Tussen kunst en actualiteit

Geld verspillen, de aanleg van een racecircuit: Griekenland blijft er mee weg komen. Net als rijkeluiszoontje Arthur in de twee gelijknamige komedies.

Zo gaat het echt niet langer. Dat moet toch ongeveer de strekking zijn geweest van het geheime kasteeloverleg over Griekenland. Miljoenen Europese euro's zijn nu al in de Griekse economie gepompt, maar de financiële situatie van het land verbetert niet. Integendeel. Je kunt je het schuldbewuste geknik van de Griekse minister voorstellen.


En toch: in dezelfde week dat uitlekte dat Griekenland waarschijnlijk nog meer geldelijke steun krijgt en Grieken zelf voor de zoveelste keer de straat op gingen om te betogen tegen de bezuinigingen, maakte het land bekend dat er een nieuw racecircuit komt. Ook geschikt voor de Formule 1. Kosten: zo'n 94 miljoen euro.


Hoe kan het toch dat sommigen overal mee weg lijken te komen? Dat anderen slecht gedrag vergoelijken en lachend de aangerichte puinhopen aanvegen?


Het is precies wat je je afvraagt bij de komedie Arthur uit 1981. Daarin speelt Dudley Moore een vrijwel permanent dronken rijkeluiszoontje die zijn dagelijkse werkzaamheden omschrijft als ¿racen met auto's, tennis spelen en vrouwen betasten.


Sinds twee weken is de remake te zien in de Nederlandse bioscopen, met Russell Brand in de titelrol. In de openingsscêne veroorzaakt deze - stomdronken en in Batmanpak gestoken - een ongeluk: met zijn net aangeschafte Batmobiel rijdt zijn chauffeur de bekende Wallstreet-stier aan.


De agenten herkennen hem als erfgenaam van een steenrijke familie, maar arresteren hem toch. Arthur is stomverbaasd: met zijn bespottelijke gedrag haalt hij geregeld de kranten, maar dit is hem nog nooit overkomen.


Zo'n type dus.


Zoals Griekenland nu voortdurend onderwerp is van overleg, is Arthur dat ook. Om genante vertoningen te voorkomen dwingt zijn omgeving hem te trouwen met een serieuze vrouw. Anders wordt hij onterfd. Een simpele keuze, ware het niet dat de Casanova uitgerekend dan verliefd wordt op een ander meisje.


Het gekke aan Arthur is: niemand lijkt zijn gedrag echt spuugzat te worden. Als hij stomdronken in een restaurant verschijnt met een prostitué aan de arm, zijn personeel en gasten geamuseerd. Butler Hobson snauwt een man af die hem, vrij terecht, een stinking drunk noemt.


In de remake jaagt zijn nanny (Helen Mirren) een zoveelste onenightstand uit zijn bed, terwijl ze geroutineerd zijn portemonnee uit de tas van het meisje vist. Later verklaart ze dat ze het een feest vindt om voor deze volwassen man te zorgen. En als Arthur eindelijk, tegen de nadrukkelijke wens van zijn familie en personeel in, zijn hart verkiest boven de miljoenen, volgen er nog geen sancties.


Russell Brand mag uiteindelijk zijn dure auto's en zijn vermogen houden in ruil voor wat vrijwilligerswerk; de oma van Dudley Moore smeekt hem om erfgenaam te blijven. Hoe harder hij nee zegt tegen de miljoenen, hoe meer zij aandringt.


Kinderlijke charme en joie de vivre, dat maakt Arthur zo onweerstaanbaar, suggereert de film. De eerste Arthur was een commercieel succes en butler John Gielgud won er een Oscar mee. De tweede flopte genadeloos en in retrospectief was die eerste ook niet echt leuk. Tijd ontmaskert deze mannen als onuitstaanbaar. In de films mag iedereen wel over zijn hart strijken, bezoekscijfers laten zien dat goodwill niet oneindig op te rekken is.


Zo'n racebaan, Griekenland, is dus misschien niet zo'n goed idee.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.