Triatlon nog slechts bijzaak in Almere

Lopen ging hem niet echt goed meer af, maar met praten had hij geen problemen. Na bijna achtenhalf uur sporten finishte Frank Heldoorn zaterdag als beste Nederlander tijdens de triatlon van Almere....

Voor de 20ste maal werd de lange triatlon in de Flevopolder gehouden, het is - nog steeds - het bekendste triatlon-evenement van Nederland. Nog steeds, al loopt het aantal deelnemers en ook de kwaliteit de laatste jaren met rasse schreden terug. De vrijwilligers doen hun best om alles in goede banen te leiden, maar dat kon niet verhullen dat er het afgelopen weekeinde toch (weer) het nodige mis ging.

Dat is vervelend voor de toeschouwers, maar bovenal ontluisterend voor de sporters zelf, die lang getraind hebben om aan dit uitputtende en niet zelden heroische sportevenement te kunnen deelnemen. In de woorden van Frank Heldoorn: 'Je traint maanden, het legt niet zelden een zware wissel op je gezinsleven.'

De jonge gemeente Almere wil voor de lokale triatlon dolgraag de kwalificatie 'Ironman' bemachtigen. De speaker neemt de term al gretig en veel in de mond, maar dat is niet terecht. Het woord mag alleen gebruikt worden bij de waarlijk grote triatlons, zoals die van Hawaiï, Lanzarote en Roth.

Heldoorn komt nog steeds graag naar Almere maar er is wel een verschil tussen Almere en bijvoorbeeld Roth. 'Daar staat na de finish bij wijze van spreken een heel buffet klaar, hier krijg je een stukje meloen.'

Dat heeft natuurlijk met budgetten te maken, maar het ligt ook aan de versnippering waarmee de organisatie het tij tracht te keren. Om het dalende aantal deelnemers op de hele triatlon te compenseren, worden tal van andere, kortere evenementen georganiseerd.

Er zijn al Ironkids, een Tri-Together, een Comingman en er werd voor het eerst dit jaar ook nog een triatlon over de olympische afstand gehouden. Die laatste vond vrijdagavond plaats, en wat er mis kon gaan, ging mis. Het was maar goed dat er nauwelijks toeschouwers waren en misschien was het voor diens gemoedsrust ook maar beter dat Joop Alberda niet aanwezig was.

Je zal, als lid van het team de mission van NOCNSF, vele tonnen in de olympische triatlon gepompt hebben, om dan, twee weken voor de start in Sydney, tweederde van je olympische selectie bij een bijzonder knullige wedstrijd in de hekken te zien fietsen.

Dat laatste gebeurde niet, maar het had weinig gescheeld. Vier van de zes olympische triatleten - Eric van der Linden, Dennis Looze, Wieke Hoogzaad en Silvia Pepels - doken vrijdagavond om acht uur in het Weerwater. Bij het fietsen daarna waren bij sommige haakse bochten de vrijwilligers, na een eerder gehouden Ironkids, al verdwenen, en het is dat bondscoach Louis Delahaye nog wat juiste richtingen kon aangeven, anders waren er zeker ongelukken gebeurd.

Bij het lopen waren de klinkers nat en glad, bij het binnenlopen en het verlaten van het triatlonstadionnetje kwamen de triatleten elkaar recht tegemoet. De toppers lopen zeventien, achttien kilometer per uur, een botsing had ook hier in de duisternis voor letsel kunnen zorgen.

Delahaye, die vandaag met een deel van de equipe naar Sydney vertrekt: 'Ik was blij dat iedereen heelhuids finishte, je zult hier maar een sleutelbeen breken.' De wedstrijd werd overigens gewonnen door de sterke Van der Linden, bij de vrouwen was Hoogzaad ongenaakbaar.

Op de donkere parkeerplaats achter het Almeerse stadhuis waren kabines geplaatst waar de deelnemers konden douchen. Maar helaas werkten in sommige kabines de lichten niet. En zo kon het gebeuren dat de nat-geregende olympiagangers Dennis Looze en Van der Linden zich om 22.30 uur in de hal van het stadhuis mochten omkleden, met een handdoekje decent om de heupen geslagen.

Een dag later, bij de start van de hele triatlon, ging er ook het nodige mis. Het kanonschot klonk aan de rand van het Gooimeer, maar een deel van de hekken was nog niet weggehaald. Het gehele vrouwenveld ging zodoende te laat te water, ook enkele mannen liepen ook vertraging op.

Zo verloor ook Frank Heldoorn, al tweemaal winnaar in Almere, kostbare seconden: 'Ik heb daar een paar mensen flink verrot gescholden.' Het verschil met de kopgroep bedroeg slechts een paar seconden, maar 'je zwemt toch een meter of vijfhonderd achter de feiten aan.'

Die 'mentale belasting' was nauwelijks verwerkt, of ander malheur diende zich aan. Na een paar honderd meter fietsen van de in totaal 180 kilometer, begaf een spaak in het achterwiel het. 'Je gaat door, maar er is steeds de angst dat het wiel het begeeft.'

Was dat allemaal niet gebeurd dan had hij de Tsjechische winnaar Petr Vabrousek en de Fin Lehtinen waarschijnlijk op de afsluitende marathon toch niet kunnen bijbenen. 'Zij waren vandaag een maatje te groot.'

Heldoorn pakte bij dit open NK opnieuw de Nederlandse titel (voor de vierde maal, 'net als mijn held Axel Koenders') en dat gaf voldoening: 'Ik heb langdurig met de gevolgen van een hernia gekampt. Ik ben er trots op dat ik heb doorgezet, want ik heb nimmer zo afgezien als vandaag. Ik heb nog nooit gehuild na afloop, vandaag kwamen de tranen wel.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden