Column

Trump en zwart Amerika

Howard Schultz, baas van Starbucks, lanceerde vorig jaar een idee: 'laten we aan onze koffietafels praten over ras'. De koffiemagnaat uit Seattle kent zijn eigen land niet. Het bleef oorverdovend stil. 'Ras' is het gevoeligste onderwerp in de Amerikaanse maatschappij. Maar ras zit overal, ook in de Amerikaanse politiek.

Beeld ap

Hillary Clinton en Donald Trump bouwden het fundament van hun electoraat rond ras. Clinton won in de Deep South massaal zwarte kiezers als brandmuur tegen de opstomende Bernie Sanders. Trump appelleerde in hetzelfde gebied aan de 'blanke stem'. In de Midwest had Clinton minder succes: 30 procent van de zwarten stemde op Sanders, zoals in Michigan. Zwarte kiezers jonger dan 40 zelfs voor 50 procent. Een zwarte generatiekloof wordt zichtbaar.

Trump won in Illinois extra nadat zwarte activisten van de groep '#BlackLivesMatter' zijn manifestatie in Chicago verstoorden. Bij de voorverkiezingen van New York op 19 april richt Clinton zich op zwarte woongebieden, zoals Harlem. Trump rekent op ontevreden blanken in de rand van zwarte stadsgedeelten.

Democraten rekenen zwarte kiezers sinds de burgerwetgeving medio jaren zestig tot hun monopolie. Trump deed na de lancering van zijn kandidatuur een poging tot inbraak. Hij nodigde 100 zwarte dominees uit in de Trump Tower aan de 5th Avenue in New York. 'Steunbetuigingen', liet hij weten. Meteen ontstond paniek onder Democratische kopstukken. De geestelijken werden onder druk gezet. Ze lieten daarop weten alleen 'koffie te drinken' bij Trump.

De poging tot electorale inbraak kwam niet onverwacht. Met de komst van president Obama dacht Amerika een 'postraciale samenleving' te worden. Dat gebeurde niet. Het lot van zwarte Amerikanen verbeterde niet. Onder Obama is het aantal zwarten dat afhankelijk is van voedselbonnen gestegen van 7,3 miljoen tot 11,6 miljoen. De arbeidsparticipatie onder zwarten daalde van 63,2 procent naar 61,7 procent.

Het grootste drama van de zwarte gemeenschap is de ineenstorting van het gezin. In 1965 werd 24 procent van zwarte kinderen buiten het huwelijk geboren. Nu is dat 72 procent. Het resultaat is een causaliteitsketen: jonge alleenstaande moeders, afwezige vaders, kinderen die het moeilijk hebben op scholen, de opkomst van jeugdbendes als vervangingsgemeenschap, stijging van criminaliteit en grootschalige detentie. Zwarte Amerikanen maken 13 procent van de bevolking uit, maar 38 procent van de gevangenispopulatie.

Op Vaderdag in juni 2008 riep Obama zwarte vaders op tot meer verantwoordelijkheidsbesef. Het past niet in het slachtofferschapgevoel dat Democraten in zwart Amerika cultiveren.

Trump bedreigt dat. Hij zegt dat illegale immigratie slecht is voor zwart Amerika. Lonen blijven laag. Immigratie bedreigt bovendien het voorkeursbeleid voor de zwarte minderheid: de spoeling wordt dunner. Een geringe inbraak in het zwarte electoraat, bijvoorbeeld 25 procent, kan grote gevolgen hebben in sommige swing states.

Een groeiend aantal zwarte intellectuelen keert zich tegen Democratische bevoogding. De zwarte, conservatieve publiciste Crystal Wright schrijft in haar boek Con Job dat Democraten geen belangstelling hebben voor zwarten als individu, maar voor zwarten als stemvee. Zij heeft scherpe kritiek op zogenoemde zwarte leiders zoals Congresafgevaardigde Charlie Rangel, de Boss van Harlem, en 'Dominee' Al Sharpton.

Rangel, ex-voorzitter van de fiscale commissie, werd berispt wegens ontduiking van belastingen. Sharpton, die overigens geen kerkgemeente bedient, trekt naar elke rassenrel om het vuurtje op te stoken. Hij chanteert bedrijven met negatieve publiciteit wegens 'gebrek aan diversiteit'. Het bedrijf voorkomt dit met een gulle gift aan een stichting van Sharpton.

Deze zelfbenoemde 'zwarte elite' is essentieel voor de Democratische greep op dit kernelectoraat. Clinton begon haar campagne in New York met Rangel en Sharpton. Sanders kreeg bij hen geen poot aan de grond. Hij mikt op jonge zwarten die hun zelfverrijkende leiders beu zijn. Trump probeert ook 'zwarte teleurstelling' om te zetten in politieke munt.

Democraten verdedigen hun 'zwarte stem' met de uitgebreide catechismus van politieke correctheid. Bill de Blasio, burgemeester van New York, wil stadgenoot Trump brandmerken als 'racist', 'xenofoob'.

Als u dus ooit in Amerika aan de Starbucks koffietafel wilt praten over ras, weet dan waar u aan begint.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.