Tussen BNN en Max

Van de vrolijke jaren vijftig herinner ik me een Amerikaanse of Engelse cartoon (Roger Price? David Langdon? Ronald Searle?) waarop je een jongetje, met z'n vader en z'n grootvader uit de bioscoop ziet komen....

Zo heb je bij de publieke omroep wel BNN en Max. Maar voor mensen van tussen de 30 en de 55 heb je niks. Boven de 30 ben je zelfs voor nrc.next geen prospect meer, en als je geen marktconforme vooruitzichten hebt, word je vanzelf chagrijnig.

'Eindelijk', las ik gisteren in de krant, 'staat hij er: 's lands eerste hangplek voor ouderen'.

In Oude Pekela.

Nog pas vorig jaar had het plaatselijke winkelcentrum De Helling een samenscholingsverbod uitgevaardigd, omdat de bejaarden met rollators en scootmobielen het winkelend publiek in de weg liepen.

En terecht natuurlijk, zo'n verbod. Iedereen tussen de 30 en de 55 (de gemiddelde leeftijd van het winkelend publiek) die niet ernstig gewond raakte door de rugzakbult van een snotaap die dacht dat de hele supermarkt van hem was, kreeg alle vier wielen over zich heen van het looprek waarmee een 85-plusser door de winkel crosste. Wat ik al zei: BNN of Max. Daartussen niks.

Niettemin schreeuwde het Nationaal Fonds Ouderenhulp - optelsom van meldpunt, kliklijn en discriminatiecentrum - onmiddellijk moord en brand. En ja, hoor: meteen hun zin.

'De hang-oud', citeer ik nog even door, 'is een houten bank, gelijkend op een banaan, met een tafeltje in het midden. Het bankje is hoog en geschikt voor stramme knieën en versleten heupen, en er zit een schemerlamp aan. Een mevrouw roept bij de onthulling dat Oude Pekela nu eindelijk eens positief in het nieuws komt.'

Ja, verrek, nou u het aanstipt, mevrouw - wat was er ook ooit nog eens met Oude Pekela?

En ineens schiet ik vol beelden: kinderen aan wie clowns zich vergrepen hebben, heel psychologisch en exorcistisch Nederland naar het Hoge Noorden, elke avond wanhopige ouders in het Journaal, een staatscommissie die het zal uitzoeken en waarvan volgens mij nooit meer iets is vernomen, bolderkartherapeuten, en als het maanden heeft geduurd, is het even plotseling uitgestorven.

Oude Pekela, 1987.

De ouderenontmoetingsplek wordt gefrequenteerd door mensen die toen misschien net vijftig waren, wat ze vroeger 'in de kracht van het leven' noemden, maar waarvan we nu weten dat het een tijdperk van chagrijn is. Maar zie hoe ze op hun ouwe dag toch nog gecompenseerd worden!

'De leugenbankjes van vroeger', merkte de directeur van het Nationaal Fonds Ouderenhulp tevreden op, 'komen weer helemaal terug, aangepast aan de wensen van de ouderen van nu.'

Bananenvormig dus.

En de geclowniseerde kindertjes van toen zijn inmiddels dertigers geworden - te oud voor BNN, te jong voor Catherine Keyl, gedoemd om geduld te oefenen tot Oude Pekela in 2035 - vergrijzing op haar hoogtepunt! - één grote hangplek is geworden waar normaal jonge mensen (maar die bestaan dan gelukkig niet meer) bedreigd worden met verplettering door louter rollatorvolk.

Hang-oud hebben de oude Groningers hun plek alvast gedoopt, maar ik begreep dat er een prijsvraag is uitgeschreven voor een nòg lolliger naam.

En is niemand bang dat de leugenbank, inclusief schemerlamp, straks wordt ingepikt door de BNN-jeugd voor wie immers niets heilig is?

'We hopen dat de rollator plek voldoende ontmoedigt', zei de gastheer van De Helling. 'Voor jongeren is dat waarschijnlijk niet cool genoeg.'

Wat lijkt het me toch verschrikkelijk om in deze tijd tussen de 30 en de 55 te zijn, en te beseffen dat zowel je kinderen als je ouders de hele dag ergens gesubsidieerd bezig zijn te hangen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden