Twee landen onder vlag

Goud, goud of goud. Tornado-zeilers Mitch Booth (41) en Herbert Dercksen (31) hebben slechts doel in olympisch Athene. 'Na 68 jaar willen we weer een gouden zeilmedaille voor Nederland veroveren.'..

Herbert Dercksen dobberde als jochie nog in zijn Optimist op de Reeuwijkse plassen toen Mitch Booth in de zoute wateren ten noorden van Sydney al druk doende was met zijn eerste olympische campagne. De Australische zeiler poogde zich in het voorjaar van 1980 te kwalificeren voor de Spelen van Moskou.

De jeugdige zeiler overleefde de trials niet, hij werd vierde. 'Niet dat het wat uitmaakte', zegt Booth 24 jaar later in het Olympisch Stadion van Amsterdam. 'Australiou de Spelen van Moskou uiteindelijk toch boycotten vanwege de Russische inval in Afghanistan.'

Er zouden nog vele olympische trajecten volgen voor de Australi die in 1992 en 1996 de olympische wateren mocht bevaren. Met succes. In Barcelona werd hij derde, in Atlanta won hij zilver. Zeven plaatsen lager eindigde ene Herbert Dercksen uit Reeuwijk.

Booth is momenteel bezig met zijn zevende olympische campagne. Ditmaal vaart hij echter niet voor zijn geboorteland, maar deelt hij de Nederlandse catamaran met Dercksen, met wie hij sinds 1997 een vast koppel vormt. De samenwerking verliep zo goed dat de twee zeilers in 1998 de beslissing namen om gezamenlijk onder vlag te varen.

Er was een stille hoop dat tijdens de Spelen van Sydney al gestart kon worden, maar de ambtelijke molens maalden niet snel genoeg. Vorig jaar kreeg Booth zijn Nederlandse paspoort.

De suggestie dat hij een land verliet waar topsport over veel betere faciliteiten beschikt dan in Nederland, bestrijdt de sporter die als tiener al zijn eerste zeilboot bouwde. 'Sommige olympische sporten hebben het erg goed in Australizoals zwemmen en triatlon, voor andere sporttakken is het minder goed geregeld.'

Bovendien, als Nederlandse topzeiler heeft hij geen klagen. Samen met Dercksen kan hij zich optimaal voorbereiden op de komende olympische zeilwedstrijden, in augustus in de Saronische Golf.

Het tweetal heeft voor de periode tussen augustus 2003 en augustus 2004 de beschikking over een budget van liefst 300 duizend euro.

Met fondsen van onder meer NOC*NSF, watersportverbond KNWV en verzekeringsbedrijf Zwitserleven kunnen er in september 2004 geen excuses zijn als het ambitieuze project in de wateren voor Aghios Kosmas onverhoopt schipbreuk lijdt. Booth: 'Eventueel falen ligt helemaal aan onszelf.'

Z

e beschikken over drie boten, het materiaal kan getest worden in dure Italiaanse windtunnels ('ienduizend euro per dag'), een nieuw, 35 procent lichter zeil kon worden ontwikkeld. 'Materiaal ontwikkeling is in onze discipline van levensbelang', zegt Dercksen.

Booth en Dercksen zijn per jaar meer dan 250 dagen onderweg. Vorige maand werden ze Europees kampioen op Gran Canaria, volgende week zijn in Spanje de wedstrijden om de Princess Sofia Cup. Daarna is op Mallorca nog een WK, in mei zijn races in Hys, Duitsland en Medemblik (Spa Regatta). In juni volgen trainingen in Athene, waarna de zeilen weer gehesen worden in Kiel.

Er zijn, van de zeventien boten die in augustus in de Saronische Golf starten, vijf kanshebbers voor goud, zegt Dercksen. De Oostenrijker Roman Hagara, die in Sydney won, is er weer bij, de Fransen zijn sterk. Ook de Australi Darren Bundock en John Forbes varen altijd van voren. Met Forbes won Booth in 1992 brons in Barcelona.

Ze vrezen de warme en somtijds harde Griekse zomerse landwind, de meltemi, niet. Booth: `Het kan een tricky wind zijn, maar uniek is hij niet. Er zijn meer plaatsen in de wereld waar het moeilijk zeilen kan zijn. Bovendien, we houden van harde wind. We zijn, qua gewicht, een van de zwaarste teams in de Tornado-klasse.'

De rolverdeling aan boord van de Tornado is helder. Dercksen doet al het 'fysieke werk'. Hij hijst en trimt de zeilen, de oudere en ervaren Booth is de stuurman die vooral de tactiek bepaalt. 'Zeilen is schaken op water.'

Ze zijn bijzonder goed op elkaar ingespeeld, zegt Dercksen. Dat bleek bij de Europese kampioenschappen op Gran Canaria, toen voor het startsignaal van de voorlaatste race het nieuwe zeil midden op het water scheurde.

Stilzwijgend, zonder gevloek, werd het door coach Will Howden aangereikte reservezeil gehesen. Twee minuten na het startschot werd alsnog gevaren. Het werd een inhaalrace - ` grote adrenalinerush', zoals Dercksen het omschrijft - waarbij 52 van de 59 boten werden ingehaald.

De laatste wedstrijd ging er niks mis, en was de Europese titel een feit.

Het moet in Athene gebeuren, zegt Dercksen. Hij wil na 68 jaar (DaniKagchelland in 1936) weer een gouden zeilmedaille naar Nederland brengen. `Ja, Stefan van den Berg won een gouden medaille in 1984, maar dat was bij het plankzeilen.'

Nog een olympische campagne sluit de eigenaar van een bedrijf in dure sporthorloges - TNG-Swiss Watches - uit. 'Ik zal er in Peking niet bij zijn. Dat kan ik mijn vrouw niet aandoen. Ik ben altijd weg. Deze sport vreet tijd. Ik zie Mitch vaker dan mijn vrouw. Maar er zullen in mijn leven wel altijd andere zeilprojecten zijn.'

Mitch Booth denkt nog wel aan een vervolg. `Ik ben 41, maar dat is in het zeilen niet oud. Ik kan nog heel lang mee.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden