Tranen trekken met Olivia

Worden er vandaag de dag nog brieven geschreven? Lange brieven? Zo lang en zo veel, dat je er een boek mee zou kunnen vullen?...

Hans Bouman

Neem de openingszin van de tweede brief: 'Ik zat gisteren thuis (waar anders?) en was bezig aan de vierde versie van de brief waarin ik afscheid neem van het leven, toen de telefoon ging.' Een vierde versie van een zelfmoordbrief; kom daar eens om bij de jonge Werther.

Gelukkig loopt het zo'n vaart niet en krijgt vertelster Olivia Hunt, net als haar schepper-filmproducent, uitgebreid de gelegenheid kond te doen van haar wel en wee.

Ze is druk doende de verfilming van Don Quichot van de grond te krijgen, als het een beetje meezit met John Cleese als Don Quichot en Robin Williams als diens compaan Sancho Panza, maar het feit dat ze zojuist door haar productiemaatschappij aan de dijk is gezet helpt niet echt.

Bovendien is daar haar ex-vriendje Michael, die naarmate hij meer brieven onbeantwoord laat steeds aantrekkelijker wordt, en bij nader inzien misschien toch wel de ware was. Olivia zit er maar mee, en haar zelfbeklag heeft een aandoenlijk Bridget Jones-gehalte. Het PS van een van haar brieven: 'Als je bij muzak-uitvoeringen van How Deep is Your Love? en If You Leave Me Now moet huilen, wil dat dan zeggen dat je je ex terug wilt? Of dat je alleen maar moe bent?'

Al Olivia's zorgen en muizenissen verdwijnen naar de achtergrond wanneer haar jongere zusje Maddie leukemie blijkt te hebben. Maddie's ziekte leidt ertoe dat Olivia veel tijd doorbrengt aan haar ziekbed of elders in het ziekenhuis, dikwijls zonder dat haar zuster bij bewustzijn is, wat haar aanzet tot het ophalen van herinneringen en het schrijven van lange brieven aan Maddie. Ook de vele vliegreizen zijn mooie excuses om Olivia aan het schrijven te zetten, en zo maakt Robinson de opzet van haar boek verrassend geloofwaardig.

Maddie's ziekteproces is aanleiding voor menige dramatische sc en geeft de roman herhaaldelijk het karakter van een tearjerker, maar daar staan Olivia's ontwapenende energie, zelfspot en schaamteloze opportunisme tegenover.

Tussen de bedrijven door schetst ze een zowel venijnig als humoristisch beeld van Hollywood, en het aardige is dat de auteur daarbij zichzelf niet spaart. Want jawel, ook Robinson hoopte ooit op een verfilming van Don Quichot met Cleese en Williams, zoals trouwens de aan leukemie lijdende zuster eveneens een autobiografische achtergrond heeft.

Een soepele weglezer; ongetwijfeld volgend jaar in een bioscoop bij u in de buurt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden