Tulp

De kroonprins zag er een beetje pips uit toen hij gisteren in de Keukenhof een naar hem vernoemde tulp ten doop hield....

Het is toch maar een gewone Hollandse jongen', zei een oude dame tegen haar vriendin toen Willem Alexander voor het Oranje-Nassaupaviljoen uit zijn auto stapte. Al doende deed hij ook het knoopje van zijn colbertje dicht.

Gelukkig wel', zuchtte de vriendin.

Het is goed om hier weer te zijn', sprak de prins tegen het comité dat hem op de trappen van het paviljoen opwachtte; de burgemeester van Lisse, de directeur van de Keukenhof, de voorzitter van de Koninklijke Algemene Vereniging van de Bloembollencultuur en nog zowat heren. Het gezelschap verdween naar binnen, de prins stak een ferme kop boven iedereen uit.

Even later was het officiële moment van de doop. Bij een tulp komt dat er op neer dat bijbehorende bol word ondergedompeld in aarde en dus moest de prins samen met Ankie van Grunsven en Pieter van den Hoogenband op de knieën bij een perk waarin de bollen keurig klaar lagen. Er waren speciale gele matjes en de schepjes stonden al klaar. Eerst werd er nog even gesproken door de voorzitter van het bollengebeuren.

De nieuwe tulp was oranje.

Hij was mooi, en robuust.

Hij was sterk, en zeer houdbaar.

Zowel in de tuin, als in de vaas.

Hij was snel, een goed teken.

De prins stond gedurende het praatje met de armen over elkaar. Hij keek afwisseld naar de grond en om zich heen. De blik in zijn ogen zou je blanco kunnen noemen; alsof hij wel iets wilde zien, maar niets wilde registeren. Zijn opvallend grote handen staken bleek uit de mouwen van zijn colbert. De manchetten van zijn overhemd waren niet te zien. Toen een vliegtuig overkwam, keek hij even omhoog. Hij kneep de ogen iets toe. Een windvlaag speelde met zijn colbertje en zijn blonde haar.

Toen ging de prins door de knieën om de bollen te planten. Terwijl hij dat deed, knoopte hij snel zijn colbertje open en vlakbij de grond gooide hij zijn stropdas over de schouder. De gedachten gingen uit naar Jacques Plafond, Wim T. Schippers' alter ego die zijn stropdas altijd zo droeg. Daarna greep de prins zijn schepje en begon hij te planten.

Eerlijk is eerlijk; nadat hij zijn aanvankelijke schroom had overwonnen, deed hij dit met verve. Het is me wat om hier voor lul te zitten', zei hij net te hard tegen Ankie van Grunven die onmiddellijk al haar tandvlees bloot lachtte. Intussen pootte de prins de een na de andere bol. Pieter van den Hoogenband kon hem maar nauwelijks bijbenen.

Er kwam een einde aan.

De prins veerde omhoog en knoopte zijn colbertje weer dicht, een handeling die hij beheerst als geen andere; jasje open als hij gaat zitten, jasje dicht zodra hij staat. Hij veegde zijn handen af, grijnsde naar de fotografen en zwaaide wat naar het volk. De manier waarop hij dat deed, tot slot, is nauwelijks te beschrijven; het wuiven is s mans tweede natuur, los uit de pols, maar toch ferm, hij heeft er de perfecte handen voor, en de perfecte blik blanco.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden