Tramadol helpt mij ook, achter de laptop

In vergelijking met de echte ben ik een atypische wielrenner: pas op mijn 56ste schafte ik mijn eerste sportfiets aan - een hybride Cube. Anderzijds ben ik juist een sjabloonrenner: het stikt van de mannen van boven de 50 die laat op een sportfiets kruipen.


Vallen doen we allebei steeds vaker, de echte wielrenner en de sjabloonrenner. In de Tour en de klassiekers wordt en werd volop gevallen. In het normale 'verkeer' lopen ongevalcijfers terug, behalve wanneer het om fietsers op leeftijd gaat.


Sinds ik dinsdag in de krant las dat de Amerikaanse wielrenner Phinney de vele valpartijen in de beroepswielrennerij toeschrijft aan het gebruik van het morfineachtige tramadol voel ik me al wat minder atypisch ten opzichte van de echte jongens. Ik gebruik tramadol namelijk ook. Na een val met de fiets.


Mijn val werd veroorzaakt door de hongerklop en dat klinkt al behoorlijk professioneel. In mijn urine zijn ongetwijfeld sporen te vinden. Ik gebruik dit middel een kleine twee maanden sinds ik met de Cube op een hekje botste. Gevolg: gecompliceerde schouderbreuk, schouderkop verbrijzeld. Tramadol verlicht de pijn.


Of dat middel ook het reactievermogen aantast, zoals wielerarts Van Mol in de Volkskrant van 15 juli zegt, kan ik niet beoordelen. Sinds 4 mei kom ik niet meer in actie. Zonder actie geen reactie. Ik ben nu even in actie, achter de laptop, en vraag me onmiddellijk af of ik nog wel tramadolletjes genoeg heb om te tikken.


Uit het stuk over de valpartijen in de Tour rijst dit beeld op: een gevallen renner verlicht de pijn met tramadol en datzelfde tramadol zorgt ervoor dat hij wéér valt. Kan ik ook weer niet beoordelen: mijn sportfiets staat sinds mei werkeloos in de schuur, naast mijn eveneens in onbruik geraakte stadsfiets.


Maar mooi dat ik wel een (atypisch) oordeel heb over het gebruik van veel geneesmiddelen in de wielersport. Wijlen dokter Rijckaert van de Festinaploeg legde me ooit uit dat het verderfelijke epo zijns inziens de gezondheid van renners beschermt. Niet dat het erg relevant is - wielrennen is nu tenslotte, ahum, helemaal schoon - maar ik geloof dat Rijckaert het indertijd wel aardig zag.


Zeker, epo is prestatiebevorderend, en je moet het niet in hoeveelheden gebruiken als waarmee Bjarne Riis ooit rondreed (stollingsgevaar!), maar het aanmaken van meer rode bloedlichaampjes om meer zuurstof te transporteren kan volgens mij niet zo veel kwaad bij een extreem zware sport als wielrennen.


Ik begeef me op glad wegdek: topsport is doorgaans niet gezond. Toen ik in 2002 Lance Armstrong ooit confronteerde met die opvatting beet hij me toe: 'Nee, weet je wat gezond is? Glazen rode wijn drinken en sigaretten roken in de lobby van een hotel!' Terwijl hij zogenaamd aan het eten was met ploeggenoten had Lance 'NSA' Armstrong mij de hele tijd in de gaten gehouden.


Contador reed maandag en dansant met een scheenbeenbreuk een berg op. Dat zie ik mezelf niet doen, maar de Cube komt ooit wel weer eens uit mijn schuur. De Cube is ongehavend uit mijn val gekomen, dus de materiaalvraag speelt bij mij niet.


Rare gedachten krijg je tijdens een val. Toen ik op het hekje botste flitste door me heen dat ik precies zo moest vallen als Armstrong altijd deed. Die brak nooit wat. Hij beheerste de judovaltechniek. In mijn geval is dat niet helemaal gelukt en nu zit ik aan de tramadol. Krijg je ervan als je als man op leeftijd wielrennertje wil spelen. Maar het kan altijd nog gekker. Contador fietste maandag met een scheenbeenbreuk door. Wie weet tast tramadol behalve de reactiesnelheid ook de geestelijke vermogens aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden