Trump en de treitersites: kon ik er maar om lachen

'Er is veel om bang voor te zijn in deze wereld, je moet het wel willen zien.'

In mijn hoofd wordt 'vrijheid van meningsuiting' altijd 'mening van vrijheidsuiting'. Een teken dat ik dit prachtige principe niet serieus genoeg neem? Hmmm... Ik was in een pittige discussie met een dierbare vriend verzeild geraakt over online getreiter. Geen aandacht aan die internetstakkers besteden, was het betoog van mijn vriend, don't feed the trolls. En: uit eerbied voor de vrijheid van meningsuiting moeten we sites die online getreiter faciliteren ongemoeid laten. 'Mening van vrijheidsuiting' klonk het in mijn hoofd. Daarna probeerde ik met al het vuur dat ik in mij heb mijn vriend aan het verstand te brengen dat je niet van mensen kunt vragen om constant weg te duiken voor internetdrek. Sommige mensen liggen echt in kreukels door online getreiter. Die zijn de intimidatie zat. Wat moeten die met jouw heilig ontzag voor de vrijheid van meningsuiting?

Ik was echt op dreef. Volgens mij heb ik mijn vriend zelfs het privilegeverwijt voor de voeten geworpen. Zo van: jij bent een man, van een zekere leeftijd en welstand, jij zult nooit in het zicht komen van internethooligans. Mijn vriend was onvermurwbaar. In stront moet je niet trappen maar er overheen stappen. Laat losers vooral tikken wat ze willen, zei hij, laat het van je afglijden, en laat sites die reaguurderstroep aanzwengelen uit naam van de vrijheid van meningsuiting met rust.

Ik keek mijn vriend aan. Bijzonder toch, zulke ongenaakbare mannen als hij - not a care in the world.

Niet zo lang geleden was ik er getuige van hoe twee mannen - links, slim, gestudeerd, bemiddeld - de inauguratie van Donald Trump becommentarieerden alsof ze getuige waren van een ontzettend kostelijke schavuitenstreek. Dat deed-ie toch maar, The Donald, het politieke establishment tegen de schenen schoppen met zijn flinke praatjes over 'America First'. En dan zijn teksten over alle dingen die hij compleet van de aardbodem wil 'eradicaten'. Meesterlijke figuur die Trump!

Ook zij - not a care in the world, want ze weten dat de wereld ze weinig kan maken.

Ik probeer zo'n ongenaakbare pose ook weleens aan te nemen. Heel lang duurt dat nooit. Er is geen scherm tussen mij en de wereld en dat maakt mij tot een chronische bangerik. Ook deze week ben ik weer eens van slag, nu door de goednieuwe documentaire Get Me Roger Stone, over de gewetenloze politieke strateeg Roger Stone die eigenhandig Donald Trump het Witte Huis binnenloodste. Een volstrekt slecht mens, op een onwaarschijnlijk clowneske manier. Hij draagt idiote pakken, heeft een debiel kapsel, pocht heel kinderlijk over zijn immoraliteit, als een brugpieper die zijn flinkheid op het schoolplein probeert te bewijzen.

Op sociale media wordt er met geamuseerde verwondering op Stone gereageerd. Een beetje zoals men hier grinnikt om Kamerleden die stoute dingen durven roepen over de 'homeopathische verdunning' van het Nederlandse volk.

Ik zou willen dat ik er net zo geriefelijk op kan reageren. Lachen om de gewiekstheid waarmee Stone zijn protegé Trump tot machtigste man ter wereld maakte. Lachen om zijn immoraliteit. Lachen om zijn kapsel. Lachen omdat hij zijn vrijheid van meningsuiting gebruikt om gevaarlijke troep te spuien. Maar ik zie in Stone vooral een vertegenwoordiger van een politieke cultuur die ook hier voet aan de grond zal krijgen, met talloze treitersites in het kielzog, en ik zal er door vertrapt worden. Er is veel om bang voor te zijn in deze wereld, je moet het wel willen zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden