Tour is weer even van de Fransen

De tweede Alpenrit is een grote opsteker voor Frankrijk: Romain Bardet is de sterkste in de bergen. Renners zonder klimmersbenen klampen zich ondertussen vast aan de bus.

Romain Bardet viert zijn zege in Saint-Jean-de-Maurienne.Beeld Klaas Jan van der Weij

De diepere betekenis van de Ronde van Frankrijk komt pas goed aan de oppervlakte als een Fransman op weg is naar de overwinning. Donderdag is dat Romain Bardet. Zodra hij op een groot scherm wordt vertoond, op weg naar de finish, roept iemand 'Vive la France'.

Dat zal een Nederlander toch niet doen, het vaderland prijzen op het moment dat Robert Gesink als eerste boven komt op de Alpe d'Huez. Ook uit Britse monden zal de Tourzege van Christopher Froome niet gauw als een nationale erezaak klinken en bij een Duitser zou het alleen maar vervelende herinneringen oproepen.

Het zal iets zeggen over het nationale eergevoel van Fransen, maar het zegt ook iets over de aard van de wedstrijd. De Tour de France is in alle opzichten bedoeld om eigenwaarde aan te ontlenen. De Franse geschiedenis is erin verankerd, de Franse cultuur wordt erin weerspiegeld en het Franse landschap komt in al zijn veelzijdigheid voor het voetlicht.

Een Franse Tourwinnaar zou in dat perspectief de normaalste zaak van de wereld moeten zijn, maar dat is het al een paar decennia niet meer. Dus roepen ze in Saint-Jean-de-Maurienne al 'lang leve Frankrijk' wanneer een ritzege binnen handbereik ligt.

Romain Bardet op het podium.Beeld anp

Hoge verwachtingen

De Ronde van Frankrijk van vorig jaar heeft nogal wat verwachtingen gewekt. Veteraan Jean-Christophe Peraud werd tweede, aanstormend talent Thibau Pinot eindigde als derde. En ook Romain Bardet speelde in 2014 een hoofdrol in het klassement. Door een ongelukkige tijdrit in de voorlaatste rit eindigde hij uiteindelijk als zesde.

Donderdag is hij in de tweede Alpenrit voor één dag de kers op de taart. De Franse televisie eert hem als een nationale held. Oud-president Sarkozy had zijn bezoek aan de Tour niet beter kunnen plannen. Sarkozy, die in de race is voor herverkiezing, komt ongevraagd het beeld binnenlopen wanneer Bardet wordt geïnterviewd. Hij neemt meteen het woord en noemt de ritwinnaar een voorbeeld voor zijn generatie.

In zekere zin is de 24-jarige Bardet dat ook. Hij is een vaandeldrager van een lichting wielrenners tot wie ook Warren Barguil en Thibaut Pinot gerekend kunnen worden. Hoewel ieder zijn eigen werkgever heeft, zijn ze min of meer bevriend en elkaars inspiratiebron.

Franse veerkracht

De inspiratie schuilt deze Tour vooral in veerkracht. 'Vorig jaar zat alles mee, nu lijkt alles tegen te zitten', aldus vat Romain Bardet de tegenstrijdigheid in één zin samen. In de schaduw van de oppermachtige winnaar Nibali konden de Franse wielrenners in 2014 alle ereplaatsen bij elkaar sprokkelen. Nu wordt Tourwinst op een hoger niveau betwist.

Bovendien heeft Frankrijk zijn portie pech en ongeluk wel gehad. Slechts één keer brak een glorieuze dag aan, zoals een regel in het volkslied dat wil. Alexis Vuillermoz, de twee jaar oudere ploeggenoot van Bardet, snelde bijna twee weken geleden op Mûr-de-Bretagne naar de overwinning.

Voor de rest is het kommer en kwel. Peraud schakelde zichzelf uit met een pijnlijke schuiver. Pinot kwam woensdag ten val in een afdaling, jagend op ritwinnaar Simon Geschke. Dezelfde Pinot en dezelfde Bardet treuzelden in rit 14 zolang op weg naar de finish in Mende dat ze voorbij werden gereden door de Brit Steve Cummings.

Die etappe van bijna een week geleden, die stomme inschattingsfout vooral, heeft er diep ingehakt bij Bardet. Maar hij behield het vertrouwen van zijn ploeg en de al genoemde veerkracht heeft hem er bovenop geholpen.

Net als in de rit van woensdag verovert Bardet een plekje in een omvangrijke groep ontsnapten. Mede door zijn impulsen wordt het gezelschap uitgedund op de Glandon, eerste Alpencol van de buitencategorie. Vanwege tegenwind stelt Bardet zijn beslissende aanval uit tot een kilometer voor de top.

In de afdaling, die hij goed kent, bouwt hij die uit tot een handvol seconden. Dat blijkt genoeg, ook op de Lacets de Montvernier, die vanwege het zigzaggende weggetje verboden is voor publiek. Gelukkig voor hem staan de toeschouwers in Saint-Jean-de-Maurienne rijendik om hem te onthalen.

Bardet is duidelijk een belofte voor de toekomst. Van een grote erelijst is nog geen sprake, wel van veelzijdigheid en toewijding. Niet voor niets koestert Frankrijk hem. Maar op de vraag of zijn zege een nationale erezaak is, houdt Bardet zich wijselijk op de vlakte. Wat hem betreft zijn vooral vader en moeder Bardet geëerd, en is de overwinning een beloning voor zijn onverzettelijkheid.

Gesink maakt indruk met kopwerk, Mollema heeft zijn zwaarste dag

Robert Gesink zette zich op weg naar de finish in Saint-Jean-de-Maurienne vol overtuiging aan kop van de groep klassementsrenners met onder anderen geletruidrager Chris Froome. De kopman van Lotto-Jumbo maakte indruk in de zware achttiende etappe, maar plaatste zijn prestatie na afloop meteen in perspectief. 'Ik voelde me goed, maar niet super', zei de nummer zes van het klassement.

Gesink fietst vrijwel probleemloos door de Tour heen. Donderdag voelde hij zich goed genoeg om op de Col du Glandon de aanval te kiezen, waardoor hij een tijdlang met onder anderen Contador voor Froome uit fietste. Een slimme zet, noemde Gesink het. 'Toen ik boven kwam, was ik blij dat ik mijn eigen tempo had kunnen rijden. Ze gaven ons de ruimte, dat was best lekker.'

Zijn beulswerk aan kop van de groep met Froome, nadat die weer was aangesloten bij Gesink en Contador, had tot gevolg dat Bauke Mollema een zware dag beleefde. 'Het was vechten, het was afzien. Niet normaal', stamelde de kopman van Trek na afloop.

Mollema moest, eenmaal op achterstand geraakt op de Glandon, alles op alles zetten om het gat met de klassementsrenners te verkleinen. Eerst was hij nog samen met Alejandro Valverde, maar die moest hij laten gaan in de afdaling van de Glandon: 'Ik verloor hem in de afdaling uit het oog. Het kostte zo veel energie om de afdaling alleen te doen.'

Even had hij overwogen om genoegen te nemen met het tijdverlies. 'Maar ik heb niet voor niets zo'n zware voorbereiding op de Tour gedaan. En ik heb ook verplichtingen aan mijn ploeggenoten. Dus ben ik blijven vechten. Maar dat kostte zo veel energie. Ik had niet eens meer tijd om te eten en drinken.'

Aan de eindstreep bleek de schade te zijn opgelopen tot negentien seconden. 'Ik sta nog steeds negende in het klassement. Maar dit heeft echt veel kracht gekost. Dit was voor mij de zwaarste rit uit deze Tour.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden