Opinie

Trump verdeelt Britse media nog tandje erger

In de Britse media ging het over de zege van Trump. Onderkoelde analyses, maar er is ook gelachen, constateert onze correspondent Patrick van IJzendoorn.

Met de uitverkiezing van Donald Trump lijken de Britse media nog verder verdeeld te zijn.Beeld afp

Geen Brit was meer ingenomen met de zege van Donald Trump dan Katie Hopkins. Wekenlang had de controversiële radiopresentatrice en Daily Mail-columniste tegen iedereen die het horen wilde, of liever niet horen wilde, geroepen dat The Donald ging winnen. Na de zege was ze niet van het scherm te slaan. Glunderend zat ze op de sofa bij de Friday Late Late Show op de Ierse televisie. Voor de zekerheid had ze via Twitter al wat klachtenformulieren over haar aanstaande optreden verspreid.

Een ander enfant terrible in de Engelse journalistiek, Rod Liddle, startte na de trumpocalypse een officiële petitie voor een nieuwe Amerikaanse presidentsverkiezing, een knipoog naar de hardnekkige roep om een tweede Brexit-referendum. In The Spectator schreef Liddle, een oud Labour-lid, zich te hebben vergaapt aan 'de arrogante, kastijdende toon die progressieven aannemen wanneer ze te maken hebben met gewone mensen en plebejers, mensen die niet vallen voor hun evidente en idiote visie op de wereld'.

Hij refereerde aan The Guardian, die schreef dat Amerikaanse kiezers zich 'extra serieus moeten opstellen en zich bewust moeten zijn van hun verregaande verantwoordelijkheid'. Nadat duidelijk was geworden dat de arbeiders uit Ohio en Michigan dit goedbedoelde advies uit Noord-Londen naast zich neer hadden gelegd, sprak de emotionele Washington-correspondent Stephen Thrasher over een verschrikkelijk moment in de Amerikaanse geschiedenis. 'Hou je geliefden alsjeblieft dicht bij u', schreef hij, 'omdat we nu alleen nog elkaar hebben.'

Al snel volgden de onderkoelde analyses.

Brexiteer Nigel Farage voor een poster van Trump.Beeld afp

De vooruitstrevende conservatief Matthew Parris vroeg zich in The Spectator af of de kiezers nog kunnen worden vertrouwd met het stembiljet, de schrijver Ian McEwan constateerde met misnoegen dat we het Tijdperk van de Sterke Man zijn binnengetreden en Libertariër Claire Regina Fox verdedigde de post-waarheid politiek tegen de feitenfetisjisten. 'Waarom wordt aangenomen', schreef de ex-communiste, 'dat mensen die met hun hart stemmen in de war zijn? Ze ageren, en dat is maar goed ook, tegen het reductionistische, steriele nuttigheidsdenken.'

De progressieve milieustrijder George Monbiot ging terug naar 1975 om de opkomst van de trumpocracy nader te verklaren. Dat was het jaar waarin Margaret Thatcher met een geschrift van Friedrich von Hayek in de hand het sociaal-darwinistische neoliberalisme heilig verklaarde. Monbiot sprak de hoop uit dat er nu een nieuw verhaal komt, met als uitgangspunt dat mensen sociaal en altruïstisch zijn in vergelijking met andere dieren, dieren waarvan gevechten op unieke wijze in beeld zijn gebracht door David Attenborough in diens nieuwe, spraakmakende Planet Earth.

Beelden had van Trump die in 1991 samen met ex-topvoetballer Jimmy Greaves de Engelse bekerloting verricht.

'Geen bondgenoten, maar belangen'

In conservatieve kringen overheerst ondertussen het idee dat de verkiezing van Trump goed kan zijn voor de Brexiteers. Zo kan er snel een Anglo-Amerikaans handelsakkoord komen nu TTIP dood lijkt te zijn. In The Daily Telegraph beweerde James Kirkup dat morele verontwaardiging geen vorm van buitenlands beleid kan zijn. Hij citeerde de beroemde woorden van de Victoriaanse minister van Buitenlandse Zaken burggraaf Palmerston, dat 'we geen bondgenoten hebben maar belangen'. Saillant detail: de huidige departementskat heet Palmerston.

Gelachen is er ook, bijvoorbeeld bij de nieuwsquiz Have I Got News For You die beelden had van Trump die in 1991 samen met ex-topvoetballer Jimmy Greaves de Engelse bekerloting verricht en de beladen wedstrijd Manchester United - Leeds United trekt ('Zelfs toen veroorzaakte Donald gedoe'). De Daily Mirror had de beste voorpagina met een vrijheidsbeeld dat met haar handen voor de ogen 'Wat hebben ze gedaan?' uitroept. Klein maar fijn was een cartoon in The Spectator met twee eurocraten die een 'Brexit at Tiffany's' voorstellen.

Klein maar fijn was een cartoon in The Spectator met twee eurocraten die een 'Brexit at Tiffany's' voorstellen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden