Tuerlings laat zich iets te veel meeslepen door zijn woede

‘Zij die hiervoor verantwoordelijk zijn, zullen spoedig sterven.’ Het is een klein zinnetje in een van de Engelse miniverhaaltjes die danser Jim Barnard in Wensloos Gelukkig achter een microfoon vertelt. Hij citeert een waarzegster op een kermis. Het had zo maar een antwoord kunnen zijn, uit een anekdote over een man die na werkeloos te zijn geworden, zekerheid zoekt over zijn toekomst. Ware het niet dat die man waar Jim het over heeft, duidelijk choreograaf Hans Tuerlings zelf is. En de ‘zij’ uit de voorspelling de leden van de Raad voor Cultuur die zijn gezelschap RAZ met een negatief advies uit het huidige kunstenplan hebben gezet.

Er zitten meer speldenprikken in Wensloos Gelukkig. De voorstelling mag dan samen met Nieuwe Blijdschap (2004) en Vrolijke Opvattingen (2005) een trilogie vormen over ‘het geluksgevoel dat je kan overvallen als je iets schoons ontdekt in het alledaagse’, de drie producties gaan minstens zo zeer over Tuerlings woede over de onderbouwing van de stopzetting van de structurele subsidie. In deel één strooide hij een verraderlijk gifgroen dansmengsel over de zaal uit, in deel twee toonde hij zich wars van elk conformisme en in dit slot krijgt zijn boosheid zwartgallige randjes. ‘It’s about all that’s being left out, (&) excluded or repressed (& ). But that will come back!’, zegt Jim strijdvaardig, die in zijn onderkoelde presentatie verrassend veel van Tuerlings wegheeft.

In tegenstelling tot die eerste twee magistrale producties heeft Tuerlings zich dit keer echter iets te veel laten meesleuren door zijn stekeligheden richting politiek en subsidiegevers. Je mist een krachtig doorgevoerd, tegendraads concept, toch Tuerlings handelsmerk. De suggestieve verhaaltjes en provocatief lichtvoetige motoriek prikkelen wel, maar culmineren niet tot één overtuigend geheel.

Wat de drie danseressen onder Jims leiding vooral presenteren in het eenvoudige, zwart-witte toneel- op-toneel-decor (vijf spots, een microfoon en twee mintgroene asbakken) is een uitgebreid palet aan schommelende, huppelende en switchende bewegingen, met telkens Tuerlings paradox van terloops rondgestrooide nonchalance en messcherpe mimiek en timing. Vooral de blonde Inari Salmivaara en de rossige Barbara Suters verheffen met harde ogen en sfinxachtige verschijningen hun vrouwelijkheid tot een intrigerend en onbetrouwbaar ogend raffinement.

Af en toe maakt een donderend geraas van bulldozers je oren schoon, waarna muzikant Larry Steinbachek (ex-producent van Bronski Beat en vaker gebruikt door Tuerlings) met verdunde klanken weer de zachte sfeer herstelt. Die rust is buitenkant. Ook Wensloos Gelukkig is voor Tuerlings geen omschrijving van een tevreden staat van zijn. Integendeel, Tuerlings kóókt. Waarom zou hij anders een waarzegster hebben geconsulteerd – zoals hij naar eigen zeggen ook in het echt heeft gedaan.

RAZ. Choreografie Hans Tuerlings. Theaters Tilburg, 12 september. Tournee t/m 16 maart 2007. Zie ook www.raz.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden