwaliteit van leven verbeterd
Nu betekent een adhd-stempel niet dat ik geen verantwoordelijkheid draag voor mijn keuzes. Ik weet niet of ik, als ik het eerder had geweten en was behandeld, mijn studie wel had afgemaakt. Ik weet niet of ik als kind baat had gehad bij medicatie en wat ik zelf zou doen mocht een toekomstig kind van mij dergelijke problemen krijgen. Ik heb geen idee, ik ben geen ouder en geen arts.

Wat ik wel weet, is dat mijn kwaliteit van leven ontzettend is verbeterd sinds ik Concerta neem. Dat ik ineens in staat ben de zaken waar ik aan begin af te maken, omdat ik niet meer twintig dingen tegelijk probeer te doen. Dat ik 's nachts niet meer wakker lig uit frustratie over al die dingen die ik weer niet afkreeg, omdat het me gewoon wel lukt nu. Dat ik niet meer zo veel energie verspil aan als een kip zonder kop rondrennen zonder dat ik weet waarheen of waarvoor. Dat het leven niet zo'n intense worsteling hoeft te zijn. Dat ik mezelf aardig vind en daardoor veel aardiger ben.

Wat ik ook weet, is dat die medicijnen voor heel veel mensen niet werken. Dat zij een eigen manier hebben gevonden om te dealen met die hobbels en dat dat ook prima is. Bovendien zijn artsen ook maar mensen, die fouten maken, en als het gaat om rommelen met de chemische samenstelling van je hersenen is er nogal wat dat fout kan gaan. Ik spreek alleen voor mezelf. Ik ben niet genezen van een ziekte, maar ik heb wel een workaround gevonden voor mijn kutkarakter. U mag dat aanstelleritis noemen, gebrek aan discipline of een overwinning voor 'Big pharma', maar in mijn geval zijn drugs niet bad. Mkay?

Joyce Brekelmans is blogger en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @JoycePants

 
Wat ik wel weet, is dat mijn kwaliteit van leven ontzettend is verbeterd sinds ik Concerta neem. Dat ik ineens in staat ben de zaken waar ik aan begin af te maken, omdat ik niet meer twintig dingen tegelijk probeer te doen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden