Drama

Tracks

Tracks is meer een fraai geïllustreerd plaatjesboek dan een diepgaand portret

'Ik wil gewoon alleen zijn¿, zegt Robyn Davidson in Tracks. De 27-jarige ­Australische trok in 1977 een kleine 3.000¿kilometer door de Australische wildernis, met vier kamelen en een hond. Van Alice Springs naar de Westkust, dwars door uitgestrekte, droge zandvlaktes, gegeseld door de zon. Haar soloreis trok heel wat bekijks, daar ze vooraf een pact sloot met een Amerikaanse fotograaf van National Geographic: hij zou haar zo nu en dan fotograferen en van proviand voorzien, op vooraf afgesproken plekken. Zo groeide Davidson, ook wel de ­'camel-lady¿ genoemd, al tijdens haar negen maanden lange tocht uit tot een bezienswaardigheid, een heldin voor de internationale dagbladpers.

Die paradox: onbedoeld een ster worden door je af te zonderen, biedt een interessante ondertoon aan John Currans fraai gefotografeerde verfilming van de in 1978 gepubliceerde memoires van reisschrijver Davidson. Écht ontsnappen kon ze niet.

Tracks doet wel wat denken aan Into the Wild, Sean Penns lyrische ­overlevingsfilm uit 2007, waarin de held de maatschappij eveneens zat is en een riskante queeste onderneemt in de natuur, in de hoop zo tot diepere inzichten te komen. Tracks ontspint zich echter minder wrang en de reis­ontberingen worden verzacht door enige romantiek: Davidson en haar fotograaf (Adam Driver, uit de serie Girls) komen dichter tot elkaar. Wonderlijke, soms ietwat geforceerde onderonsjes zijn het: de schijnbaar oppervlakkige, luidruchtige fotograaf en de serieuze, introspectieve Davidson.

De outback in Tracks is gloedvol en kleurrijk in schitterende aardetinten. Cameravrouw Mandy Walker, die ook Baz Luhrmanns Australia-epos filmde, verbeeldt de reis van Robinson op momenten bijna als een hallucinatie, een duizelingwekkend mooie, maar ook gevaarlijke omgeving. De dreiging van wilde kamelen, schuimbekkend en met malende kaken, vol paringsdrift, is goed voor een zinderende scène. Lange delen van zijn bijna twee uur lange verfilming verlaat regisseur Curran (The Painted Veil, Stone) zich ­enkel op de omgeving en de reflectie ervan in het gelaat van hoofdrolspeelster Mia Wasikowska.

Die peinst wat af, maar het innerlijk van haar personage blijft flets. De flashbacks van Davidsons jeugd­(trauma) dienen kleur te geven aan haar gemoed, maar zijn wat cliché­matig ingepast. Het maakt Tracks meer een fraai geïllustreerd plaatjesboek dan een diepgaand portret van Davidson, maar haar woestijntocht werkt desalniettemin in op de kijker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden