‘Trojaanse Vrouwen’ mist een strakke regie

Trojaanse Vrouwen..

Den Haag Het publiek wordt gesommeerd om twee aan twee in een lange rij naar de loods te lopen waar Hekabe, voormalig koningin van het zojuist veroverde Troje, als krijgsgevangene vast wordt gehouden. Twee douanebeambten houden met lange zaklampen iedereen nauwlettend in de gaten. Het zijn de goden Athene en Poseidon.

Het verlaten Norfolkterrein in de Scheveningse haven is een perfecte locatie voor de voorstelling Trojaanse Vrouwen. Theatergroep Annette Speelt heeft de voormalige doorvoerhaven veranderd in een detentiecentrum waar de vrouwen van de overwonnen Trojanen in een container worden vastgehouden. Hier wachten ze tot ze op de boot naar Griekenland worden gezet, waar ze als slaven onder de nieuwe heersers zullen worden verdeeld.

Mooi, zoals dat hier gaat. Vanaf de tribune in de loods heb je zicht op een groot deel van het troosteloze havengebied. Een schip ligt klaar om te vertrekken. Bode Talthybios (Benja Bruining) rijdt in zijn kleine Volkswagen af en aan om de vrouwen weg te brengen.

Thijs Römer en Michel Sluysmans, artistiek leiders van de groep en nu werkzaam als regisseursduo, zijn er in geslaagd om deze klassieker op een inzichtelijke wijze te ensceneren. Heftig en helder. Gelukkig geen krampachtige verwijzingen naar hedendaagse oorlogen en tragedies. Een mooi consequent en ver doorgevoerd regieconcept als dit kan deze oude Griekse tragedie op een belangwekkende manier vertalen naar het nu.

Op zich een prachtprestatie. Maar helaas staat daar een spelersgroep met wisselende kwaliteiten tegenover. Eigenlijk weet daarvan alleen Nettie Blanken een evenwichtige inkleuring te geven aan haar rol. Als Hekabe ligt ze lange tijd geketend aan de grond. Maar ondanks haar beperkte bewegingsvrijheid is Blanken mooi verdrietig als de moeder die haar dochters afgevoerd ziet worden. Ze schakelt knap tussen felle strijdvaardigheid en larmoyante klaagzangen. Jammer toch, dat Blanken ook geketend zit aan een groep jonge onervaren acteurs die een dergelijke tekstbehandeling ontbeert.

Hierdoor ontstaat een samenraapsel van speelstijlen: ingeleefd, afstandelijk, soms cabaretesk. Ook zijn ze af en toe niet te verstaan. Doodzonde, want door deze ‘behandeling’ gaat veel van de kracht van de door Herman Altena vertaalde tekst verloren.

Gedeeltelijk verantwoordelijk hiervoor zijn Römer en Sluysmans, die met Trojaanse Vrouwen trouwens hun eerste gezamenlijke regie afleveren. Ze hadden hun frisse jonge acteurs beter en strakker moeten regisseren. Ook maken ze het voor hen niet makkelijker met verschillende anti-theatrale ideetjes. Zo moeten ze door elkaar praten, met de rug naar het publiek staan, enzovoort. Leuk, mits goed uitgevoerd. En daar ontbreekt het hier net iets te vaak aan. Het vertroebelt een anderszins zeer sterke en lucide visie op dit stuk.

Vincent Kouters

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden