Tot na haar 100ste schilderde Tine van Waning portretten

Ze kon fantastisch handen schilderen, zegt zoon Albert over zijn moeder Tine van Waning, die eind vorig jaar op 104-jarige leeftijd overleed.

Peter van der Heiden
Tine van Waning. Beeld
Tine van Waning.Beeld

Een week voor haar dood maakte ze nog een schets van haar hond. Ze was toen 104 jaar oud. Twee jaar daarvoor schilderde ze achter de ezel portretten. Tine van Waning bleef kunst maken zoals ze het voor de oorlog al op de Academie voor Beeldende Kunst in Rotterdam had geleerd. 'Zij werd in die tijd nog door leraren meegenomen naar lijkenhuizen, waar ze de anatomie van het menselijk lichaam bestudeerde. Ze kon fantastisch handen schilderen', zegt haar zoon Albert Goudriaan jr, een van haar drie kinderen.

Dat ze op 27 december thuis in Bilthoven overleed, is ondanks haar hoge leeftijd vreemd. Half december verrekte ze de monnikskapspier zonder directe oorzaak. De volgende ochtend deed ze de deur nog open voor de interieurverzorgerster. Er kwam een fysiotherapeut. Maar plotseling kreeg ze ook een longontsteking. Die werd haar fataal.

Patriciërsgeslacht

Tine was een telg uit een patriciërsgeslacht dat vele bestuurders zoals burgemeesters en baljuws had voortgebracht. Haar vader Jacob van Waning was directeur van de Koninklijke Rotterdamsche Betonijzermaatschappij v/h Van Waning & Co. Daarnaast richtte hij de Hollandsche Zandzuigerij op. Clementine Elizabeth (Tine) van Waning werd op 10 augustus 1913 geboren als oudste van vijf kinderen.

Al op jonge leeftijd had ze de behoefte om te tekenen en te schilderen. Haar specialisatie werd het schilderen van portretten, soms van welgestelde Rotterdamse families maar meestal van boeren uit de omgeving. In de oorlog ruilde ze die portretten voor eten. Ze was ongekend boos op de nazi's die haar stad in puin hadden gegooid, maar de bezetting had één voordeel: mensen hadden zeeën van tijd om te poseren voor een portret.

Op de Academie leerde ze Jopie Goudriaan kennen, dochter van de bekende Rotterdamse reder en eigenaar van de stoomvaartmaatschappij Van Nievelt Goudriaan. Jopie's broer Albert Goudriaan werd tijdens de oorlog haar grote liefde.

Familielandgoed

In 1945 trouwden ze en gingen wonen op het familielandgoed Ypenhof aan de 's Gravenweg in Rotterdam, waar door Goudriaans vader in 1929 een villa was gebouwd met als pronkstuk een door de Utrechtse kunstenaar Jan Eisenloeffel ontworpen glas-in-loodlamp. 'Aanvankelijk was het een sprookjeshuwelijk. Ze kregen drie kinderen. Maar toen kwamen er problemen die veel te maken hadden met de moeilijke wederopbouwtijd', zegt de naar zijn vader genoemde Albert Goudriaan jr. In 1952 volgde een scheiding op initiatief van Tine, die niet over zich heen liet lopen. Haar eigen vader Jacob van Waning, die ze 'Fietje' noemde, hielp haar aan een huis in Den Haag. Ze zou hier enkele exposities houden. Vijf jaar later verhuisde ze naar Bilthoven, waar ze zestig jaar op haar eentje zou wonen. In tegenstelling tot haar echtgenoot, die nog twee andere relaties kreeg, zou ze nooit hertrouwen. Haar drie kinderen stonden centraal. En de kunst. Behalve dat ze schilderde, maakte ze ook beelden van klei. Heel geëmancipeerd werk, zo werd gezegd. Veelal dikke boerenvrouwen uit de omgeving. Of prostituees. Er lag altijd een schetsboek op tafel.

Albert Goudriaan jr: 'We zijn nu aan het inventariseren wat ze allemaal heeft gemaakt en waar het is gebleven. Er moeten vele honderden werken zijn.'

Tine van Waning overleefde de geschiedenis. Van Nievelt Goudriaan ging in 1991 failliet. Van Waning bestaat nog als bouwbedrijf in Capelle a/d IJssel, maar is niet meer in familiehanden. In 1985 brandde Ypenhof af en kwam er op die plek een appartementencomplex.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden