Opinie

'Triest om te lezen dat huidskleur nog zo bepalend is'

De ingezonden brieven van woensdag 19 april.

Roy Nanhkoesingh, officier van justitie in Tilburg. Beeld Linelle Deunk

Brief van de dag: Huidskleur

Schokkend artikel van Elsbeth Stoker, 'Zwart? Dat moet dan de boef zijn', over het racisme dat officier van justitie Roy Nanhkoesingh regelmatig overkomt.

Er is niets veranderd sinds de briljante film In the Heat of the Night uit 1967 met de acteurs Sidney Poitier en Rod Steiger. Poitier, in de rol van Virgil Tibbs, wordt 's nachts aangetroffen op het station van een stadje waar een moord is gepleegd. Hij zit daar op een vreemd tijdstip en is zwart, dus hij is de dader, denkt sheriff Bill Gillespie, vertolkt door Steiger. Tot Gillespie er achter komt dat Tibbs rechercheur is, die uiteindelijk de moord voor hem oplost.

Dat mensen Nanhkoesingh voor dader aanzien als hij met de politie op stap is, toont wel aan dat mensen alleen naar de huidskleur kijken en niet naar iemands houding en uitstraling. Triest om te lezen.

Evert Schermerhorn, Heerenveen

Kees Boeke

Niet alleen Piet Kruithof, ook de Hengelose baptistenpredikant F.E. Huizinga was niet de eerste die weigerde defensiebelasting te betalen, zoals Jan de Boer schrijft. Meer dan veertig jaar eerder, in de jaren twintig van de vorige eeuw, ging Kees Boeke hem al voor.

Boeke weigerde iedere belastingbetaling omdat daarmee onder meer het leger en de politie werden betaald. Zijn bezittingen werden verkocht waarna hij, met vrouw en kinderen, meer dan een jaar, ook in de (koude) winter, in tenten woonde.

Omdat hij geen schoolgeld betaalde, dat immers ook via de belastingen werd geïnd, gaf hij zijn kinderen thuis les. Dit bracht hem tot de oprichting van de Werkplaats Kindergemeenschap in Bilthoven, waar later ook de prinsessen Beatrix, Irene en Margriet op school gingen. Dit ondanks het feit dat hij een uitgesproken tegenstander was van het koningschap, dat hij koningin Wilhelmina mevrouw Van Mecklenburg noemde en dat hij van harte gehoopt had dat Juliana nooit koningin zou worden.

Erik Mispelblom Beyer, Bussum

Giovanni Muzio

Prachtig, die foto van de door de vooruitstrevende architect Giovanni Muzio (1893-1982) in 1932 ontworpen Chiesa Rossa. Maar waarom niet vermeld dat deze 'vooruitstrevende' architect wordt beschouwd als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de fascistische bouwkunst? Voor de goede orde: vrijwel alle in de jaren dertig verwezenlijkte grote bouwprojecten behoren tot het bij Mussolini populaire 'modernisme'.

Rob Bolman, Brielle

Geloofsgemeenschap

In het boeiende interview met monseigneur Gerard de Korte stelt de bisschop de vraag waarom mensen wel bereid zijn kilometers te rijden naar een supermarkt in een ander dorp, maar per se in hun eigen dorp naar de kerk willen gaan. De kleine-kernen-problema-tiek geeft het antwoord op die vraag.

In veel kleine kernen staan de voorzieningen op de tocht. Als er dan in dat dorp een sterke onderlinge verbondenheid bestaat, zie je dat de dorpsvereniging bij dreigende sluiting van de laatste winkel de exploitatie overneemt en daarvoor een coöperatie opricht en vooral met vrijwilligers werkt. De gemeenschap wil niet dat de oudere inwoners hun winkel gaan missen. Dat doet gemeenschapszin in een tijd waar individualisering de overheersende trend is.

Zo laten veel kleine geloofsgemeenschappen zich inspireren door de beschrijving van de eerste christengemeenschappen in de Handelingen. Zij waren er voor elkaar.

Wij willen in ons eigen dorp gemeenschap vieren met elkaar en met God in ons midden en ons daarbij laten inspireren door Het Verhaal van Jezus van Nazareth. Het benauwt ons dat bij velen dat gemeenschapsbesef is verdwenen. De zorg voor de mens in nood, ook al is die mens niet gelovig, dreigt te verdwijnen als onze kerken sluiten.

Het ware te wensen dat velen die nu wegblijven, zouden beseffen dat ze medeverantwoordelijk zijn voor de kerksluitingen.

Maar, monseigneur, durf de mensen verantwoordelijkheid te geven. Dan gaan zij zich wel verantwoordelijk voelen. Wees een Vader Bisschop met volwassen kinderen.

John Jorna, Odijk

Adhd

Laura Batstra, universitair hoofddocent orthopedagogiek, zegt in het artikel 'Jarenlang Ritalin, wat doet dat?' dat de kans groot is dat bij kleinere klassen in het onderwijs het aantal adhd-diagnoses afneemt. Dat is te simpel geredeneerd.

Natuurlijk is het lastig om als leerkracht in een grote groep voldoende aandacht te geven aan een kind met adhd. In mijn jarenlange praktijkervaring als leerkracht heb ik echter gemerkt dat zo'n kind veel baat heeft bij een zeer gestructureerde opvoeding, zowel op school als thuis. Duidelijke regels stellen, consequent zijn en vooral ook beloningen geven. Hierbij is een goede afstemming tussen thuis en school erg belangrijk. Zelfs in een grote groep kan dat kind met een beetje extra aandacht voldoende functioneren.

Marjo Ballhaus, Hoofddorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden