Column

'Tot zover de latino lover, dacht ik. Dan maar een minder goede danser'

In 'Amor met een snor' gaat Stef Biemans op zoek naar 'verhalen over de liefde'. 'Gewapend met camera en nog altijd die heerlijk buitenstaanderblik', schrijft columnist Martijn Simons.

De 110-jarige Nicaraguaan Hector Gaitan Beeld null
De 110-jarige Nicaraguaan Hector Gaitan

Dat Stef Biemans een held is, wist ik onmiddellijk toen ik een aantal jaar geleden op een ontspannen zondagmorgen het kinderprogramma 'Brieven uit Nicaragua' zag bij Villa Achterwerk. De presentator beantwoordde daarin brieven van jonge kijkers over zijn leven in Nicaragua, waar hij woonde samen met zijn Nicaraguaanse vrouw. Dansen, zingen, de kerk, kinderarbeid, alles kwam voorbij. Met humor en zelfspot liet buitenstaander Biemans zien wat hij allemaal tegenkwam, en hoe hij met al die rarigheid om ging.

Nu is er 'Amor met een snor' (VPRO), een reisverhaal in vijf delen. Uitgangspunt is hetzelfde, de presentator woont inmiddels tien jaar in Nicaragua, heeft kinderen met zijn vrouw en heeft tien jaar kunnen proberen een latino lover te worden. (Het lastigste, aldus Biemans in DWDD: dansen. Dan voelt hij zich nog een echte stijve Hollander.)

In 'Amor met een snor' gaat hij op zoek naar 'verhalen over de liefde'. Niet alleen in Nicaragua, hij reist door heel Midden-Amerika. Gewapend met camera (bediend door Hans Pool, die eerder reisverhalen maakte met Adriaan van Dis en Jelle Brandt Corstius) en nog altijd die heerlijk buitenstaanderblik.

In de eerste aflevering blijft hij dicht bij huis. Zijn vrouw Audrey is een vrome katholiek, en hijzelf een 'goddeloze man zonder moraal en spirituele diepgang, hoogstwaarschijnlijk een zondaar'. Hoe kan dat goed gaan, zou je denken. Maar al gauw blijkt dat ook de Nicaraguanen een prima onderscheid kunnen maken tussen de religieuze theorie en de vleselijke praktijk.

Heimelijk de liefde
In fort Coyotepe bedrijven stelletjes heimelijk de liefde in de oude cellen. Jongeren komen er graag, weg van hun conservatieve ouders en het huis waar het altijd druk is en waar niemand je met rust laat. In de hoekjes wordt flink gevoosd. Mag alleen niet, er lopen bewakers rond. Biemans krijgt een rondleiding, de bewaker haalt een gebruikte condoom tevoorschijn. Biemans vraagt waarom hij de stelletjes niet gewoon met rust laat. Omdat het fort een monument voor de vrijheid is, geen bordeel. Duidelijk.

Volgende stop: een autohotel. Dat is een ommuurd terrein waar je heenrijdt met je minnares als je liever niet gezien wordt. Je betaalt, parkeert je auto in een garage achter een vinyl gordijn en van daaruit ga je de kamer in. Volgens de manager van het autohotel, (snorretje, bril met roze glazen) die zelf een dochter heeft en weet hoe lastig het voor vrouwen kan zijn, is minstens 90 procent van de bezoekjes buitenechtelijk.

Als Biemans een van de kamers nader inspecteert, praat hij openhartig met de twee schoonmaaksters. Ze hebben het over het vrouwelijk orgasme, dat kent de ene niet. Ze staat er wat beteuterd bij te kijken. Tot zover de latino lover, dacht ik. Dan maar een minder goede danser.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl
@MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden