Toine Heijmans volgt advies van Thierry Baudet op en bekijkt 'de ware kunst'

Thierry Baudet weet wat goed voor ons is.

Op aanraden van Thierry Baudet c.s. begeef ik me naar een tentoonstelling van goedgekeurde kunst. Onderweg door Parijs kom ik almaar Franse vlaggen tegen, aan elk publiek gebouw. Frankrijk, dát is pas een natiestaat. Hier doen ze het niet voor een drapeau van 100 euro aan een satéprikker in de nationale vergaderzaal. Ze verkopen er zelfs duur ondergoed met de Franse vlag erop, Le slip Français, met trots uit eigen atelier. Een onderbroek, bedoeld om 'de wereld te veranderen' - het is een heerlijk land.

Bon.

De website van Thierry's politieke partij legt uit waarom ik naar deze tentoonstelling moet: hier is de 'ware kunst' te zien, kunst die 'schoonheid schept', want 'ware schone kunsten' doen alleen dat. Wát er precies te zien is, vertellen Thierry Baudet c.s. niet. De tentoonstelling is vooral een protest: tegen 'wanstaltige werken' van een 'onvervalste lelijkheid', 'esthetisch terrorisme' ontsproten aan 'totale chaos', resulterend in 'grensverleggende afzichtelijkheid of brutaliteit'. Thierry c.s. houden van taal, maar dus niet van moderne kunst. Ze huiveren van Jeff Koons en Anish Kapoor, nepkunstenaars die potverdorie miljoenen verdienen in de miljardenmolen van de kunstwereld en tegelijkertijd de 'Franse nationale identiteit besmeuren'.

Ook kunst moet bevallig en dienstbaar zijn, basta.

Frans vlagvertoon.

Altijd lastig, politici die bepalen wat goede kunst is en wat, sorry, ik kom zo snel niet op een ander woord, ontaarde kunst. Stel je voor dat een Kamerlid van de VVD, ik noem maar iets, zou zeggen dat popmuziek geen echte kunst is. Maar Thierry c.s. durven dat. Wat kunst betreft hanteren ze scherpe normen. Zo weten we inmiddels via Thierry's twitterkanaal dat Camille Saint-Saëns een '2de rangs componist' is. Thierry legt dat verder niet uit. Wel steekt hij de parvenu een hart onder de riem: 'zijn tijd was beter dan de onze'. De tijd van de Eerste Wereldoorlog, de kinderarbeid en het mannenstemrecht.

Ik moet oppassen, want schrijvers/columnisten die Thierry op de hak nemen, of zelfs maar voorzichtig raken aan kritiek, zoals mijn aardige collega Peter Middendorp, noemt hij 'tuig'. Een woord dat niet bij Thierry past; hem zijnde had ik 'poseur' gebruikt, 'schelm' of 'rascale'. Dat is ook meer op z'n Frans.

Soit.

De schilderijententoonstelling van ware kunst is in het gemeentehuis van het vijfde arrondissement, naast het Panthéon, de tempel voor grote dode Fransen (en één Nederlander!). Hier is de vlagdichtheid groot. Nu pas valt me op dat elke Franse vlag aan publieke gebouwen vergezeld gaat van een Europese. Vertel het Thierry maar niet.

De tentoonstelling is gemaakt door Marc Fumaroli. Marc Fumaroli is een monument in Parijs: hij hoort niet tot de elite, hij is de elite. Stoel nummer zes in de Académie française. Een groot verdediger van het klassieke. Ook is hij de 'oude mentor' van Thierry Baudet, die van de zomer nog een ommetje met 'm maakte door Parijs en daar hartstochtelijke foto's van presenteerde op zijn Twitterkanaal.

'Het land dat zijn burgers grootbrengt met rockmuziek, kan stupide politici tegemoetzien,' zei Fumaroli in een interview met De Groene Amsterdammer. Daarin staat hij niet alleen. Arno Rutte van de VVD bijvoorbeeld, vindt dat je popmuziek niet moet subsidiëren, want die moet zichzelf betalen. Daarom ook waarschijnlijk is zijn partij overgestapt van dixielandorkestjes naar de Toppers. Iets wat Fumaroli niet zal begrijpen.

Enfin.

De tentoonstelling van 'ware kunst' laat werken zien van hedendaagse, volgens Fumaroli genegeerde Franse schilders, die zich onderscheiden door 'het klassieke onderwijs dat ze hebben genoten' en nu schilderen in 'de traditie van grote meesters'. Het is even zoeken, maar uiteindelijk vind ik in het deelgemeentehuis de expositieruimte, vechtend tegen gedachten als de volgende.

Ik was in landen waar kunst in dienst is van de politiek, en van de nationale identiteit. In Pyongyang bijvoorbeeld wonen fantastische kunstschilders, en die worden goed gesubsidieerd. Ook de vlaggenindustrie draait er op volle toeren, en met tuig weten ze wel raad.

Maar dat bedoelen Thierry c.s. natuurlijk niet. Wat ze bedoelen is altijd net een tikje anders dan wat je denkt dat ze bedoelen, een grapje of een verwijzing naar iets klassieks, en wie dat niet snapt is tweederangs.

De mairie waar de tentoonstelling te zien is.

Donc.

Als ik bij het gemeentehuis arriveer, blijkt de tentoonstelling alweer opgeheven. In de expositieruimte tref ik Dany Raoux met haar schilderijen: geometrische landschappen in olieverf. Ik vraag me af wat Thierry ervan zou vinden. De dag dat ik hem ontmoette bleek hij een mec sympa, vol branie en ambitie. Maar nu is hij een politicus, en politici bepalen niet wat kunst is, of wat kunst moet zijn. Dat is niet voor, maar tegen de democratie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.