Column

Twee relnichten in de Algarve, dat wordt lachen

Eigenlijk vind ik mijn cursiefje veel te chic om te verkwanselen aan slap geouwehoer over televisie. Ieder bankbintje (buispieper vind ik ook wel een mooie vertaling van couch potato) kan over de treurbuis schrijven. Kijk maar op Twitter.

Beeld Illustratie: Gabriël Kousbroek.

Mijn kleine hersentjes kunnen sowieso al nauwelijks verstouwen wat ik dagelijks meemaak in de woeste Algarve, laat staan dat ik ook nog eens Wie is de Mol moet gaan deconstrueren aan de hand van Jacques Derrida.

Maar nu kwam het allemaal wel erg dichtbij, want Ik Vertrek kwam op bezoek.

Mij was kond gedaan van een Nederlands vriendenpaar dat hier om de hoek een B&B had geopend. So far, so good. Cliff Richard woont hier ook en daar heb ik nauwelijks last van.

De redactie van Ik Vertrek had natuurlijk gedacht: twee relnichten in de Algarve, dat wordt lachen, gieren, brullen en dan winnen we vast en zeker de Gouden Televizier-Cockring.

Het setje ('eeneiige tweeling') leek sprekend op Paul de Leeuw, Frits Wester of Sugar Lee Hooper (ik haal die drie altijd door elkaar) maar dan minder knap.

De uitzending begon in een naargeestige Nederlandse kerk van de apostolische persuasie. Een van de twee protagonisten sneed kleffe plakken crematoriumcake en sprak: we hebben geen godsbeeld hoor, bij ons staat de mens centraal. De vertrekkers huilden tranen met tuiten tijdens het afscheid terwijl je de gemeenteleden zag grijnzen: dat wordt straks lekker gratis op vakantie bij onze poepescheetjes in de Algarve.

Een van de twee dirigeerde nog een heel vals kinderkerkkoortje. Hij leek mij zo iemand die al sinds zijn puberteit vruchteloos alle musicalaudities van Nederland afloopt.

Toen werd het tijd voor de Algarve want de Jan Vayne-vertrekmuzak zwol aan. Dramatische voice-over: gaat het ze lukken? Ineens zag ik twee kerels in een zwembad poedelen. Ze zaten onder de tattoos, hetgeen ik shockerend vond omdat ze zo-even nog stonden te grienen in die kerk, in truttige zondagse kleertjes.

De gastenkamers van de villa waren vernoemd naar Amerikaanse presidentsvrouwen, maar ik dacht meer aan een tante van Fransje Bauer.

Er kwam nog een bevriend pottenstel langs (meer als morele steun dan als klant) en er werd heel vorstelijk gedineerd met tagliatelle en erwten. Verder zag je de mannen vaak naar de computer kijken, of er nog een kamer was geboekt. Het bleef onheilspellend stil en dat maakt Ik Vertrek normaliter zo hilarisch.

Deze uitzending was echter volkomen gespeend van humor. Een schandvlek op het nichtendom dus. Ik heb wederom veel uit te leggen aan de Portugezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden