Column

Trek u niets aan van Midas Dekkers, hij is tenslotte een Oude Witte Man

WiBra

Column Sylvia Witteman

Foto Joost van den Broek / de Volkskrant

Tegen alledaagse zwaarmoedigheid zoek ik mijn heil in iets wat ik lang voor onschuldig escapisme aanzag: het bekijken van vogels in hun nesten. Het is een heerlijk tijdverdrijf. De mensen van de vogelbescherming hebben onzichtbare camera's bij allerlei gevogelte geplaatst, zodat wij kunnen toekijken hoe de slechtvalk paart, de kerkuil broedt, de ijsvogel zijn jongen voert en de ooievaar over de stad uitkijkt alsof het zijn koninkrijk is. Dat ís het eigenlijk ook, want een brutaal mens heeft de halve wereld, maar wie kan vliegen heeft de andere helft.

Meestal doen die vogels in het geheel niets. Ik vind dat fijn, want van al te nijvere dieren, zoals mieren, word ik zenuwachtig. Ja, zij bouwen een complete stad in de tijd die het mij kost om de was op te hangen. Zij zullen de wereldheerschappij grijpen, als het een beetje meezit pas na mijn dood.

Ik kan lang kijken naar die vogels op hun nest. Soms liggen ze dicht tegen de camera aan te slapen, dan zie je alleen wat ademend pluis. Maar vaak gebeurt er ook iets. Dan komen de eieren uit, bijvoorbeeld, en verschijnen er bibberige wezentjes die van gelatine gemaakt lijken, maar evengoed onmiddellijk de bekjes opensperren. Hun vader gaat dan naar buiten om een vis te vangen en kapot te slaan tegen een tak. Daarna propt hij hem in het grootste bekje, want ook een brutaal vogeltje heeft de halve wereld.

Onlangs zag ik hoe een kerkuil zijn vrouw een dode muis aanbood, die ze gretig van hem aannam. Daarna liet ze zich door hem bespringen, waarbij ze die muis voorzichtigheidshalve in haar snavel hield, want hij mocht eens spijt krijgen van zijn gulheid. Je zág haar denken: ach, het duurt maar heel even, en daarna ga ik lekker Netflix kijken en die muis opeten. Zal ik er sla bij maken? Welnee, zo'n gedoe...

Ik beleef, kortom, veel plezier aan het bekijken van die vogels. Maar nu las ik gisteren dat het helemaal niet mag van Midas Dekkers. Ook kerkuilen hebben recht op privacy, vindt hij. 'Naar je buurvrouw kijk je ook niet met een verrekijker.' Onzin. Ten eerste: je zal ze de kost moeten geven die wél met een verrekijker naar hun buurvrouw kijken. Ten tweede: het zou mij volstrekt niet storen als er een paar kerkuilen toekeken terwijl ik aan het eten, neuken of baren was.

Beleef de Lente heet die site. Veel plezier ermee, lui. Het is de enige lente die we krijgen, de komende tijd. En trek u niets aan van Midas Dekkers. Hij is tenslotte een Oude Witte Man. Die moeten sowieso hun bek houden.

Reageren? s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.