Tot er bij Gillyon wat knapte hielp niemand elkaar hier tegen straattuig

Verslaggeverscolumn

Margriet Oostveen in Hilversum

Automatiek Röling is een kleurig snackbarretje van vier bij vier meter met roze kauwgum op de toonbank waar Xindy Guo net achter past. Piepklein zaakje, voorzien van zeven bewakingscamera's, ja zeven.

Xindy is Vietnamees. De vorige eigenaar was Chinees. Bij hem gooiden de jongens uit de buurt sigarettenpeuken in de frituur, zegt Xindy, hij had wel een stok om zich te verdedigen, maar hij durfde niet naar de politie omdat zijn Nederlands zo slecht was. Ze wijst: die, die, die ruiten hebben ze sinds haar komst kapot gegooid, zeven keer in tweeenhalf jaar. Ze probeerden vals geld te wisselen, gooien met terrasmeubilair, Xindy laat me alle beelden zien. Witte en getinte jongens. Bij een witte: 'Iedereen in de buurt zegt dat deze mijn ramen kapot heeft gegooid.' Een mevrouw in de straat heeft het ook gezien. Maar de politie wil meer bewijs.

Vijftig meter verderop aan de Kleine Drift in Hilversum: de massagesalon van de Thaise Orawen Wanhuai , die tegenwoordig in de winkel slaapt, terwijl haar appartement boven is. Dertien jaar had ze deze zaak probleemloos, maar sinds twee jaar is ze de klos. 'Onbegrijpelijk!', zegt gepensioneerd predikant Meindert Boersma uit Utrecht, een tevreden klant die net door Orawen onder handen is genomen, want niemand anders kan zijn hoofdpijn zo goed wegnemen: 'Heel bijzonder. Bijzonder pijnlijk ook - Orawen loopt gewoon ook over je rug, haha!' Nu wordt haar winkeldeur steeds opengesmeten en dan roepen jongens 'Happy ending! Happy ending!' In april ging een steen door de ruit. Orawen heeft aangifte gedaan en gezegd dat ze de jongen zo kon aanwijzen op een foto, een Hollandse jongen van een jaar of zestien die nog stond te grijnzen toen zij 's nachts op het lawaai afkwam. 'We hebben op dit moment te weinig aanwijzingen of informatie om een onderzoek te starten', schreef de politie aan Orawen in een 'terugkoppeling van uw zaak'.

Lopen we iets verder, naar de hoek van de kleine Drift. Daar, bij IJssalon 't Perronnetje, rende op 17 augustus eigenares Gillyon Emanuels woedend met een stok op een Hollandse jongen af. Dit is gefilmd door een andere jongen en dat ging al snel door de sociale media. Gilly is donker. De afgelopen maanden is er een met poep besmeurde Surinaamse vlag voor haar deur gelegd, zijn de bankjes voor haar zaak vernield en gooiden ze stenen door haar ruiten. Toen ze haar met mandarijnen bekogelden knapte er wat. De jongen die dat filmde maakt haar buiten beeld uit voor kankernegerin, kankerzwarte en kankeraap: 'Kankernegerin, ga lekker je boom in man.'

Tekst gaat verder na het fragment.

Xindy Guo.
Gerrel Liesdek, met achter hem Gillyon.

Heel veel mensen zijn nu kwaad en geschokt. Op Facebook gaat een naam rond van een 'dader' uit Montfoort die intussen wordt bedreigd maar niets met de zaak heeft te maken. De Telegraaf en Leon de Winter steunen de hardwerkende Gilly tegen 'blank, racistisch tuig'. En morgen komt er een demonstratie voor haar zaak die vreedzaam zou moeten blijven. Gilly's winkel wordt nu al dagen platgelopen: politie, buurtcoördinatoren, de burgemeester, lieve bewoners met bosjes bloemen, soms werkelijk in tranen, ik zie ze binnen. Een grote man verklaart zich gewichtig solidair 'namens alle portiers van het Hilversumse nachtleven', die 'deze etters wel kennen'. En Gerrel Liesdek is uit Almere gekomen om, al kent hij Gilly evenmin, haar met de nodige importantie te beloven dat er minstens honderd man komen demonstreren en 'voortaan geen enkele zwarte persoon in Nederland alleen zal staan in het verdedigen van Artikel 1 uit de grondwet'. De burgemeester zal er zijn, het kan opeens niet op.

Wandelen we nog even een stukje terug, naar een winkelier met een witte huid, die me bezweert zijn naam niet te noemen, 'die jongens gooien zo een brandende sigaret door je brievenbus'. Het zijn trouwens niet alleen witte etterbakken, de groep is gemengd, 'zo geïntegreerd zijn we dan weer wel'.

Ik vraag deze winkelier of hij zelf al bij de ijssalon is geweest om Gilly te steunen. 'Nee joh.' En bij Orawen, in april? Nou, nee. Of bij Xindy, al die jaren? Ook niet.

'De bewoners bleven achter de ramen staan kijken', zegt Gilly Emanuels, 'Ik snap dat ze bang zijn, maar dat was toch wel erg.'

Orawen Wanhuai.

Ik vraag Gilly of zij zelf in april nog bij Orawen is langsgegaan. Nee. En ik vraag aan Orawen of zij Xíndy wel eens hielp. Ook niet. En wat deed Xindy?

Niets.

Vlak voor mij is een nieuwe 'buurtcoördinator' bij Xindy langs gekomen. Hij gaf haar een mooie gemeentefolder met foto's van ambtenaren en voor een Vietnamees soms best moeilijke woorden als 'wijkwethouders', 'enthousiasmeren' en 'sparren over wat haalbaar is'. Die legt Xindy nu dan maar op haar toonbank.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.