Toen

at was er nou mis met de vijftiger jaren', zong Jeroen van Merwijk ooit in een heerlijk melig lied. ('Geen mens was homoseksueel/en iedereen had werk'). Helemaal niets, als het aan televisie ligt. De nostalgie walmt de huiskamer in. Logisch, zei acteur Joep Onderdelinden maandag in Tijd voor MAX: 'In tijden van crisis kruipen we weer allemaal dicht tegen elkaar aan, net als vroeger.' Hij kon het weten, want hij speelt in een musical over de Hema, waarin de nostalgie zegeviert.


Even later kondigde RTL Boulevard de speelfilm Boerenliefde aan, gebaseerd op Boer zoekt vrouw. Gestold verlangen naar een plattelandssfeer waarvan velen vergeten waren (of wensten) dat die nog bestaat.


De troost van toen: de dramaseries van dit moment ademen een meer of minder uitgesproken jarenvijftigsfeertje. Het sterkst geldt dat voor Moeder, ik wil bij de revue, dat draait om de liedjes van Wim Sonneveld. Crisis of niet: in elk geval omroep MAX die zijn vaste schare geen groter genoegen kan doen dan het laten herleven van het verleden. Het resultaat is een keurig verzorgd, klassiek televisiedrama met onder anderen Peter Blok, Huub Stapel en Annet Malherbe. Mij is het net te nadrukkelijk geacteerd om geloofwaardig te zijn en los te komen van het scherm, maar het is veel amusanter dan dat andere MAX-drama: Dokter Deen. Die verfilmde streekroman rond huisarts Monique van de Ven speelde op een waddeneiland, in een rustiek en lelieblank dorp waar de jaren vijftig nog volop heersten. Geen Holleeder-scootertje te bekennen.


Dat SBS met een kopie kwam (Dokter Tinus), die (onder meer door Thom Hoffman) aanzienlijk houteriger wordt gespeeld dan het MAX-drama, mag de pret niet drukken: beide series scoorden meer dan een miljoen - vermoedelijk tevreden - kijkers.


Het vooraf stevig opgeklopte De geheimen van Barslet (NTR/NCRV) speelt in een onbestemde tijd die kenmerken van zowel de jaren vijftig en zestig als van het heden vertoont. Echte geloofwaardigheid is nadrukkelijk niet de bedoeling: het is licht surrealistisch drama, dat mij van alle dramaseries van dit moment het best bevalt. De kracht schuilt in het scenario van Anjet Daanje, die in zeven afleveringen de mysterieuze gebeurtenissen in het dorp Barslet vertelt vanuit wisselend perspectief en personage.


Tot die gebeurtenissen hoort een reeks aangestoken branden waarbij het hedendaagse Winschoten verbleekt, en een regen van vissen. Het is jammer dat de makers het nodig vonden om bij wijze van tromgeroffel in DWDD te tonen hoe verbazend echt die vissenregen kon worden gefilmd. Daardoor verloren die scènes hun verrassingseffect, en kon in de huiskamer zelfs de discussie ontstaan hoe geloofwaardig die plastic vissen nu echt waren. Zonde.


Daartegenover staat aantrekkelijk spel van onder anderen Dragan Bakema als dorpsagent en - vooral - Sallie Harmsen als de 20-jarige moeder en barvrouw Manon de Vries. Van de rode draad in de verhaallijn viel ook na aflevering 2, afgelopen zaterdag, nog geen chocola te maken, maar vooralsnog heeft het er alle schijn van dat de titel voor meerderlei uitleg vatbaar is. Bars staat voor 'ruw', maar steeds vaker klinkt de vraag of 'Barslet' niet ook verwijst naar de vele mannen die barvrouw Manon erop nahoudt. Dat actrice Sallie Harmsen zaterdag in deze krant zei dat ze zich had verzet tegen de titel, zal ook wel tot de geheimen van Barslet horen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden