Try before you die

Wat moet je gezien hebben voordat je in een verzorgingshuis verdwijnt? Negen Volkskrant-verslaggevers helpen u met uw wensenlijst. Nu het nog kan!

Een kogelvis. Beeld Colourbox
Een kogelvis.Beeld Colourbox

Je kunt als een dolle in een Shelby Mustang gaan rijden, een piramide beklimmen of reserveren in restaurant Chevre d'Or in Zuid-Frankrijk, zoals in de film The Bucket List. Maar waarom je laatste energie steken in toeristische clichés? Hier een alternatief lijstje voordat u definitief de bucket kickt.

1: Rustig in de Himalaya

Het dak van de wereld trekt vreemdelingen met spirituele ambities. Bhutan is een prachtig, maar prijzig paradijs. Het pad rond de heilige berg Kailash in Tibet raakt verstopt door rijke Indiërs met overgewicht, de dorpen in het Nepalese Everest-gebied zijn overgenomen door horden rugzaktoeristen die op zoek zijn naar een wifi-code.

Ga je naar de Himalaya, kies dan liever voor de boeddhistische dorpjes in het westen van Nepal. Veel rustiger, goedkoper en authentieker. De dorpelingen in afgelegen regio's als Humla, Dolpa of Mustang begroeten bezoekers vol verbazing, delen graag hun boekweitpannekoeken en bieden een slaapplek op het dak van hun huis annex stal. Voor wie fit is: vlieg naar Simikot en loop een rondje door de mystieke Limi Vallei. Van dorpje naar dorpje, over hoge bergpassen, met een goede kans op het zien van sneeuwluipaarden en blauwschapen. Maar het interessantst zijn de bewoners met hun shamanistische rituelen, hun rinkelende klederdrachten en hun dolle dansjes na een paar glazen zelfgebrouwen bier. De kans dat je een buitenlander tegenkomt, is nihil. Janga Lama, de Engelssprekende zoon van een boeddhistische dorpspriester, neemt je graag drie weken mee naar een andere wereld.

Noël van Bemmel

Himalaya-toppen. Beeld Colourbox
Himalaya-toppen.Beeld Colourbox

2: Op Tristan da Cunha

Reizen is ook vluchten en dan wil je zo ver mogelijk weg. Verder dan het eiland Tristan da Cunha is er niet. Het liefst ging ik erheen op eigen kiel, een duik diep in de Atlantische oceaan naar 37 graden zuid, dat is wekenlang zeilen, maar het kan ook in zes dagen met een motorschip dat vertrekt uit Kaapstad. Áls het vertrekt. Om de maand gaat er één want een landingsbaan is er niet. Je moet trouwens eerst een e-mail sturen aan enquiriestdc@gmail.com en vertellen wie je bent, voordat je er aan land mag. Er wonen 270 mensen op - wat ze trots noemen - de meest verafgelegen bewoonde plek ter aarde. En ze zien kennelijk geen reden er weg te gaan. Er zijn er die nog steeds in dit eiland geloven als was het Utopia.

De meesten wonen in een dorp met de naam van een verzonnen wereldstad: Edinburgh-of-the-Seven-Seas. Het ligt op de flank van de vulkaan. Het enige nadeel van een reis erheen is waarschijnlijk dat je er iemand tegenkomt: jezelf.

Toine Heijmans

Tristan da Cunha. Beeld -
Tristan da Cunha.Beeld -

3: Naar Jezus-Eik

Ruim vier uur rijden in de auto - heen en terug - voor een fietsrondje dat nog minder dan de helft van die tijd in beslag neemt, dat doe je niet als de agenda vol zit. Maar het gaat er van komen, straks, ooit, zeker en vast. Eerst kort rammelen op de kasseien, dan linksom het Zoniënwoud in, het beukenbos waar het zonlicht zo mooi door de bladerkruinen kan sijpelen. Dan komen ze, in een lus van ruim 50 kilometer, acht venijnige hellinkjes waar je zo naar verlangt. Naar weidse plateaus, villa's in Vlaanderen, sjofele dorpjes in Wallonië. Slingerweggetjes langs open veld en bospercelen waardoor je je even in de Dordogne waant, totdat het gestuiter op de betonplaten je eraan herinnert dat dit België is. Het was ooit een rondje om de gedachten te verzetten gedurende het jarenlange verblijf onder de rook van Brussel. Knijp voor de laatste klim naar Jezus-Eik wel even in de remmen bij het café van Roger en Gaby voor een 'bolleke', als die tenminste tegen die tijd niet zelf hun dromen zijn gaan najagen.

Rob Gollin

Jezus-Eik, Wallonië. Beeld -
Jezus-Eik, Wallonië.Beeld -

4: Mijn vrije val

Eigenlijk zijn we tegen voorgekauwd spektakel. Zoals bungeejumpen, parapenten achter een speedboot of ziplijnen over een kloof. Je hoeft niks te kunnen, je hangt er als dood gewicht bij. Maar voor een tandemsprong met een parachute-instructeur maken we toch een uitzondering. Voor nog geen 200 euro en 10 minuten instructie, krijg je een bijna kosmische ervaring. Je schuifelt richting de vliegtuigdeur op 3,5 kilometer hoogte, je benen bungelen al buiten, je ziet de kromming van de aarde en wolken in de diepte. De jumpmaster laat zich vallen met 200 kilometer per uur, met wapperende wangen knal je door een wolk en dan opeens - bam! - Moeder Aarde voor je neus. De parachute opent zich, kalmpjes zweef je door, de wind fluit en boomgroepen, dorpen en kronkelende rivieren komen langzaam dichterbij. Tot je zachtjes op je kont landt in een grasveld. Vraag wel of de para-instructeur onderweg zijn mond houdt en geen filmpje maakt met veel gejoel en opgestoken duimen. Zonde van je eerste vlucht.

Noël van Bemmel

5: Tenslotte het Galgenmaal

Het doodskleed is gekocht, de koffietafel besteld, het graf gedolven, waar zou ik dan nog één keer willen eten? Een laatste keer proeven van Noma, het beste restaurant ter wereld? Of nog één keertje naar Amber, het superdeluxe sterrenrestaurant van Richard Ekkebus in Hongkong? Vlug een retourtje Lima, voor een galgenmaal uit de opwindende keuken van Central? Nog één keer Jonnie Boer in de Librije, Alex Atala in São Paulo, Massimo Bottura in Modena of de onvergetelijke Michel Bras in Laguiole van wie ik altijd zei dat het daar mijn laatste keer zou zijn? Een maand zou ik minimaal nodig hebben. Ik zou ze allemaal doen. Maar ik zou afsluiten dichter bij huis, in de Piloersemaborg in Den Ham. Geen sterren, geen overdreven luxe, maar een kok met een hart van goud die kookt wat het land hem biedt. Als het serieus de allerlaatste keer zou zijn, geef mij dan maar Dick Soek.

Mac van Dinther

Piloersemaborg in Den Ham. Beeld -
Piloersemaborg in Den Ham.Beeld -

6: Gliese 667Cc

Het is de ultieme bestemming - je komt nooit meer terug. Maar Gliese 667Cc, een planeet die is te vinden in het sterrenbeeld Schorpioen, moet eindeloos zijn. Drie zonnen, overal Grand Canyons, een aangename 31 graden, geen touringcar te bekennen. Vergeet de parabolische sprongetjes van Richard Branson, die over een paar jaar de eerste ruimtetoeristen buiten de dampkring wil brengen. Die gaan nergens heen. Het universum lonkt! Daar zweef je dan, gewichtsloos en wel, terwijl je de foto's van de kleinkinderen in het gecapitonneerde plafond prikt. Gliese 667Cc draait op meer dan twintig lichtjaar van de aarde, dus het duurt even voordat je er bent. Maar lang leve Einstein: als het ruimtevoertuig maar hard genoeg gaat, word je tijdens de reis maar een paar jaar ouder. Neem dus een partner mee met wie je jong wilt blijven. Disclaimer: de planeet kan er iets anders uitzien dan in de folder. Wie zei dat er niets meer te ontdekken valt?

Michael Persson

Limivallei. Beeld -
Limivallei.Beeld -

7: Wadi Rum

Hopelijk is de dood geduldig, want de wereld heeft zijn mooiste plekken nog voor me in petto. Dat zijn alle plekken waar ik nooit ben geweest, maar waarvan de naam een schrijnend Fernweh oproept. Zoals Whispering Hills, Aracataca, Port-Gentil, Isfahan, natuurlijk Isfahan. Moet ik een allerlaatste plaats kiezen waar ik al wél ben geweest, dan wordt het de woestijn. De Tassili n'Ajjer in Algerije en de Libische woestijn zijn nu wat lastig te bereizen. Maar Wadi Rum in Jordanië is een makkie. De omtrek van de eeuwigheid krijgt daar gestalte door ruwe rode bergen, zachtglooiende zandheuvels en 's nachts een stolp van twinkelende sterren. Luister naar de muziek van de wind tussen de rotskloven. Deel je eten met de bedoeïenen. Rijd 's avonds de zon tegemoet op een paard zonder naam. Je bent dan al een aardig stukje op weg naar het paradijs. Wadi Rum is niet eens zo ver van Isfahan. Daar kan de Dood zo maar opduiken, weten we uit het gedicht van P.N. van Eijck. Maar dan bent u tenminste gewaarschuwd.

Nell Westerlaken

Wadi Rum. Beeld Zhuravlev Vladimir
Wadi Rum.Beeld Zhuravlev Vladimir

8: Per ongeluk

Het typische van plekken waar je altijd nog naartoe moest, is dat ze tegenvallen als je er eindelijk bent. Vanwege een verplichting die je jezelf oplegt: 'Nu ben je er, geniet!' Op de mooiste plekken uit ons leven belandden we bijna altijd per ongeluk en ze stonden nooit in een reisgids. Dat komt doordat reisgidsen ook niet alles weten, maar ook doordat torenhoge verwachtingen ons plezier niet bederven. Toen ik 20 was, stapte ik tijdens zonsopgang te vroeg uit de nachttrein in Roemeens Boekovina en zag per ongeluk het mooiste landschap ter wereld. De zon zette de hooischoven op de looiende hellingen in brand, de velden geurden scherp, de beekjes waren kristalhelder en auto's bestonden hier niet. Als ik diezelfde trein nog een keer neem - stel dat die nog rijdt - dan vind ik dat landschap niet meer terug. Zo wil ik altijd nog een keer naar Lalibela in Ethiopië, waar stokoude kerken tussen rotspartijen verscholen moeten liggen. Maar de mooiste plek van Ethiopië ligt vrijwel zeker ergens waar we niet hoorden te stoppen.

Olaf Tempelman

Church of St George, Lalibela. Beeld -
Church of St George, Lalibela.Beeld -

9: Kogelvis

In plaats van de pil van Drion: doe mij een sushi van Fugu. Als ik mijn 100ste verjaardag vier, en iedereen die ik ken toch al aan gene zijde is, dan zou ik hem graag eten: een dodelijke kogelvis. Japans eten met de klamme adem van de dood in je nek. Eén kogelvis bevat genoeg gif om dertig man mee te doden. Het gif zit in de eierstokken, de lever, de galblaas en de darmen van de vis. De kok verwijdert heel voorzichtig deze organen en serveert alleen de niet-giftige delen.

Op de site van mijn favoriete viswinkel Schmidt in Rotterdam stellen ze dat het eten van deze vissoort net zo gek is als het beklimmen van de Mount Everest of met een zeilbootje een oceaan oversteken. Je waagt je leven, vanwege een spannend moment. Jammer dat je niet meteen in een grote stuiptrekking neergaat als je deze vis eet; dat zou een mooi dramatisch einde zijn. Nee, het gif verlamt je lichaam geleidelijk, waardoor je stikt terwijl je nog volledig bij kennis bent! Kampai!

Corinne van Duin

Een kogelvis. Beeld Colourbox
Een kogelvis.Beeld Colourbox
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden