Trek in een vissersmaal

Het komt waarschijnlijk door een reclamecampagne van lang geleden. Als ik het me goed herinner, luidde die: 'Naar het museum?...

Aukje van Roessel

Voor een museumrestaurant met een terras aan het water maak ik echter graag een uitzondering. Dus reisde ik af naar Enkhuizen, nadat ik een zeer verleidelijke foto van 'het Amsterdamse Huis' had gezien, het restaurant van het Zuiderzeemuseum. Dat wil zeggen: het Buitenmuseum van het Zuiderzeemuseum, een heus dorp met een kerk, winkeltjes, een visrokerij, smid, zeilmaker, mandenmaker, noem maar op.

De trein brengt me tot aan de boot, die me afzet op de steiger van het Buitenmuseum. Wat eens een stukje Zuiderzee was, ligt te schitteren in de zon en een paar grote bruine zeilen doen me bijna denken dat we inderdaad nog in de vorige eeuw leven.

De 'bewoners van Urk' willen me dat ook graag laten geloven. Uit een ouderwets doosje krijg ik een pepermuntje aageboden met de beeltenis van Onze Koningin: een jonge Wilhelmina. Eén bezoekster speelt het spelletje niet mee. Moet even laten merken dat ze hier al eerder is geweest.

Ik slenter langs de was van de Urker visvrouwen, ontwijk kinderen die op stelten proberen te lopen, zie rijen haringen aan een stokkie die gerookt worden en verbaas me over de kleine huisjes, de bedsteden waarin je je niet lekker uit kunt strekken. In een keukentje ontwaar ik de restanten van het middageten. Rode bieten, gekookte aardappelen en vis. Ik heb inmiddels ook wel trek.

Dus ga ik op zoek naar het Amsterdamse Huis. Het terras dat me op de foto zo verlekkerd had aangekeken, ligt inderdaad aan het water. Het is niet te ontkennen. Maar niet aan de Zuiderzee. Dit heet een slootje. Dat is een kleine teleurstelling. Als ik goed naar de foto kijk, zie ik dat ik het had kunnen weten.

Er is plaats genoeg op het terras, dus hoef ik niet bang te zijn geen enkele stoel leeg aan te treffen als ik dadelijk, onhandig met tas en dienblad manoeuvrerend, weer naar buiten kom. Ik heb een hekel aan zelfbediening als ik uit ben. Het geeft me zo'n kantinegevoel. En als je dan alleen bent, is het helemaal zo behelpen: niemand bij je die de tafel bezet houdt en op je spullen past.

Frites met kipsaté of bal gehakt. Wat er op het bord boven de balie wordt aangeboden, spreekt me niet echt aan. En de vis van de dag is toevallig schol, ook al iets dat me niet trekt. Dan valt mijn oog op een schaal met muffins. Heerlijk, denk ik. Het is weliswaar al na tweeën, maar door de reis en het geslenter in het Buitenmuseum heb ik nog geen koffie gehad. Eerst maar een bakkie met een muffin, voor de lekkere honger. Daarna ga ik wel voor iets voedzaams. Denk ik dan nog.

Op het zelfbedieningsapparaat dat de koffie schenkt, ga ik op zoek naar de capuccinoknop. Die blijkt er niet op te zitten. Dan maar gewone koffie. Eenmaal buiten aan mijn tafeltje in de zon, blijkt die te smaken zoals ik al vreesde. Nergens naar. Of het zou moeten zijn naar Amerikaanse koffie: waterig.

Dat is opmerkelijk. Want de muffin smaakt absoluut niet zoals ik in Amerika wel eens heb mogen proeven. Of zoals bij mij thuis, wanneer ik weer eens ergens zo'n Amerikaans deegpak op de kop heb weten te tikken waarbij het ingewikkeldste werk nog het aanzetten van de oven is. Wat ik hier zit te eten, is gewoon een te droog stukje Hollandse cake.

Mijn buren zijn wel gegaan voor de aanbiedingen op het bord. De een duwt zijn gehaktbal tussen een broodje, kleddert er wat mayonaise overheen en stopt ondertussen wat frites in zijn mond. Zijn vriendin snoept van haar satésaus waar geen pinda aan te pas is gekomen en meer doet denken aan remouladesaus en zegt: 'Mmm.'

Het kan me niet vermurwen nog wat te gaan halen. Mijn honger is over. Maar ik zit wel lekker, dus stel ik het terugbrengen van mijn dienblad naar het afruimstation nog even uit. Prachtig horeca-jargon! Toch eens aan mensen in mijn omgeving vragen of ze thuis ook zo'n station hebben. Vast een halte die menig huisgenoot het liefst overslaat.

Om boot en trein te halen moet ik snel terug naar de steiger. Bij de Urker vissershuisjes denk ik weer aan de rode bietjes, aardappelen en vis die ik daar zag liggen. Ik had vandaag mijn voeten beter onder tafel van een Urker vissersvrouw kunnen steken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden