Trein vol smokings De kleine wereld

‘His Royal Highness, my Lords, ladies & gentlemen.’ Een heel lange zin die helemaal van de schaarse spreektijd afgaat. Maar de instructies zijn duidelijk....

Dinsdagavond vindt de jaarlijkse uitreiking van de Media Awards plaats in het exclusieve Sheraton Park Lane hotel. Black tie is verplicht. Britten zijn gek op onderscheidingen, het snel uitdijende aantal televisiekanalen kan met deze uitreikingen goedkoper zijn uren vullen dan met reality tv en de sponsors kunnen hun namen meer profileren dan in een reclameblok.

Het is ook niet mijn eerste prijsuitreiking. Ik heb al de award-uitreikingen van de staalfabrikanten, auteurs, City-dealmakers en soapies bijgewoond. Maar het is wel de eerste waarvoor ik zelf ben genomineerd. Het voelt een beetje onwennig aan voorin te zitten in plaats van aan een tafeltje tegen de achtermuur.

In Nederland mag elke journalist tussen al zijn jeans net één nette broek hebben hangen, in Groot-Brittannië hangt er standaard ook een smoking in de journalistieke klerenkast. De mijne is al enkele jaren geleden tweedehands voor 10 pond aangeschaft bij de Oxfam. Het enigszins vergeelde overhemd kan niet meer, zo heeft mijn partner beslist. Marks & Spencer adverteert met een hemd voor 15 pond. Bij de M & S in winkelcentrum Bluewater is dat echter al uitverkocht. Het laatste – hopelijk precies passend – hangt nog om de etalagepop. Een verkoper sloopt die er voor mij af, zodat ik niet in de klasse 45 pond hoef te zoeken. Enigszins verkreukeld gaat het overhemd in een plasticzak mee naar huis. Een strijkbout haalt de laatste plooien weg.

Maar echt gemakkelijk voel ik mij er en plein public nooit echt in. Ik doe een speciale lange regenjas aan waarvan het bovenste knoopje ook werkt.

Pas in het hotel aan Piccadilly – vlakbij het sushirestaurant waar Alexander Litvinenko mogelijk is vergiftigd – durf ik de jas uit te doen. De drie uur is al snel gevuld met cocktails vooraf, dineren daarna en toespraken daartussen. Minister Margaret Beckett van Buitenlandse Zaken zegt ‘dat het buitenland niet meer bestaat’, hetgeen niet alleen haar functie maar ook de mijne meteen overbodig maakt. De onderscheidingen zelf zijn ondergeschikt aan de celebrities. Hoe meer sterren uit de Londense film-, muziek- en televisiescène aanschuiven bij het diner, hoe hoger de onderscheiding wordt gewaardeerd.

Prijsuitreikingen kunnen ook niet zonder tragiek en emotie. Daarom zijn familieleden van de vermoorde Russische journaliste Anna Politskovskaja en de eerder door de Taliban gekidnapte en later vrijgelaten fotojournaliste Gabriele ‘Kash’ Torsello overgevlogen voor speciale awards.

Een vriend had mij aangeraden aan de goede kant te gaan zitten, zodat je je niet de hele avond moet omdraaien om het podium te zien. Snel weet ik de kaartjes te verplaatsen. Helaas gebeurt er niets tot half elf. Mijn categorie, Story of the Year – uitgereikt door de Duke of Gloucester – is daarna als een van de eerste aan de beurt. ‘Wat is de Volkskrant?’, vragen tafelgenoten als ze een lawaaierige clip krijgen te zien met een krant van 10 januari met voor hen onleesbaar Nederlands abracadabra. ‘De prijs gaat naar Time Magazine’. Deze krant eindigt als runner-up. ‘Laten we naar huis gaan’, zegt mijn partner. ‘Anders missen we de laatste trein en sta je met je nieuwe M & S-overhemd als een etalagepop op het station.’ We rekken het nog even en halen hijgend de trein, eentje vol met mensen in smoking.

Peter de Waard

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden