Twee volwassen voorstellingen voor scholieren

Het onlangs heropende Rozentheater in Amsterdam brengt theater voor jonge mensen. Een categorie, onwillig geklemd tussen jeugd en volwassenheid. Ook de twee vaste bespelers worstelen daarmee....

In het relatiedrama Angel, van de jonge Nederlandse schrijver Enver Husicic, loopt de relatie van een stel dertigers op de klippen. Na een miskraam zijn ze er even tussenuit. Redden wat er te redden valt. Vanuit het gehuurde appartement blikt de man over de boulevard. Zij wil de zee in als ze dood is. Zonder kist. Met haar kin op zijn schouder vraagt ze of hij een kist wil. Dat wil hij.

Het afscheid voltrekt zich in een klinisch, strak decor. Witte zitzakken, witte megapoef en een glimmend witte vloer waaruit blauwe designspotjes omhoog schijnen. De twee spreken met elkaar in een fragmentarische, knap neergeschreven spreektaal. Veel ratio en gekooide gevoelens, gestotter. Regisseur Daniëlle Wagenaar benut die kunstmatige taal optimaal, speelt met humor en zwaarte .

Manon Nieuweboer zet een uitgebluste maar toch oersterke vrouw neer. Niek van der Horst, goed in het spelen van razende gekken, verheft hier minutieus getob, twijfel en zelfbeklag tot hogere kunst. Resultaat: een beheerst uitgevoerde wanorde. Natuurlijk, zo'n volwassen mensentragedie is ook aan jonge mensen besteed. Het vraagt echter wel om een uiterst geconcentreerd oor en oog. Uiteindelijk is Angel vooral een stuk dat veel mensen moeten zien.

Dat geldt zeker ook voor Vernon God Little van Huis aan de Amstel. Gebaseerd op het gelijknamige boek van schrijver DBC Pierre. Daarin wordt de 15-jarige Vernon Little uit een Texaans gehucht ten onrechte beticht van betrokkenheid bij de moord op zestien scholieren, gepleegd door zijn volledig doorgedraaide vriend en schoolgenoot. Pierre werd geraakt door de twee schooljongens die in 1999 in Littleton twaalf leerlingen en een docent doodschoten en daarna zelfmoord pleegden. Bitter genoeg deed zich deze week opnieuw een vergelijkbaar drama voor op een school in de VS.

Een stuk over een 15-jarige is uiteraard niet automatisch een jongerenvoorstelling. In de slimme toneelbewerking van Don Duyns benutten de makers Vernons onschuld om de rotte - grote - mensenwereld te ontmaskeren. Geholpen door op country geënte popsongs en muziekfragmenten, live gespeeld door de band Storybox, die dwars door het toneelbeeld staat opgesteld. De bandleden spelen her en der bijrollen.

Regisseur Liesbeth Coltof stelt met het uitermate Amerikaanse gegeven de, internationale, vraag over goed en kwaad. Ze geeft een optimistische boodschap af, in een verlaten oord dat symbool staat voor oliedomheid en opportunisme. Toch schuilt in ieder van die tragische personages een god. Ook, of misschien wel vooral, in Little.

Beide stukken zijn aan toneelliefhebbende scholieren besteed, zoals dat ook geldt voor sommige stukken van Toneelgroep Amsterdam of het Nationaal Toneel. Bovenal zijn het producten van makers die inmiddels op een volwaardige, 'volwassen' manier in het toneellandschap staan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden