Tulleken: 'Nee, ik had het niet bij het verkeerde eind'

Geen moment heeft neurochirurg Kees Tulleken spijt gevoeld over het bericht dat hij vorige week de wereld in hielp over de gezondheidssituatie van prins Johan Friso. Hij zag lichtpuntjes, zei hij toen bij herhaling.

Kees Tulleken bij Pauw & Witteman afgelopen week.

Lichtpuntjes, omdat hij van collega's in het ziekenhuis in Innsbruck had gehoord dat er geen primair hersenletsel was geconstateerd.
Via zijn echtgenote Jannetje Koelewijn deed de NRC verslag van de bevindingen van Tulleken. Het land was te klein. Collega's betichtten hem van het schenden van het beroepsgeheim en NRC-lezers hoonden de 'Telegraaf-geur' in hun krant. Via de sociale media halen velen vandaag hun gram.

Tulleken is niet onder de indruk. 'Nee, ik heb het niet bij het verleerde eind gehad. Ik heb gezegd dat de hersenen er na zes uur nog normaal uitzagen. Als de reanimatie niet zo lang had hoeven duren, was herstel misschien nog mogelijk geweest. De enige onzekerheid was die reanimatie. Toen we de eerste berichten hoorden, ook dat hij een schedelbasisfractuur zou hebben, gaf ik er niks voor. Maar de scan van de volgende dag gaf hoop: er was geen primair hersenletsel. Toen begon ik te denken dat hij misschien wel meer dan 10 procent kans had. Ik had natuurlijk nog meer informatie, maar die heb ik niet gedeeld.'

U heeft geen spijt over uw optreden?
'Ik heb gedaan wat ik mijn hele leven heb gedaan met al mijn patiënten. Misschien klinkt het gek, maar je loopt nou eenmaal een groter risico als je van begin af aan optimistisch bent. Sommige artsen kiezen met opzet voor een sombere instelling tegenover hun patiënten. Ze vinden dat dat beter is voor de patiënt. Het is een opvatting, die ik niet deel. Het is niet zo dat ik maar tegen de klippen op fantaseer. Het is een heel vervelend idee dat die man er ligt. Hij heeft de leeftijd van mijn zoon. Het is in een drama geëindigd. Een ingewikkelde situatie die maanden en jaren kan duren. Maar ik kan me niet voorstellen dat ze zouden praten over revalidatie als het brein al volledig zwart zou zijn. Dat is ook een lichtpuntje, een houvast om de moed erin te houden.'

Men heeft u verweten de privacy te hebben geschonden, ook door minder relevante en onvolledige informatie te verstrekken.
'Dat gedonder eromheen is ontzettend vervelend. Of ik fout ben geweest moet het medisch tuchtcollege maar uitmaken. Maar wie heb ik nou helemaal benadeeld? Heeft de koninklijke familie eronder geleden? Misschien heb ik ze een klein sprankje hoop gegeven dat het misschien toch nog goed kon komen. En als mijn optreden zou kunnen leiden tot grotere openheid, zou dat al een enorme verbetering zijn. Dat gesloten gedoe en die horde journalisten die daar in de kou voor de deur hangen. Journalisten worden er als vuilnis beschouwd.'

'Er is, althans naar ons toe, ook heel genuanceerd gereageerd. Er is een discussie ontstaan tussen ethici, artsen, media. Er moet wel iets veranderen. We moeten Amerikaanser worden. De mensen zijn nu enorm geschrokken. Als ze elke dag worden geïnformeerd, zouden ze beter voorbereid zijn geweest. Natuurlijk heeft de koninklijke familie recht op privacy, maar dat cordon eromheen moet weg. Wij zijn ook familie en je moet de rest van de familie ook op de hoogte houden. Dan was ook die storm over ons verhaal niet nodig geweest. Stel dat Friso van de week ineens dood zou zijn geweest. Zo'n bericht ineens zou toch krankzinnig zijn geweest zijn?'

Meer over