Tuinieren op een eilandje, zo kun je op kleine schaal nog wat bereiken

Aflevering 70: Eindelijk een mooi doorkijkje. Op de jeneverdyk zie je hoe mooi Gaasterland zou kunnen zijn.

Beeld Studio V, met dank aan Reisboekhandel Pied à Terre, Amsterdam

Van Oudemirdum naar Sondel, zo ongeveer door het hart van Gaasterland. Door bossen, nou ja bosjes. Over het Heidepad, net voor camping De Wigwam, een zandpad langs de Nijemardumerheide. Vroeger was hier heide, nu is het bos. Een zijpad in, richting wat plasjes die ik op satellietbeelden zag, maar de plasjes blijken op een golfbaan te liggen. Dan maar weer afslaan. Twee reeën kijken me een tijdje verbaasd aan en springen dan toch maar weg, zo hoort dat nu eenmaal. Er liggen nog wat veldjes in dit bos, vaak zijn dat de mooiste plekken, maar hier staat mais.

Dan ben ik weer op het Heidepad en zijn er eindelijk de doorkijkjes die ik al veel eerder had verwacht: wat ruigere graslandjes, tegen bosranden aan, met her en der een boom of een heg, een paar koeien, op de achtergrond de kerktoren van Nijemirdum. Dan het Lycklamabos, een voormalig eikenhakhoutbosje, nu in beheer van Natuurmonumenten. Op de Jeneverdyk, een paadje langs het bos, wordt het nog beter. Overal libellen hier, vlinders ook, en ik begrijp hoe dat komt: hier is hard gewerkt aan een soortenrijke bosrand. Vrijwilligers hebben hier niet alleen de alles overwoekerende exotische Amerikaanse vogelkers verwijderd, ook een aantal bomen verdwenen, dood hout bleef liggen, er kwamen meidoorns, sleedoorns, Gelderse roos en zoete kers voor in de plaats.

Een geleidelijke overgang van bos naar pad en weiland. Omdat het zonlicht er goed bij kan, ontstaan microklimaatjes met veel insecten, libellen gedijen, en vogels. Acht territoria van tuinfluiters zaten dit jaar aan deze bosrand. Het weiland naast het bos was vroeger een maisveld, maar Natuurmonumenten heeft de boer elders grond verpacht, in ruil daarvoor mag dit grasland wat ruiger en bloemrijker worden, de hobbels en de koeienpoep zorgen weer voor insecten. In het bos is nog een veldje waar ook wat koeien zijn gekomen, die binnen de kortste keren normale, stevige poep produceerden, waar weer mestkevers op afkwamen, en dassen. Zo gaat dat. Het is tuinieren op een eilandje, maar zo kun je op kleine schaal nog wat bereiken.

Een tuinfluiter

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden