Column

Turkije is de schoonmaker die de bloedspetters opveegt

Column Sheila Sitalsing

Dat het er ruw aan toe kan gaan aan de grens tussen Turkije en Syrië, roepen mensenrechtenorganisaties al maanden. Amnesty International meldt geregeld dat Syrische vluchtelingen die Turkije weten te bereiken door lokale Turkse autoriteiten op bussen worden gezet en teruggereden.

Vluchtelingenopvang in grensstreek Turkije en Syrië. Beeld Arie Kievit

Toen correspondent Lucas Waagmeester van Nieuwsuur vorige maand ging kijken bij de grensplaats Hatay, sprak hij mensen die hadden gezien dat er twee dagen eerder 'vier grote bussen' langs waren gereden, terug naar Syrië, het gebied van Jabhat al-Nusra in, 'er zaten ook kinderen en families in'. Anderen spraken van 'tientallen gevallen', een advocaat heeft 'stapels getuigenverklaringen' verzameld.

De Turkse hoogwaardigheidsbekleders zeggen dat het onzin is. Dan knikken ze maar weer berustend in Europa, want de Turken, daar heb je wat aan als er vluchtelingen moeten worden weerhouden van afreizen naar graziger weiden in Europa. Iets wat je van Amnesty International niet kunt zeggen, met zijn mensenrechten.

Human Rights Watch zette gisteren een filmpje online waarin Syrische vluchtelingen verwondingen laten zien, en een enkel lijk. Schuld van Turkse grenswachten, zeggen ze. Die schieten en slaan erop los, bij de doden zou minimaal één klein kind hebben gezeten.

Het ziet er groezelig uit op de filmpjes, en onverkwikkelijk, maar de Turken zeggen dat het onzin is. De mensenrechtenmensen moeten niet zo zeuren, zeggen de Turken ook, en de Europeanen al helemaal niet. Want Turkije heeft in de afgelopen vier jaar drie miljoen ontheemden gehuisvest, liefdevol en zonder klagen, terwijl het geperverteerde Westen al luid begon te jammeren bij de gedachte aan nog geen 300 duizend vluchtelingen.

Dan knikken ze maar weer berustend in Europa, want bij elke ranzige deal heb je een schoonmaker nodig, die de bloedspetters opveegt. En de Turken, daar heb je wat aan, qua fungeren als zwabber voor alles wat Europa niet in zijn voortuintje wil hebben rondhangen. Human Rights Watch: aardige lui, maar als puntje bij paaltje komt zijn ze alleen maar van de aanzuigende werking, met hun mensenrechten.

Bovendien is schieten aan de grens geen exclusief Turkse liefhebberij. Vorig jaar nog gaven de Spaanse autoriteiten toe dat hun grenswachten bij de Spaanse enclave Ceuta in Noord-Afrika hadden geschoten op mensen die zwemmend langs de Marokkaanse kust Spaans grondgebied trachtten te bereiken. Over Ceuta en Melilla hoor je niet zoveel meer; het schieten gebeurt tegenwoordig aan de andere kant van Europa, bij de Slowaakse grens, waar laatst een auto met vluchtelingen beschoten zou zijn.

Daar kun je ingewikkeld over doen, maar het is allemaal voor het grotere goed. Net zoals het slikken van de perszuiveringen in Turkije voor het grotere goed is - afgelopen week verdwenen weer twee Turkse journalisten de bak in. Net als het toestaan dat Nederlandse staatsburgers die ook een Turks paspoort bezitten, geïntimideerd worden door de Turkse regering - nog steeds zit daar een Nederlandse-Turkse die na een handvol tweets het land niet mag verlaten, verklikt door landgenoten.

Ja, Europa zal zijn waardengemeenschap tot het uiterste beschermen tegen mensen die zich hier willen vestigen. Nog even en er valt niet veel meer te beschermen. Staan ze daar, de Europese regeringsleiders. Met vuile handen en lege vluchtelingencentra. Gefeliciteerd, zullen ze tegen elkaar zeggen. Het heeft wat gekost, maar we hebben het geflikt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.