Tupperware

Wanneer klimt Jonasson zelf eens uit het raam?

Ik mag niet mopperen', zei ik tegen F. Starik, de bekende dichter, toen die aan me vroeg hoe het ermee ging. We deelden een taxi.


In bezwerende jamben begon Starik me de frak uit te borstelen. 'Niet mopperen? Niet mopperen? Jij mag zeker niet mopperen, Peter, jij mag zelfs nooit meer mopperen, echt helemaal nóóit meer mag jij mopperen, als er iemand zijn hele leven lang niet meer mopperen mag, dan ben jij het. Zweer dat je nooit meer zult mopperen, echt helemaal nooit meer. Zweer het.'


F. Starik vermeldde er niet bij waarom ik het mopperen voorgoed moest opgeven, maar ik had mijn vermoedens. Waarschijnlijk vond hij dat ik oncollegiaal veel boeken heb verkocht, wat ook zo is, waarvoor excuses.


'Ik zweer het', zei ik. (Vingers gekruist.)


Wat ik beter had kunnen zeggen: 'En Jonas Jonasson dan?' Die mag ook niet mopperen, namelijk.


Jonas Jonasson is de schrijver van De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween, een boek dat al 173 weken in de CPNB Top 60 staat. Drieënhalf jaar! Hoe ongelofelijk lang dat is, kan ik het best verduidelijken met een voetbalmetafoor, dat is de mode. Welnu, stelt u zich voor dat Adri van Tiggelen, alias De Spijker, linksback in het Oranje van '88, ooit de wreedste postbode van Nederland, komende zaterdag tegen Costa Rica gewoon in de basis staat, zijn 517de interland, krom van de jicht, maar nog altijd met de slidings van Gillette.


Ongeveer zo gedraagt dat boek van Jonasson zich in de bestsellerlijst.


De metafoor is prachtig, dat geef ik toe, maar ook veelzijdig. De bejaarde die uit het raam viel en een heup brak is qua verkoop bijvoorbeeld geen Van Basten of Gullit. Het boek van de Zweed heeft nooit op één gestaan, zoals dat van mij lekker wel. Jonasson jojoot al die vele weken wat wezenloos door de top-20, bescheiden waterdragend, net als Van Tiggelen.


Begin 2011 heb ik Jonasson ontmoet, we zaten samen in een televisiepilot die nooit is uitgezonden. Onze boeken waren net verschenen, en aanvankelijk zag ik handenwrijvend toe hoe Bonita Avenue Jonassons roman makkelijk aftroefde in de bestsellerlijsten, zo kinderachtig ben ik wel. (Hahaha, op 14. Die Jonas.) Schrijven is oorlog.


Een oorlog die Jonasson overigens gewonnen heeft. Bonita Avenue ligt al een jaar op het kerkhof, terwijl De demente grijsaard die uit het raam stortte en dakloos rondzwierf nog steeds, alsof er niks veranderd is, behalve dus dat mijn boek in geen velden of wegen te bekennen valt, op nummer 14 staat.


De vraag is hoe dat kan. Jonasson tart alle wetten in bestsellerland. Zijn boek moet het stellen zonder AKO- of Librisprijs. Hij zat niet in Jiskefet. Jonasson stond al op nummer 14 voordat De Wereld Draait Door een boekenpanel had. Hij is geen verslaafde ex-voetballer. En hij hangt ook niet met z'n blote vagina in het Letterkundig Museum.


Tupperware. Dat denk ik. Ik denk dat er geheime verkoopavondjes worden belegd, waarop goedgetrainde Jonas Jonasson-consulenten uit Opa slaat van elf hoog te pletter en is morsdood voorlezen aan huisvrouwen, die dan na het speculaasje een exemplaar aanschaffen, cadeautje voor mezelf, en doe er trouwens ook maar eentje bij voor mijn tante Phronaise.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden