Tropische snacks

Westerlingen verbazen zich in het Oosten over de bonte verscheidenheid aan eetwaar die overal te koop ligt. 'Het lijkt wel of de mensen de hele dag aan het eten zijn', kreeg ik vaak te horen als reisleider....

Veel lekkers misten ze op die manier. Zoals krokant gefrituurde rupsen, voedzaam en proteïnerijk, ideaal als knabbeltje. En de verrukkelijke sprinkhanen, ook al blijven hun pootjes soms met de weerhaakjes in de keel hangen. De maengda, een flinke Thaise waterkever, wordt gekookt en bestaat overwegend uit chitinepantser, maar de sappen die men uit dit tussendoortje weet te kauwen, hebben een verrassend fruitig aroma. De dansende glasgarnaaltjes uit de Mekong werkt men daarentegen levend naar binnen. Maar Jan en Truus waagden zich er niet aan.

Ook de 'paardenpis'-eieren, blauwzwart uitgeslagen door de speciale behandeling (zalig met wat verse gember), en blokjes gestold bloed werden afgewezen. Vies en glibberig luidde het vonnis. Een traditioneel ontbijt van een rauw ei in een glas warm water liet men onaangeraakt en hongerig zat men de hele ochtend in de bus.

Het was ondankbaar werk de globetrotters liefde voor de lokale kost bij te brengen. Op een vrije avond vluchtte iedereen de McDonald's binnen. Ik begon te beseffen dat die weerstand tegen zoveel lekkers te maken had met de vervreemding in hun hamburgercultuur. Vervreemding van het dier en vervreemding van het leven en de dood. Vandaar dat de balut, een Filippijnse delicatesse, de soft avonturiers van alle snacks het meest tegenstond.

Deze bebroede eendeneieren, gekookt enkele dagen voor het uitkomen, worden 's avonds op straat verkocht in dik beklede manden die ze lang warm houden. De smulpartij kan naast een fles San Miguel aan een bierstalletje beginnen. Tik het ei stuk en verwijder wat stukjes schaal. Bijt dan een scheurtje in de dooierzak en slurp het vruchtsap op. Is het embryo drooggelegd, pel dan meer van de eierschaal weg zodat Kwik, Kwek of Kwak, de prille veertjes plakkend op het snuitje, tevoorschijn komt. Druk wat zeezout op de foet en zet de tanden stevig in de voorste helft. Kauw het fijn. Het krakende knuffeldiertje mag dan wat taai zijn, de smaak is onovertroffen.

Jan en Truus blijven niettemin de voorkeur geven aan een lapje vlees waarin geen dier meer herkenbaar is - al of niet beladen met dodelijke ziektekiemen uit de bio-industrie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden