Trytone Festival goede dosis gekte

Op het vierde European Trytone Festival, het vooruitstrevende vierdaagse festival met nieuwe Europese jazz, waren het net als in voorgaande jaren de drummers die de show stalen....

Koen Schouten

De jonge Zwitserse slagwerker Lucas Niggli is een meester in de complexe drumkunst, en hij drukte dan ook een belangrijk stempel op het festival. Hij was woensdag al bij de 'preview' in Zaal 100, en hij speelde vrijdag in het Bimhuis en zaterdag in Paradiso met zijn trio Lucas Niggli Zoom.

Net als de andere bands heeft Zoom heel weinig te maken met traditionele jazz, maar veel met laat twintigste-eeuwse compositietechnieken. Die worden als bouwstenen gebruikt voor intense, onvoorspelbare en meeslepende improvisaties. Het trio met de klarinettist Claudio Puntin en de gitarist Philipp Schaufelberger speelde soms razendsnelle, complexe thema's, maar het klonk nooit onnatuurlijk of te geconstrueerd.

Puntin is betrekkelijk nieuw in de band, hij heeft de plek van de trombonist Nils Wogram overgenomen. Over Wogram niets dan goeds, maar met de komst van Puntin is Zoom nog strakker en heftiger geworden. De klarinet en basklarinet lenen zich beter voor Niggli's kenmerkende ritmisch haarscherpe melodieën dan de trombone, en Puntin is op beide een duivelskunstenaar.

Maar wat Lucas Niggli uithaalde op zijn drumstel was ongelooflijk. Een gewone vierkwartsmaat werd bij hem een verbluffend technisch hoogstandje doordat hij voortdurend om de tel heen speelde, hij liet ritmes versnellen en vertragen alsof hij met de toeren knop van een platenspeler zat te spelen en toch was zijn spel nergens patserig.

Eerder op de vrijdagavond had Andreas Asingh van de Deense groep Ok Nok. . . Gongo het publiek in zijn greep gehouden met minder virtuoos, maar recht voor zijn raap drumspel. De vreemde manier waarop Asingh zijn stokken vasthield en zijn dof klinkende kit zorgden voor een prakkerig geluid dat het sympathieke, maar ietwat onduidelijke sextet van de saxofonist Thomas Agergaard aardig op de been hield. De rest van de band speelde goed, maar die drummer, daar bleef je naar kijken.

Stephane Galland van het Belgische Aka Moon is al geregeld in Nederland te horen geweest en ook zaterdag overdonderde hij weer met zijn superstrakke en toch relaxed klinkende drumspel. De muziek van Aka Moon heeft veel raakvlakken met pop en dance, het tienkoppige collectief Jaga Jazzist gaat nog een stapje verder. De Noren vinden zichzelf dan ook geen jazzgroep en ze stonden afgelopen zomer op Lowlands. Toch zou je het strak geregisseerde zootje ongeregeld niet zomaar voor het gemiddelde poppubliek kunnen neerzetten.

De heerlijk bombastische, door alle denkbare genres beïnvloede muziek van Jaga Jazzist was een perfecte afsluiter van de zaterdag in Paradiso. Het bracht een gevoel over dat kenmerkend was voor de betere groepen op het festival: gretigheid, toewijding en een goede dosis gekte. En dan die drummer. Het is een gevaarlijke vergelijking, maar Martin Hornveth heeft iets weg van Keith Moon van The Who.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden