Twee trillende vogels zoeken de vrijheid

CaDance, A Touch of Weill van Joaquim Sabaté, Kavafis van Jean Louis Barning en Oerm Matern, Epilogue van Dylan Newcomb, Flor de Estufa van Vitor Garcia en Double Point Two van Emio Greco....

DANS

Sinds afgelopen maandag is de danswereld twee komedianten rijker. Nog meer dan in de vorige dansopera A Taste of Glamour weten Joaquim Sabaté en Arnon Zlotnik, beide danser en countertenor van beroep, in A Touch of Weill feilloos in te spelen op de vette lach en dikke krokedillentraan. Schaamteloos wentelen ze zich in de passionele levensthema's uit de jaren twintig-liederen van Kurt Weill.

In ivoorkleurige pakjes beginnen ze nog tamelijk onschuldig als doetjes op een groene grasmat. Machtsmisbruik, jaloezie en ontrouw doen echter al gauw hun intrede via liederen uit Weills Dreigroschenoper.

Blijkbaar de schuld van het andere geslacht want gaandeweg de voorstelling krijgen de heren steeds meer vrouwelijke trekjes. Zo voert Zlotnik een duet uit met een lange sluier en een levensgrote jurk van papiermaché en komt Sabaté op met een pluchen vloerkleed als oversized hoofddoek. Aan het slot belanden ze op de klanken van Surabaya Johnny vechtend op een tweezitsbankje: beide op hoge hakken en met diep decolleté.

Hoe hilarisch de mannen echter ook proberen dans, zang en spel te combineren, de eerste verliest het toch ruimschoots van de laatste twee. De ingelaste solo's en duetten ogen flodderig en terloops: veel gedraai over de vloer en gehuppel met rekwisieten. Een mankement dat zelfs pijnlijk wordt wanneer Sabaté klarinettiste Barre Bouman tot danspartner bombardeert. Die laat zo houterig en onzeker met zich sollen, dat het medelijden wekt.

Terwijl ze juist op muzikaal gebied, samen met pianiste Maite Tife Iparraguire en accordeonist Peter Vree, een vrolijk tegenwicht vormt voor de barokke dramatiek van de twee hoofdfiguren.

Deze groteske dansopera, mist de strakke hand van een regisseur. Sabaté verliest zich als supervisor van dit project nog te veel in zijn eigen sketches met Zlotnik, waardoor A Touch of Weill blijft hangen in een melodramatisch liederenprogramma.

Maandag was ook de eerste dag van het Haagse Festival Cadance, waarop nieuw werk van kersverse choreografen werd gepresenteerd. Als meest ervaren en ook meest overtuigende jonge choreograaf manifesteerde zich Emio Greco. In een prachtig duet met de Spaanse Bertha Bermudez, voormalig soliste bij Nacho Duato en William Forsythe, toonde hij de rijkdom van zijn bewegingstaal.

Gevangen in een lichtbaan van zes lampen liet Greco zijn ledematen trillen als rietstengels. Hoe dichter hij Bermudez naderde, hoe sterker zijn nekspieren en kale hoofd schokten. Halverwege vonden beiden elkaar, hippend als hyperalerte vogels, om uiteindelijk hun armen als vleugels de vrijheid te gunnen in een stereo gedanst slotthema.

Ook verrassend was Epilogue, een poëtische solo van NDT I-danser Dylan Newcomb voor danseres Nicole Peisl. Met een eenzame deur als vertrekpunt, liet Peisl zich door de sfeervolle klanken van twee vrouwelijke strijkers en countertenor Sytse Buwalda de ruimte in dwingen, die afgebakend werd door langwerpige lichtvlakken. Newcombs danstaal zindert van muzikaliteit, wat mede toe te schrijven is aan zijn muzikale achtergrond: voor Epilogue componeerde hij zelf de muziek.

Ronduit een misser was het werk van Vitor Garcia voor hemzelf en de danseressen Neel Verdoorn en Samantha Stegeman. Duidelijk beïnvloed door de gefragmenteerde bewegingstaal van Paul Selwyn Norton, in wiens choreografieën hij eerder danste, imiteert Garcia dezelfde bevreemdende bewegingen van geïsoleerde ledematen.

Dat goede dansers nog geen choreografisch talent hoeven te hebben, bleek ook uit Kavafis van Jean Louis Barning en Oerm Matern. Hun plastische duet op enkele homo-erotische gedichten van de Griekse dichter Kavafis bleef steken in een letterlijke weergave van de gekwelde dichter, de smachtende jongen en de naakte man: van bekende poses op een voetstuk tot dwarrelden blaadjes poëzie.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden