Column

Toen de camera's op Amsterdam CS nog werkten

Ik ben een fervent voorstander van cameratoezicht en identificatieplicht. Over mijn begrip voor cameratoezicht kan ik kort zijn. Mijn couveuse stond in Ede, pionier op het gebied van bewakingscamera's. Het Stationsplein, het uitgaansgebied van de gelukkigste gemeente van Nederland, hing er vol mee. De reden: elk weekeinde waren er problemen met suikerlijers, hypo's en hypers. De camera's zijn mettertijd de beste vriend van de Edenaar geworden en los van diabetesperikelen in Ede's favela Veldhuizen, is het pais en vree in het vrolijke dorp, dat ook Hans Dorrestijn voortbracht.

De identificatieplicht ligt praktisch gezien wat lastiger, want ik vind het onhandig om mijn paspoort op zak te dragen. Ik moest namelijk eens heel nodig in Caïro. Kennelijk had ik de farao bijzonder boos gemaakt, want zijn wraak was gruwelijk.

Het was eind augustus en ik bevond mij in het hart van de Khan El-Khalili, de grootste soek ter wereld. Omdat ik mij altijd aanpas aan het land waar ik te gast ben, droeg ik een maagdelijk witte galabia en gele Ali Baba-pantoffels. Mijn mannenjurk had steekzakken want nek- en buideltasjes vind ik truttig.

Wollah, ik rende mij rot en uiteindelijk vond ik achter het abattoir een publiek hurktoilet, zonder deur. Mijn opluchting was groot en ik omlijstte mijn gespetter met opgewekte oerwoudkreten. Ik kreeg tientallen lachers, veelal bebaarde kerels met bebloede schorten en slagersmessen, op de hand. Zo'n geestige chawaga (buitenlander) hadden ze nog nooit gezien. Iemand brulde heel hard: Benny Hill!

Mij verging het lachen toen ik zag dat mijn paspoort uit mijn jurk was geflikkerd, recht in het gapende gat van de chiotte turque. Ik had heel wat uit te leggen op onze ambassade ('koffievlekken').

Mijn liefde voor camera's is wel eens minder geweest. In het kader van mijn drugsloopbaan frequenteerde ik de Amsterdamse Zeedijk. Ik wist precies waar de politiecamera's hingen. Op een herfstige namiddag kocht ik drie balletjes wit en twee balletjes bruin bij Boeroe, die door de skowtu was opgejaagd naar de ingang van het Centraal Station. Daar lette ik even niet op de camera's. Plotseling werd ik van mijn fiets geduwd door een Rus, een stille. Kiekeboe, riep-ie nog. De dope had ik weggesmeten, maar toch moest ik mee naar het bureau. Daar zag ik mijzelf op een scherm. De smeris zoemde lachend in op de balletjes in mijn hand. Ik lachte terug.

Good sport, zei oom agent.

Met geveinsde weemoed denk ik terug aan die tijd, toen de camera's op CS nog werkten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden