Tv-recensie: De schizofrene boodschap in Curvy Supermodel: wees blij met jezelf, maar wees wel symmetrisch en knap

TV-recensie Hanna Bervoets

Het hebben van 'vrouwelijke' rondingen, daar draait het om bij Curvy Supermodel, een paradoxaal programma.

Terry is niet curvy genoeg. 'Vind je jezelf curvy?', vraagt de jury als de 23-jarige voor haar staat. Nee, schudt Terry. 'Mijn heupen zijn tien centimeter te breed.'

Dit is Curvy Supermodel (RTL5), een spin-off van Hollands Next Top Model, waarin gezocht wordt naar een Nederlands topmodel met curves, rondingen. Vorige week zagen we de casting en leerden we dat curvy modellen minstens maat 42 moeten hebben. Zo is de modellenwereld op dit moment, verzuchtte jurylid Danielle van Grondelle, zelf succesvol curvy model. Je moet maat 32 óf 42 hebben, niks ertussenin. Aspirant-model Myla kwam wél door de casting: 'Ik ben vroeger gepest, dat maakte me onzeker. Nu wil ik laten zien dat ik niet lelijk ben.'

Curvy Supermodel wil 'een ode brengen aan de curves van de vrouw'. Het is moeilijk daar iets tegen te hebben. Vooruit, door steeds te benadrukken dat curvy écht heel mooi is, versterk je misschien ten onterechte het idee dat het lichaamstype afwijkt en iets exotisch is. Maar soms moet de norm eerst aangewezen voor ze kan worden opgerekt. Daarbij spreken juryleden nooit over plus size - de term waar modellen met rondingen lang mee werden aangeduid. Zo'n term gaat uit van een dunner lichaam als standaard, plus suggereert een afwijking. Zo bezien is het autonome curvy helemaal zo'n gekke term nog niet. Het is verfrissend, misschien zelfs belangrijk dat lichamen als die van de kandidaten op primetime in een positieve context te zien zijn. Doorgaans komt dit lichaamstype vooral in programma's over afvallen voorbij, de vrouwen bleek belicht, met sip gezicht. Zo is Curvy Supermodel de ode die het wil zijn, maar laten we hopen dat zo'n speciaal programma binnenkort overbodig is.

Na de tweede aflevering, gisteren, bleek dat Curvy Supermodel verder nauwelijks van de reguliere editie van Hollands Next Top Model afwijkt. Zelfde jury, zelfde opzet. En ja, het gaat over onzekerheden, maar ook in seizoenen zónder curvy modellen vertellen meisjes dat ze vroeger gepest werden met hun flaporen, platte boezem of lengte - zelfacceptatie is een vast ingrediënt. Maar, let wel: alle modellen, curvy of niet, hebben een prachtig gezicht. Volstrekt symmetrisch, duidelijke kaaklijn, vrij van overbeet. Zo verkondigt het Top Model-format een wat schizofrene boodschap: wees blij met jezelf! Maar wees wel symmetrisch en knap.

Daar heeft het programma wat op gevonden. De jury maakt consequent onderscheid tussen de wereld van de spelshow, en 'de mode-industrie'. In die 'modewereld' gaat het er streng aan toe, herhaalde jurylid Nigel Barker. In de modewereld heb je maat 32 óf maat 42 nodig. In de modewereld kun je niet klagen over wat je aankrijgt. Je zou die modewereld als metafoor voor de moderne maatschappij kunnen zien. Zo opgevat zegt het programma: daarbuiten, meisjes, zijn de eisen torenhoog. Om het daar te redden, zul je het spel moeten meespelen. En wij leren je de regels. Dat is de paradox die het Top Model-format populair maakt. Het programma over perfecte maten kiest het perspectief van de misfit.