Tragische vriendschap

Geert: een novelle van een tragische vriendschap, of het verslag van de vreemde band tussen een schrijver en zijn uitgever?...

Twee mannen die elkaar proberen te vinden. De uitgever die een manuscript heeft gelezen en op oorlogssterkte zijn bewondering overbrengt op de schrijver ervan. Zo begint het, met een paukenslag. Maar zo is niet het einde. Dat bestaat uit stilte, een jarenlang zwijgen na een onherstelbare breuk, na een nooit tot bloei gekomen bondgenootschap. Maar nee, dat is niet helemaal waar. Vlak voor zijn dood schreef Geert van Oorschot een excuusbrief, kort maar groots gebaar van een stervende. Hun vriendschap kreeg op die manier toch nog klank, een slotakkoord dat ook werkelijk een wederzijds akkoord was, een 'hand-erop'. Tussen die paukenslag en het zachte slot doemt de mastodont Van Oorschot op, een mythische figuur die ineens tot aardse proporties wordt teruggebracht door de schrijver Voskuil. Het spiegelgevecht tussen de frontgeneraal in volle bepakking en de ordonnans ver achter de linies. De generaal sneuvelt, de ordonnans, de notulist leeft voort, vol littekens, vol herinneringen aan de door niemand gewonnen strijd.

Portret en zelfportret: in alle reacties, bedenkingen, afkeer en bewondering lichten ook de trekken op van Voskuil zelf. Zo wordt het een samenspel, een bondgenootschap tussen twee totaal verschillende karakters, waarbij niet altijd het voordeligste licht op de schrijver zelf valt. Dat moet een honnête homme zijn die zoiets kan opschrijven, van een oprechtheid waar Geert van Oorschot zo van hield.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden