Tweedeling?

De toename van werkgelegenheid heeft de tweedeling niet verholpen. Is armoede onuitroeibaar?..

Uit het proefschrift Over werken in de post-industriële samenleving van Paul de Beer, die gisteren promoveerde op de effecten van hogere arbeidsparticipatie: 'De werkgelegenheid groeide in de jaren negentig in een recordtempo (met 23 procent). Dit heeft geleid tot een zeer lage werkloosheid (3 procent in 2000) en een sterke toename van het aantal tweeverdieners (van 22 procent van alle huishoudens in 1990 naar 27 procent in 1997). Het aantal huishoudens zonder inkomen uit arbeid veranderde echter maar weinig (van 40 procent in 1990 naar 39 procent in 1997). Daardoor bleven de positieve sociale effecten van de banengroei, zoals vermindering van de armoede, achter bij de verwachtingen.'

Nammie Brinksma, medewerkster van het Landelijk Steunpunt Vrouwen in de Bijstand: 'Ik ben het eens met de stelling dat het creëren van werk niet de tweedeling in de samenleving terugdringt. Mensen worden enorm gepusht om uit de bijstand te stromen, maar komen meestal terecht in de laagstbetaalde banen. Omdat zij hun kwijtschelding van onroerendgoedbelasting, hondenbelasting - als je een hond hebt - of huursubsidie verliezen, gaan ze er dus vaak op achteruit. Het is onze ervaring dat vrouwen graag willen werken, maar voor jonge moeders zonder partner is dat niet altijd mogelijk. Hoe je armoede moet bestrijden? Goeie vraag. Is arbeid de enige mogelijkheid om economisch zelfstandig te zijn? Die vraag zou is weleens aan minister Vermeend willen stellen.'

Woordvoerder Bart Crouwers van minister Vermeend van Sociale Zaken: 'Helaas, het is een leuke vraag, maar ik kan Vermeend niet te pakken krijgen. Hij is tot vanavond laat met iets belangrijks bezig.'

Stelling 1 uit het proefschrift van De Beer: 'Het belang van betaald werk is in onze samenleving vooral gelegen in het feit dat het zo belangrijk wordt gevonden.'

Kees Groen, coördinator bij het LNCO, een vereniging van de cliënten van Sociale Diensten: 'Werk, werk, werk, het halleluja-beleid van onze overheid, is veel te veel op het Bruto Nationaal Product gericht, en niet op ménsen. Wat de overheid doet, is mensen aan het werk zetten, ongeacht motivatie, opleiding enzovoorts. Het gaat vaak om domme baantjes, in de schoonmaak of in de horeca. Dan zie je dat de laatstgekomenen er ook het eerste uitvliegen in tijden van werkloosheid. Dat is dus geen oplossing voor een structureel probleem. Wat het huidige beleid ook creëert, zijn bureautjes die alleen maar mensen aan het werk helpen om zelf subsidie op te strijken. ''Wat doet u graag, mevrouw Jansen?'' ''Ik hou van koken'' - Hup, dat gaat dan in de catering en wéér drieduizend gulden subsidie opgestreken. Laat mensen die nuttig vrijwilligerswerk doen, toch met rust! Iederéén aan het werk, is een illusie.'

Stelling 4 uit het proefschrift van De Beer: 'De opvatting dat een verhoging van de arbeidsparticipatie de welvaart vergroot, ongeacht de gevolgen daarvan voor de tijdsbesteding aan onbetaald en informeel werk, getuigt van een (te) eng welvaartsbegrip.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden