Toen ik Remco Campert op de voorpagina ontdekte gebeurde er iets groots

Beeld de Volkskrant

Het droevige bericht dat Remco Campert is gestopt met schrijven voerde me deze week even terug naar de tijd, alweer zo'n vijfentwintig jaar geleden, dat ik na enkele jaren van maatschappelijk afglijden uiteindelijk toch nog ging studeren. Van mijn vader kreeg ik een abonnement op een krant cadeau, en ik koos voor de Volkskrant, want die las je nu eenmaal als je geschiedenis studeerde, zoveel had ik er nog wel van begrepen.

Een krant was allereerst iets om met je mee te nemen als je 's ochtends vroeg de deur uitging, de hele verdere dag zo een beetje bij je te houden, in de tas, de jas of in de hand en om, als je in de kantine zat, zoals ik, op de tafel voor je uit te spreiden.

Ik zag hoe de studenten zich door de grenzeloze gebouwen van de universiteit bewogen, die allemaal leken te weten wat ze moesten doen, waar ze moesten zijn en wat ze daar moesten zeggen. Bijna allemaal hadden ze een Volkskrant bij zich, als een soort toegangsbewijs of een herkenningsteken - ik had het goed ingeschat.

Het lukte alleen niet om vat te krijgen op het grote, onhandelbare ding, vol meedogenloos lange teksten, over mensen die ik niet kende en zaken waar ik nog nooit van had gehoord, en die geschreven leken om onbevoegden buiten te houden. Het was te veel, ik kon het tempo niet volgen, in mijn leven had ik nog niet zoveel gelezen als ik nu geacht werd elke dag te doen.

Nu zat ik hier, in de kantine, met een krant voor mijn neus, een ondoordringbaar toegangsbewijs. Niks geleerd, te weinig naar school geweest. Geen kennis, geen greep, geen overzicht en ook niet al teveel persoonlijkheid. Op een particuliere school hadden ze me weliswaar geleerd om de antwoorden te kunnen geven op de vragen die later tijdens het staatsexamen werden gesteld, maar beslist niet meer; dat leidde af.

Elke dag las ik mijn krant van voor naar achteren en weer terug, maar hoe ik ook mijn best deed, het werkte niet, het had geen zin, ik kon nergens een ingang of een opening vinden. Je had kennis nodig, realiseerde ik me, voorkennis, waar alle nieuwe informatie zich aan kon hechten. Zonder ging het niet, zonder viel alles in een diepe put.

Na een paar weken begon me eigenlijk pas op te vallen dat er ook korte stukjes in de krant stonden, sommige zelfs heel kort, zoals van Remco Campert, linksonder op de voorpagina, in een apart hoekje, alsof ze wat extra beschutting konden gebruiken.

Ik las het en ik schrok omdat ik dacht dat er iets met mij was gebeurd of veranderd, inwendig verschoven misschien wel. Ik las het nog een keer en ik schrok nog harder omdat het waar was wat ik had gedacht, er was ook iets veranderd of gebeurd. Iets groots en belangrijks, met mogelijk allerlei gevolgen. Ik kon niet vertellen wat het was, maar ik wist ergens al wel dat het niet zo gauw meer over zou gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.