Tom Dumoulin heeft geen haast met het rijden van de Tour. Wil hij het allerhoogste niet bereiken?

Lak aan conventies, geen zin in de Franse schijnwerpers

Doorgaans wil een topsporter uitblinken op het hoogste podium. Tom Dumoulin niet. Hij rijdt de Giro liever dan de Tour. Of zendt hij een signaal: meer tijdritmeters gewenst?

Tijdrit Tom Dumoulin. Foto anp

In Milaan, in een zaaltje op de begane grond van het 16e-eeuwse Palazzo dei Giureconsulti met voor hem op tafel de spiraalbeker Il trofeo senza fine, spreekt Tom Dumoulin op 28 mei de hoop uit dat zijn leven niet veel zal veranderen. Hij is geen superheld. Hij is iemand die hard kan fietsen en zojuist de Giro d'Italia heeft gewonnen. Hij wilde graag nog gewoon over straat kunnen lopen.

Die hoop is ijdel gebleken. Nadat hij eerder deze maand tot Sportman van het Jaar was verkozen, bekende hij dat het een zwaar jaar was geweest. Na zijn eindzege was er van alles op hem afgekomen. Er zat nogal wat bij wat hij 'heel vervelend' had gevonden. Het was zijn vriendin die hem er doorheen had gesleept. De publieke verwijzing naar haar was opmerkelijk, hij trekt doorgaans een muur van gewapend beton op tussen zijn privéleven en zijn bestaan op de fiets.

Ongemakkelijk

Zouden die beslommeringen soms een rol hebben gespeeld in zijn besluit dit seizoen weer voor de Giro te kiezen, en zijn eventuele deelname aan de Tour de France tot nader order uit te stellen? Als hij in Frankrijk dezelfde hoogten weet te bereiken als in Italië, zal de gekte rondom zijn persoon nauwelijks te overzien zijn. Reken maar dat vriendin Thanee dan helemaal aan de bak moet. Hij heeft nu eenmaal weinig met een leven in de schijnwerpers. Zie hem maar staan op het podium in Maastricht, waar hij na de de Giro werd gehuldigd. Leuk, ja, maar het voelde ook 'heel ongemakkelijk'.

Toch kwam de mededeling van zijn ploeg Sunweb na weken van een enigszins op de zenuwen werkende geheimzinnigheid - ze waren er al uit, maar ze vertelden het lekker niet - als een verrassing. Onder de volgers van het wielerpeloton werd vooral rekening gehouden met een inschrijving voor de Tour. De Giro heeft hij al binnen, een tweede plek in mei volgend jaar zou voelen als een nederlaag. De grootste uitdaging ligt in Frankrijk. Een topsporter zoekt doorgaans het allerhoogste en het ereschavot met de meeste allure in zijn vak staat toch echt in Parijs.

Stel je voor dat Christopher Froome, viervoudig winnaar, ook nog eens naast hem zou staan, maar dan een treetje lager - onder voorwaarde dat de Brit niet geschorst zal zijn wegens een onrechtmatige hoeveelheid pufjes. Een zege met meer glans is niet denkbaar.

Parcours met de grootste winstkansen

Mocht hij het in 2018 niet redden, dan is er nog weinig reden tot treurnis. Hij heeft dan in elk geval de ervaring als klassementsrenner in Frankrijk op zak en er volgen nog genoeg herkansingen. Dumoulin is 27, renners kunnen zo'n beetje tot halverwege de dertig mee. Het is ook een stiekeme droom, zei hij in oktober tegen de NOS, winst in alle drie de grote ronden, net als Vincenzo Nibali.

Maar nu dus nog even niet. De ploegleiding beklemtoonde de afgelopen maanden herhaaldelijk dat de keus zal vallen op het parcours waar de winstkansen het grootst zijn. De Giro heeft dit jaar net wat meer individuele tijdritkilometers, 44 tegen 31 in de Tour. Het silhouet van enkele bergetappes past meer in zijn straatje: een vlakke aanloop met een fikse klim als afsluiter. Dat Dumoulin een zwak heeft voor het land, zal een factor in de marge zijn geweest.

Mogelijk heeft hij met zijn ploeg ook een signaal willen afgeven. De Tourdirectie heeft met het rittenschema voor de komende editie een loper proberen uit te leggen voor de Franse troeven Romain Bardet en Warren Barguil. Daar trapt hij dus niet in. Als jullie zo graag willen dat ik meedoe - en dat willen jullie, 'kom vooral, Tom', zei directeur Christian Prudhomme bij de presentatie van het parcours in oktober - moet er ook een geste in mijn voordeel zijn: meer kilometers tegen de klok, bijvoorbeeld.

Rob Dumoulin samen met atlete Dafne Schippers tijdens het NOC*NSF Sportgala 2017. Foto anp

Pauzes

Hoe serieus is dan nog de mogelijkheid dat hij alsnog aan de komende Tour deelneemt? Het wemelt van de voorbeelden dat het rijden van twee grote ronden na elkaar te veel vraagt van klassementsrenners. Dumoulin hecht veel aan behoorlijke pauzes tussen wedstrijden. Hij liet zelfs dit jaar de Vuelta in augustus schieten, waar hij mogelijk in dienst zou rijden van Wilco Kelderman. Rijden in Spanje doorkruiste zijn voorbereiding op de WK in september in Bergen. Daar pakte hij twee keer goud, op tijdritten in zijn eentje en met zijn ploeg.

Maar bij Dumoulin is niets zeker. De keus voor de Giro bevestigt dat hij zich niet zo veel aantrekt van conventies in de wielerwereld en verwachtingen van de buitenwacht. Laat hem vooral lekker hard fietsen. De rest voelt als ballast. Vraag het maar aan zijn vriendin Thanee.

Meer over