Twitter is als drank: het maakt meer kapot dan u lief is

Twitter is als drank: verslavend en het maakt vaak meer kapot dan u lief is. Tweets, die u stuurde omdat u boos was, uit de tent gelokt, melig of te openhartig, worden uit hun context gerukt, van nuance ontdaan en gaan een eigen leven leiden. U verwordt als het tegenzit tot een boze, radicale karikatuur van uzelf. Terwijl u misschien slechts wat temperamentvol bent.

Als overtuigd, gematigd, in principe blijmoedig multiculti-missionaris ga ik graag het gesprek aan met rechts andersdenkend, ook in de categorie bang, bar, bits en boos. In theorie wil ik mensen verleiden tot regenboogromantiek of in elk geval een respectvol agree to disagree.

In de praktijk zit ook in mij een opvliegend, straatwijs, scherp beklauwd katje, met bij tijd en wijle harde humor, en de behoefte soms een scherpgehakte schop uit te delen. Debat op twitter ontaardt al gauw in oeverloos gekift. Mijn ironie wordt nooit begrepen door de twitterende rechterflank, een schalkse glimlach gemist.

I always cheer up immensely if an attack is particularly wounding because I think, well, if they attack one personally, it means they have not a single political argument left.

Vond Margaret Thatcher, die zich hiermee geweldig staande zou hebben gehouden op twitter.

Maar toen een boze trol mij laatst een ernstige ziekte had toegewenst, was ik er klaar mee. Je moet het niet serieus nemen, twitter is twitter en gekken moet je blocken. Maar toch. Een traan prikte achter mijn ogen en poes sprong troostend op mijn schoot.

Blogster blondemevrouw - 'hoe kan je vragen of iemand die de islam ernstig bekritiseert zijn anonimiteit prijsgeeft' - liet ik bot achter in een verhit en muurvast meningsverschil over het al dan niet aanpassen van zwarte piet. Blondemevrouw is een scherp maar respectvol debater, wat ik van het salvo melders dat zich in het gesprek mengde soms niet kon zeggen.

Om hen te jennen postte ik James Brown's 'Say it loud, I'm black and I'm proud' . Dat viel niet in goede aarde. 'Als je zegt dat je voor white pride bent, mag dat zeker niet' hagelde het meldingen. 'Iedereen is hier proud to be white en voelt zich bedreigd door anderen. Face it, de multiculturele samenleving bestaat', beet ik toe. Op het Dutch Free Press blog van blondemevrouw citeerde zij deze tweet: 'Iedereen (in Nederland, red.) is hier proud to be white.(...)' Maar 'iedereen' sloeg op mijn boosmelders van dat moment.

De meeste van mijn rechtse melders waren trouwens gelukkig wel van slag door de ziektetweet. 'Maar dat is een trol', in tegenstelling tot henzelf, hoewel ook zij anoniem waren. Een verschil voor, ehm, fijnproevers.

Intussen, ook daar was ik over in gekwetter geraakt, had de hoogst vermoeiende Powned verslaggever Jan - 'De multiculturele samenleving is mislukt, maar wat doe je eraan?'- Roos net vol bombarie aangifte gedaan tegen Quinsy Gario. Wegens smaad, omdat die laatste hem voor racist had uitgemaakt. Boos was hij toen ik hem toebeet dat ik het gek vond dat propatriapropietenkampenaren 'racist' nog geen trotse geuzennaam vonden. Nog nooit zo vaak als de laatste tijd ben ik gesommeerd 'op te rotten naar mijn eigen land', dus dan krijg je dat. Ik word trouwens liever een racist genoemd dan dat iemand mij een ziekte toewenst, maar dat is persoonlijk. In een oprechte poging om Jan Roos als medemensch te benaderen - we zijn toch twittermati's - vroeg ik hem of hij mijn 'ziekte in je linkertiet'-tweet niet bij zijn politiedossier kon voegen. Toen bleef het dan weer stil.

Mijn oog viel op de klok en in een plots besef hoeveel energie en vooral kostbare tijd dit oeverloze gekift kostte, besloot ik resoluut twarakiri te plegen. Weg met dat account. Vrijwel direct daalde er een serene rust neer, als had ik een hele avond op een leeg tropisch strand gemediteerd. Hoewel ik meer van de reuring dan van de rust ben, een weldaad.

'Zonder wrijving geen glans' zei oprichter Raja Felgata afgelopen vrijdagavond over de multiculturele samenleving, tijdens de schitterende presentatie van de Kleurrijke Top 100, waar ik tot mijn grote eer dit jaar op mag prijken. Een avond vol inspiratie, vol zelfbewuste, bloedmooie, ambitieuze biculturele rolmodellen om ons aan te laven. Geweldig, dit Nederland bestaat ook.

Ik besefte dat twitter als je niet uitkijkt danig je wereldbeeld kan vervormen. Toch mis ik het nu al. Benieuwd hoe lang ik het volhoud, die twarakiri.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.