Toppunt van muzikale vrijheid

Virtuoos duo is gezegend met bijzondere stemmen die prachtig bij elkaar kleuren.

Vrij met Hadewych en Mike door Hadewych Minis en Mike Boddé


De Kleine Komedie Amsterdam, 18/2. Tournee tot 8/5, bunkertheaterzaken.nl


Mike Boddé is een begenadigd humorist, maar vraag hem waar zijn hart ligt en hij noemt de muziek. Hadewych Minis is een begenadigd actrice, maar vraag haar wat ze het liefste doet en ze noemt de muziek. Het resultaat van die gedeelde hartstocht is Vrij met Hadewych en Mike, dat na Gelukkig met Hadewych en Mike (2010) de tweede theatervoorstelling is waarin Minis en Boddé zich samen muzikaal uitleven.


In een kring van licht staan op het podium talloze instrumenten uitgestald. Boddé, gekleed in een zwart pak met daaronder schoenen met koeienprint, houdt zich voornamelijk op achter de vleugel en de synthesizer. Minis, gekleed in een feeërieke gele jurk, dartelt daar omheen, terwijl ze zingt, basgitaar en viool speelt en af en toe languit op de vleugel gaat liggen. Dit is de muzikale vrijheid zoals Boddé en Minis die voorstaan: de liedjes zingen waar je zin in hebt, begeleid op de instrumenten die daar het best bij passen.


Om muzikaal zo vrij te kunnen zijn, komt het natuurlijk erg goed uit dat Minis en Boddé virtuoze muzikanten zijn, gezegend met bijzondere zangstemmen die prachtig bij elkaar kleuren. In duetvorm zingen ze net zo makkelijk het stemmige The 23rd Psalm van Bobby McFerrin als het zwierige Trouble van Ray Lamontagne.


De tracklist is met veel zorg samengesteld, en bestaat uit een inspirerende greep uit de muziekgeschiedenis. Een liedje uit de Middeleeuwen, een eerbetoon aan de recentelijk overleden jazzcomponist Dave Brubeck, een Franse medley, Babooshka van Kate Bush - het komt allemaal voorbij en altijd in een eigenzinnige uitvoering.


Verrassend zijn ook de cross-overs die het duo heeft bedacht: wanneer Minis Der Wegweiser van Schubert zingt gaat dat naadloos over in U2's With or Without You en Boddé verwerkt het tweede pianoconcert van Rachmaninov in zijn uitvoering van de jazzstandard My Funny Valentine.


De muziekgeschiedenis wordt gecombineerd met eigen werk van Boddé en Minis, die in april haar eerste solo-album uitbrengt. Daarvan zijn enkele veelbelovende voorproefjes te horen, zoals het onheilspellende Black Dog.


Dialogen en komische tussendoortjes zijn tot een minimum beperkt: kort vertelt Boddé over een kroegentocht in Dublin en blikt Minis terug op haar klassieke opvoeding, waarin het 'elke dag Bach' was. Erg komisch is hun uitvoering van de zelfgecomponeerde Kuchsonate, waarin muziek wordt gemaakt van de geluiden die het menselijk lichaam voortbrengt, zoals het kuchje en de snuif.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden