Toekomstprins

De 23-jarige Jean-Paul Paula is een beroemde verkoper in een Adidaswinkel. Die beroemdheid dankt hij allerminst aan zijn werk, maar wel aan zijn bestaan als ‘mode-inspirator’, dat via internet over de hele wereld gevolgd wordt....

‘Dichte pumps zijn lastig’, zegt Jean-Paul Paula. ‘Dat doet aan alle kanten pijn, dat hou ik geen twaalf uur vol.’ Open schoenen met hoge hakken, waarin tenen en hiel de ruimte hebben, zijn daarentegen geen enkel probleem, daar stapt hij vrolijk op door. Hij koopt ze in maat 40, terwijl hij maat 41-42 heeft. ‘Dan zit het lekker strak bij de wreef en glijd je niet naar voren.’ Steken zijn tenen er dan niet uit? Nee, hij krult zijn tenen, die aanvankelijk inderdaad uit de schoenen komen, naar binnen. ‘Zo houd ik ze dan de hele dag, behalve als ik zit en niemand het ziet. Tenen die over de rand hangen, vind ik het lelijkste wat er is. Alsof een klauw je schoen vastpakt. Dat laat ik niet toe.’

Jean-Paul Paula (23) werkt als verkoper in een Adidaswinkel en, af en toe, als stylist. Maar vooral is hij een man die vrouwenkleren en hoge hakken draagt. ‘Niet als een dragqueen. Ik zal nooit make-up gebruiken, zelfs niet om mijn pukkels te camoufleren. Ik wil modieus zijn, en ik vind dat mannenmode gewoon niet ver genoeg gaat. En ik kan het hebben: ik ben maar 1 meter 75; ik heb heel fatsoenlijke benen in een legging.’ Paula is de ster in een twaalf pagina’s lange modereportage in de speciale uitgave L’homo van glossy Linda, geïnspireerd op zijn eigen androgyne stijl. In gematigder versie is androgynie een belangrijk thema in zowel de mannen- als de vrouwenmode. Paula stond eerder al met zijn hoge hakken in Volkskrant magazine, in de rubriek Mijn Stijl. Maar vooral is hij een onderwerp op modeblogs over de hele wereld. Op foto’s van hem wordt soms door tientallen mensen commentaar geleverd, variërend van lovend (‘prince of the future’) tot hatelijk (‘most overexposed tranny’ – ‘tranny’ staat voor ‘transsexual’). The New York Times interviewde hem voor The Moment, een blog over lifestyle en mode, omdat ‘hij dezelfde soort kleren draagt als een heleboel vrouwelijke moderedacteuren, maar hen door zijn houding en kapsel het nakijken geeft’. ‘In Azië is het bijna eng’, zegt Paula. ‘Ook in bladen staan soms hele pagina’s met collages van foto’s van Sonny (zijn goede vriend, stylist Sonny Groo) en mij.’

Opvallende, op de massa vooruitlopende mensen als Paula zijn er altijd geweest in Nederland, maar dankzij internet en straatmodefotografie kunnen ze nu wereldberoemd worden, mits ze zich op de juiste plekken laten zien. Paula gaat twee keer per jaar met een grote koffer naar de vrouwenshows in Parijs. Bij lang niet alle shows komt hij binnen, maar in het halfuur voordat een show begint, heeft hij de tijd van zijn leven. ‘De laatste keer bij Dior... ik kan het niet eens verwoorden, zo overweldigend was het. Je komt daar aan en daar staan al die fotografen. Ze maken allemaal een foto van me, ik word geïnterviewd. En dan zegt iemand: ‘Je bent de beste die ik vandaag heb gezien, thanks for saving my day!’ Ik had nooit kunnen denken dat ik zo iemand zou kunnen zijn.’

Jean-Paul Paula werd geboren in Willemstad en groeide op in Lelystad en Almere. Op de middelbare school en de handelsopleiding waaraan hij begon was hij ‘de pestkop’. ‘Ik had een grote mond en wilde overal bij zijn. Maar dat gebeurde nooit, omdat ik de homo was, al wist ik dat zelf nog niet.’ Op zijn 18de verhuisde hij naar Amsterdam, waar zijn stijl zich ontwikkelde van H & p (‘heel extreem voor Almere’) naar new wave, western, ‘zelfs alternatief; ik wilde me alle stijlen die er zijn eigen maken’. Hij maakte een studie van de poses van vrouwelijke topmodellen en probeerde vergeefs toegelaten te worden op de kunstacademie. Twee jaar geleden trok hij voor het eerst hakken aan, ‘eerst voor de kick, bij het uitgaan, om te kijken of ik het kon.’ Zijn rol in de mode als ‘inspirator’, zoals hij het zelf omschrijft, brengt verantwoordelijkheden met zich mee. ‘Ik heb even gedacht dat ik alleen maar ontwerpersstukken moest gaan dragen, omdat veel blogs nu vooral letten op merken, maar ik heb besloten dat niet te doen, het zou ook te duur zijn. Ik zorg nu dat ik nooit twee keer precies hetzelfde aanheb.’ Paula draagt veel tweedehands kleren. Een van zijn succesnummers is een breedgeschouderde overall uit de jaren tachtig. Die kleren vult hij aan met designerstukken als een brede perspex riem van Martin Margiela. Voor zijn laatste reis naar Parijs kreeg hij van een bevriende vintage-verzamelaar stukken van Fong Leng mee, zoals een geruite wollen rok die hij dubbelgeslagen over een legging droeg, en hij leende uit de winkel van een vriend een goudkleurig jasje van Marios Schwab.

‘Schoen van Zara?’, reageerde ene ‘t’ op een foto van Paula in dat jasje, een zeer strakke zwarte broek en zijn favoriete hooggehakte sandalen op de blog Facehunter. ‘Dat had ik niet verwacht. Niet dat ik een labelhoer ben, hoor. Ik had alleen aangenomen dat hij er een was.’

Foto’s Joris@teampeterstigter

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden