de vrolijke kankerpatiëntEelco Meuleman

Tussen jammeren en lolbroekerij ligt nog wel een terreintje braak

null Beeld

Ik ben ook wel benieuwd waarom ik zo reageer als ik reageer. Waarom ik die kanker niet alleen accepteer, maar er een feestje van maak.

Eelco Meuleman

Je moet het een plekje geven, zei de expert. Je walst eroverheen, je hebt verdomme kánker, en je doet alsof je een koutje hebt opgelopen. Je lacht erom, je vergeet te huilen. Dat kan gewoon niet goed gaan.

Plekje zeg, alsjeblieft! Het heeft allang een plekje, antwoordde ik. Dat beslaat zowat mijn halve nier en een flink stuk van mijn long. Al met al een behoorlijke plek, zou ik zeggen.

Daar ga je weer, zei hij. Altijd maar lollig zijn. Het is niet eerlijk tegenover jezelf en je doet je omgeving er ook mee tekort.

Pardon? Mijn omgeving? Die heeft toch geen kanker?

Nee, maar je moet ook je vrienden en familie de gelegenheid geven dit te verwerken. Door het keihard weg te lachen maai je ze het gras voor de voeten weg.

Nou, verwerken doen ze maar in hun eigen tijd. En door opgewekt te blijven maak ik het toch makkelijker voor hen? Dat is tenminste wel mijn bedoeling. Wat heeft het nou voor zin als ik ga zitten jammeren? Wie is daarbij gebaat?

Tussen lolbroekerij en jammeren ligt nog wel een terreintje braak, Eelco.

null Beeld Gees Voorhees
Beeld Gees Voorhees

Ja, en dat ga ik nu ontginnen, als je het niet erg vindt. Voor een boek, niet voor jou. Ik ben zelf namelijk ook wel benieuwd waarom ik zo reageer als ik reageer. Waarom ik die kanker niet alleen accepteer, maar er een feestje van maak. Ik geef toe dat het ook op mezelf wel een tikkeltje hysterisch overkomt.

Goed zo. Prima, dat boek, maar ik denk dat ik je hierin heel goed zou kunnen begeleiden.

Ja, ik hoor de kassa al rinkelen.

Serieus: we kunnen toch samen op zoek naar het antwoord?

Wel ja. Ik heb al een paar hints voor je: via de ongelukkige jeugd naar de relatie met de leraar Duits op de school van de paters Karmelieten, en dan linea recta de eerste relatie en baan in, om vervolgens vast te lopen, opnieuw te beginnen, enzovoort. Ik heb al een conclusie, maar die houd ik nog even voor mezelf.

Dat klinkt veelbelovend. Laten we wat sessies plannen.

Is het niet wat laat voor een nieuwe therapie? Ik heb nog 16 maanden en 29 dagen.

We noemen het gesprekken, geen therapie.

Ok. Als jij belooft dat je niet weer begint te mekkeren over plekjes.

De expert beloofde het. Twee dagen later kwam de uitslag van een nieuwe scan: er was een plekje bij gekomen.

Volkskrant-journalist Eelco Meuleman (60), bij wie terminale nierkanker is vastgesteld, schrijft wekelijks over zijn leven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden